บทที่ 77 เมื่อวานดูเขาร้องเพลง วันนี้เช็กอินได้น้ำเสียงเทพ

ดาวมหาวิทยาลัยคนนั้นเพียงแค่ผงกศีรษะรับเบาๆ โดยไร้สีหน้า ราวกับจะตอบรับเซียวหยางอยู่บ้าง แต่ก็เหมือนไม่ได้สนใจอะไร

ส่วนนักศึกษาสาวร่างบึกคนนั้นส่งสายตาเตือนปนขู่ฟ่อมาให้เขาทีหนึ่ง

พอลับหลังทั้งสามคนเดินห่างออกไป เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ ก็กลับมายืนข้างเซียวหยางอีกครั้ง

เขาทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ “สวยชะมัดเลยว่ะ”

เซียวหยางเหลือบมองอีกฝ่าย “สวยแล้วทำไมต้องถอยไปยืนซะไกลขนาดนั้นล่ะ?”

เฝิงฉียิ้มแห้งๆ แก้เก้อ “ก็ยัยคนข้างๆ อารมณ์ร้อนจะตาย แถมยังเป็นมวยด้วยนะ เดือนก่อนก็ที่ลานนี้นี่แหละ มีขโมยหน้ามืดคนหนึ่งโดนจับได้ โดนจับทุ่มข้ามไหล่โครมเดียว แล้วล็อกติดพื้นไว้ตั้งครึ่งชั่วโมง สภาพนี่ดูไม่จืดเลย… สุดท้ายไอ้ขโมยคนนั้นต้องร้องขอให้พวกไทยมุงช่วยโทรแจ้งตำรวจอะคิดดู…”

เซียวหยางอดขำไม่ได้ “ก็เก่งไม่เบานี่หว่า”

เฝิงฉีกระตุกแขนเซียวหยางทีหนึ่ง “อย่ามัวแต่ยืนเฉย ไป เดินไปดูหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ไลฟ์สดกัน”

“หลัวเสวี่ยเอ๋อร์? คนไหนล่ะ? ดาวมหาวิทยาลัยเหรอ?”

“ใช่ คนที่เป็นดาวมหาวิทยาลัยนั่นแหละ”

เซียวหยางเดินตามเฝิงฉีไป

ไม่นานก็มาถึงอีกฝั่งของน้ำพุ

ตรงนี้ไฟค่อนข้างสลัว เดิมทีคนก็ไม่ได้เยอะเท่าไร

แต่พอพวกหลัวเสวี่ยเอ๋อร์สามคนเดินมาทางนี้ จำนวนคนก็เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งสามคนหยุดตรงลานโล่งจุดหนึ่ง นักศึกษาสาวร่างใหญ่กางขาตั้งคีย์บอร์ดไฟฟ้าอย่างคล่องแคล่ว ส่วนผู้หญิงอีกคนก็จัดแจงตั้งขาตั้งมือถือสำหรับไลฟ์สด

เฝิงฉีดึงเซียวหยางให้แทรกเข้าไปยืนอยู่ด้านใน

…

หลัวเสวี่ยเอ๋อร์เล่นคีย์บอร์ดไฟฟ้าไปพลางร้องเพลงฮิตไปพลาง

หน้าตาสะสวยเสียงหวาน ร้องเพลงออกมาได้เพราะทีเดียว

ติดตรงที่ฝีมือการเล่นคีย์บอร์ดของเธอดูจะธรรมดาไปสักนิด

คนรอบๆ พากันยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปกันยกใหญ่

ทว่าสิ่งเหล่านี้กลับไม่ส่งผลกระทบต่อหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ เธอยังคงร้องต่อไปได้ตามปกติ

…

ทั้งสองคนหาขั้นบันไดนั่งลง แม้ตรงนี้จะอยู่ห่างออกมาหน่อย แต่ก็ยังพอมองเห็นชัดเจน

เซียวหยางเหลือบไปมองหน้าจอมือถือของเฝิงฉี ภาพบนจอก็กำลังเปิดไลฟ์สดของหลัวเสวี่ยเอ๋อร์อยู่นั่นเอง

ตัวจริงก็ยืนอยู่ตรงหน้า ยังจะอุตส่าห์ก้มหน้าดูไลฟ์อีกเรอะ…

รู้สึกชักจะไม่เข้าใจเพื่อนร่วมทีมคนนี้เข้าให้แล้วสิ

“เฮ้อ ไม่คุยกับคนดูในไลฟ์เลยแฮะ แถมยังปิดระบบโดเนตอีก นายว่าหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ได้ทำเพื่อเงินแล้วจะทำไปเพื่ออะไรวะ? เพื่อความฝันเหรอ? ถ้างั้นทำไมไม่ไปเข้าวิทยาลัยดนตรีล่ะ?”

เซียวหยางยิ้ม “มีอะไรให้น่าแปลกใจกัน บางทีเขาอาจจะทำเพราะใจรักล้วนๆ ก็ได้”

ทุกคนต่างมีทางเลือกของตัวเอง การที่เธอไม่คิดจะเอาใจคนดูเพื่อหวังเงิน แถมยังปิดระบบของขวัญ อย่างน้อยมันก็แสดงให้เห็นว่าเธอรักที่จะทำจริงๆ

บนโลกใบนี้ ใช่ว่าทุกคนจะมีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักเสียหน่อย

เฝิงฉีพยักหน้ารัวๆ “พูดถูก ความชอบของฉันเองก็บริสุทธิ์ใจเหมือนกัน” พอพูดจบ นิ้วก็รัวแตะหน้าจอส่งหัวใจให้อย่างบ้าคลั่ง

เซียวหยางส่ายหน้ายิ้มๆ ยอดพธูงามย่อมเป็นที่หมายปองของสุภาพชน ไม่เห็นจะแปลกอะไร

…

พวกหลัวเสวี่ยเอ๋อร์ไลฟ์อยู่ราวๆ ชั่วโมงครึ่ง จากนั้นก็เก็บคีย์บอร์ดไฟฟ้าเดินจากไป

เฝิงฉีมองตามแผ่นหลังที่เดินออกไปด้วยความรู้สึกยังค้างคา “กำลังดูเพลินๆ แท้ๆ …”

เซียวหยางลุกขึ้นจากขั้นบันได “พอได้แล้ว ยังไงก็เป็นนักกีฬาทีมมณฑลนะ เก็บอาการหน่อยเถอะ”

เฝิงฉีหัวเราะร่าพลางลุกขึ้น “นั่นสิ เรายังใส่ชุดวอร์มของทีมมณฑลอยู่นี่หว่า”

เขาพาเซียวหยางเดินวนดูรอบๆ อีกนิดหน่อย จากนั้นก็อ้างว่าเหนื่อยแล้วชวนกลับยิม

เซียวหยางชักสงสัยแล้วสิว่าไอ้หมอนี่ลากเขาออกมาข้างนอกแค่เพื่ออยากมาส่องสาวชัดๆ!

…

ตอนกลับมาถึงยิมก็ปาเข้าไปราวสี่ทุ่มแล้ว

เซียวหยางยังไม่ค่อยง่วง จึงหยิบคู่มือเตรียมสอบใบขับขี่ขึ้นมาอ่าน

หกโมงเช้า

เขาลืมตาตื่นขึ้นมาตรงเวลา

‘เช็กอิน’

ไอคอนหมุนวน ก่อนจะหยุดลงตรงรูปคนถือไมโครโฟน

‘ได้รับสกิลติดตัว: น้ำเสียงขั้นต้น’

‘เปิดใช้งานร้านค้าแลกเปลี่ยนที่เกี่ยวข้อง’

น้ำเสียงขั้นต้น เชี่ยวชาญท่วงทำนอง สามารถคุมเสียงสูงเสียงต่ำระดับทั่วไปและวิธีการร้องส่วนใหญ่ได้

พอกดที่ไอคอนน้ำเสียงขั้นต้นเพื่อเปิดร้านค้าเฉพาะ ด้านในก็มีบทเพลงมากมายละลานตา

เขาลองดูผ่านๆ สองสามเพลง ดูเหมือนจะไม่ใช่เพลงที่มีอยู่ในโลกใบนี้เลย

ราคาแลกเปลี่ยนเท่ากันหมด ใช้ 1,000 ค่าชื่อเสียงทั้งสิ้น

เซียวหยางลุกขึ้นนั่งพลางยิ้มเจื่อน

เมื่อวานเพิ่งยืนดูคนร้องเพลง วันนี้ก็เช็กอินได้น้ำเสียงขั้นต้นซะงั้น…

ถ้าเป็นเวลาปกติ เซียวหยางคงยอมจ่าย 10,000 ค่าชื่อเสียงเพื่ออัปเกรดน้ำเสียงขั้นต้นนี้ไปเป็นขั้นกลางทันทีแล้ว

แต่ตอนนี้เนี่ยสิ…

เขาเหลือบดูค่าชื่อเสียงของตัวเอง ตอนนี้มีอยู่ 43,000

ภารกิจด่วนที่สุดในตอนนี้คือการอัปสกิลวิ่งเร็วให้ถึงขั้นสูง

ระยะทางสู่เป้าหมายยังเหลืออีกตั้งเกินครึ่ง เรื่องอัปเกรดน้ำเสียงขั้นต้นเอาไว้ค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน

เซียวหยางเปลี่ยนเป็นชุดวอร์ม จัดที่นอนเรียบร้อยแล้วจึงก้าวออกจากหอพัก

อากาศข้างนอกสดชื่น อุณหภูมิกำลังพอเหมาะ เหมาะแก่การวิ่งยามเช้าอย่างยิ่ง

นักกีฬาหลายคนมีนิสัยตื่นเช้ากันอยู่แล้ว จึงมองเห็นนักกีฬาหญิงอยู่บ้างประปราย

เซียวหยางไม่ได้ใส่ใจนัก ขณะที่กำลังจะเริ่มวิ่งก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกจากข้างหลัง

หันกลับไปดูก็พบว่าเป็นเฝิงฉี

เห็นอีกฝ่ายดูกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ เซียวหยางจึงแซวไปว่า “ได้ดูสาวสวยเนี่ย ทำให้จิตใจเบิกบานขึ้นจริงๆ สินะ”

เฝิงฉีหัวเราะคิกคัก ตอบกลับมาว่า “พอนายพูดงี้ ฉันยิ่งรู้สึกเลือดลมสูบฉีด งั้นขอเปิดด้วยการวิ่งสักห้ากิโลเมตรวอร์มเครื่องก่อนแล้วกัน!”

พูดจบเจ้าตัวก็เริ่มออกวิ่งทันที

มองดูเฝิงฉีที่ค่อยๆ ทิ้งระยะห่างออกไป เซียวหยางยังคงรักษาระดับความเร็วของตัวเองไว้ตามปกติ

สมกับเป็นนักวิ่งระยะไกลจริงๆ การรักษาความเร็วสม่ำเสมอทำได้ยอดเยี่ยมมาก

…

อู๋เฟยเยว่ปรายตามองเซียวหยางด้วยแววตามีความหมายลึกซึ้ง

เฝิงฉีเอ่ยถาม “โค้ชครับ อาการของพี่อวี๋เป็นยังไงบ้าง?”

“ดีมากเลยล่ะ บ่ายวันนี้ก็น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”

พูดจบอู๋เฟยเยว่ก็หันไปมองเซียวหยางอีกรอบ

เมื่อวานผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกบอกกับเขาว่า ลิ่มเลือดคั่งได้รับการระบายออกอย่างหมดจดและทันท่วงทีมาก หากเทียบกับอัตราการฟื้นตัวของนักกีฬา ภายในหนึ่งเดือนก็น่าจะหายสนิท

ระยะเวลานั้นตรงกับที่เซียวหยางเคยบอกไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

เรื่องนี้บอกอะไรได้ล่ะ? มันพิสูจน์ว่าสิ่งที่เซียวหยางพูดไว้เป็นความจริงน่ะสิ!

ถ้าไม่ได้การฝังเข็มรักษาของเขาในตอนนั้น อวี๋ฮั่นไห่อาจจะต้องพักฟื้นยาวถึงสามเดือนจริงๆ

เวลาสามเดือน สำหรับนักกีฬาแล้วมันคือการทิ้งช่วงพีคของตัวเองไปโดยเปล่าประโยชน์ชัดๆ

อู๋เฟยเยว่กระแอมในลำคอเบาๆ แล้วพูดเสียงค่อย “เซียวหยาง ฝีมือแพทย์ของเธอไม่เลวเลยนะ อวี๋ฮั่นไห่ฝากฉันมาบอกขอบคุณเธอด้วย”

“หน้าที่ที่ควรทำอยู่แล้วครับ!”

อู๋เฟยเยว่ตบไหล่เซียวหยางพลางยิ้ม “แกนี่มันใช้ได้จริงๆ!”

เขาหันไปมองคนอื่นๆ “เอาละ เริ่มซ้อมได้แล้ว!”

…

การฝึกซ้อมในช่วงเช้าของวันนี้เน้นไปที่การเสริมสร้างและนำเทคนิคมาปรับใช้

ตลอดทั้งช่วงเช้า เซียวหยางได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นมาเยอะมาก

อู๋เฟยเยว่มองดูเซียวหยางที่ฝึกซ้อมอย่างต่อเนื่องพลางพยักหน้าในใจ

ไอ้เด็กคนนี้ เป็นนักกีฬาประเภทพรสวรรค์ที่สะกิดแค่นิดเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่งอย่างแท้จริง!

…

ช่วงบ่ายยังคงเป็นการฝึกสมรรถภาพทางกาย

เนื่องจากจำเป็นต้องใช้อุปกรณ์บางอย่างช่วย อู๋เฟยเยว่จึงพาเขาเข้าไปในอาคารกีฬา

เขาอยากจะพัฒนาตัวเองในด้านกีฬาอย่างจริงจัง ดังนั้นถึงแม้ด้านข้างจะมีเสียงนักกีฬาหญิงกระโดดน้ำดังแว่วมาเป็นระยะ แต่จิตใจของเขาก็ยังคงนิ่งสงบ ไม่วอกแวกเลยแม้แต่น้อย

พอถึงช่วงพลบค่ำ อู๋เฟยเยว่ก็ให้เขาทดสอบวิ่งอีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีคนวิ่งประกบคู่ สถิติดีขึ้นมาเพียงเล็กน้อย วิ่งไปได้ 10.10 วินาที

ถึงอย่างนั้นอู๋เฟยเยว่ก็ยังพอใจมากอยู่ดี

“ดีมาก ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวทุกวัน พอจบคอร์สฝึกพิเศษนี้ เธอต้องวิ่งแตะระดับต่ำกว่าสิบวินาทีได้แน่”