บทที่ 76 สบตากัน พลันส่งยิ้มตอบ

แล้วเซียวหยางล่ะ?

อายุเพิ่งสิบแปดปีเต็ม

ไม่เข้าข่ายกฎที่ว่าหมอแผนจีนยิ่งแก่ยิ่งเก๋าเกมเลยสักนิด

สิ่งที่อู๋เฟยเยว่ภาวนาในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว รักษาไม่หายไม่เป็นไร ขอแค่อย่าปักเข็มจนพังก็พอ!

…

นักกีฬาที่เหลือก็พากันยืนล้อมเป็นวง ตาโตจ้องมองกันไม่กะพริบ

เซียวหยางไม่ได้สนใจคนที่มายืนมุงดู หลังจากฆ่าเชื้ออย่างรวดเร็ว เขาก็ลงเข็มตรงข้อเท้าทันที โดยเลือกใช้เข็มชนิดที่หนาขึ้นมาหน่อย

ความเร็วของเขาฉับไวมาก ไวเสียจนคนรอบข้างยังมองตามแทบไม่ทัน ที่ข้อเท้าก็มีเข็มเงินปักอยู่แล้วสี่เล่ม

ต่อด้วยจุดจู๋ซานหลี่ ตรงนี้ใช้เข็มขนาดปกติ

สุดท้ายเซียวหยางจึงปักเข็มเล่มเล็กลงที่นิ้วกลางของอีกฝ่ายอีกไม่กี่เล่ม

“อยู่นิ่งๆ ท่านี้ไว้ อย่าเพิ่งขยับ”

ผ่านไปสองสามนาที เซียวหยางก็โน้มตัวลงถอนเข็มเงินที่ปักตรงข้อเท้าออก จากนั้นเลือดสีคล้ำก็ซึมทะลักออกมาตามรอยเข็มทันที

หลังจากใช้สำลีพันปลายไม้ที่ฆ่าเชื้อแล้วซับอยู่หลายครั้ง เลือดก็เริ่มจางลง

พอเช็ดซ้ำอีกรอบ เลือดก็ไหลช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

แสดงว่าเลือดคั่งถูกระบายออกมาแล้ว

เซียวหยางถอนเข็มเงินทั้งหมดออก

“เรียบร้อยแล้ว”

เสร็จแล้วเหรอเนี่ย?

แม้ว่าอู๋เฟยเยว่จะไม่สันทัดเรื่องการฝังเข็ม แต่จากท่วงท่าที่ลื่นไหลเป็นธรรมชาตินั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าเซียวหยางไม่ใช่มือสมัครเล่น

พอได้ยินคำว่าเรียบร้อยแล้ว อวี๋ฮั่นไห่ก็ถอนหายใจโล่งอกทันที

ครั้งนี้เซียวหยางไม่ได้หลอกเขา เทียบกันแล้วการฝังเข็มไม่ได้เจ็บอะไรมากมายจริงๆ

เขาลองยกเท้าขึ้นมาขยับดู

“เอ๊ะ เหมือนจะไม่ค่อยเจ็บแล้วแฮะ”

ทุกคนต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เห็นได้ชัดว่ามันได้ผลจริงๆ!

คิดไม่ถึงเลยว่าเซียวหยางจะรู้เรื่องแพทย์แผนจีน แถมฝีมือยังดูไม่ธรรมดาอีกต่างหาก

เซียวหยางยิ้มพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดมือ แล้วพูดว่า “อย่าเพิ่งขยับซี้ซั้วล่ะ เดี๋ยวเลือดจะกลับมาคั่งอีก… เดี๋ยวไปโรงพยาบาลเอกซเรย์ตรวจดูให้ละเอียดอีกที”

อู๋เฟยเยว่รีบหันไปสั่งพวกที่เหลือทันที “เอาล่ะ อย่ามัวแต่ยืนอึ้ง ช่วยกันพยุงเขาไปที่หน้าประตูได้แล้ว”

หลายคนรีบเข้ามาช่วยกันพยุงอวี๋ฮั่นไห่เดินออกจากห้องพยาบาล

ในเมื่อคุมอาการไว้ได้ระดับหนึ่งแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเรียกรถพยาบาล ใช้รถยนต์ส่วนตัวไปส่งก็เพียงพอ

อู๋เฟยเยว่ไม่มีรถส่วนตัว จึงติดต่อโค้ชอีกคนให้ช่วยขับไปส่ง

…

ตอนที่เดินออกมาจากสนามกีฬา ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ที่หน้าประตูใหญ่ มีเด็กสาวผมสั้นคนหนึ่งกำลังยืนชะเง้อรอคอยด้วยความกระวนกระวาย

พอกลุ่มคนช่วยกันพยุงอวี๋ฮั่นไห่ออกมา เด็กสาวก็รีบวิ่งปรี่เข้ามาหาทันที

“เป็นยังไงบ้าง”

ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของอวี๋ฮั่นไห่เมื่อครู่ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเข้มแข็งและนิ่งสงบไปเรียบร้อยแล้ว

“ไม่เป็นไร แผลเล็กน้อย ไปเอกซเรย์ที่โรงพยาบาล ไม่กี่วันก็หาย”

ท่าทางสงบนิ่งไม่สะทกสะท้านแบบนั้น ถ้าคนไม่รู้เรื่องมาเห็น คงคิดว่าหมอนี่เป็นพวกใจเด็ดกระดูกเหล็กแน่นอน

แต่ความจริงล่ะ? เมื่อกี้ร้องลั่นเหมือนหมูโดนเชือดเลยเหอะ

พอได้ยินอวี๋ฮั่นไห่พูดแบบนั้น เด็กสาวก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อรถยนต์ส่วนตัวมาถึง ทุกคนก็ช่วยกันประคองเขาขึ้นรถไป

…

เซียวหยางมองตามรถยนต์ที่แล่นไกลออกไปพลางเหม่อลอยเล็กน้อย

อาชีพนักกีฬานี่เป็นอาชีพที่มีโอกาสบาดเจ็บสูงจริงๆ สินะ!

เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ ตบไหล่เซียวหยางเบาๆ “นายนี่ใช้ได้เลยนะ ยังมีความรู้เรื่องหมอแถมยังฝังเข็มเป็นอีก”

แค่นี้จะไปนับเป็นอะไรได้

ก็แค่หนึ่งในสกิลที่มีตั้งมากมาย

แต่ปากกลับพูดถ่อมตัวว่า “พอรู้บ้างงูๆ ปลาๆ น่ะครับ”

“เอาเถอะน่า ฉันใช่ว่าจะไม่เคยเห็นหมอแผนจีน ท่วงท่านายดูเป็นมืออาชีพกว่าหมอแก่ๆ ตั้งหลายคน”

เซียวหยางตอบรับอย่างคลุมเครือไปสองสามคำ

เฝิงฉีเองก็ไม่ได้คิดจะซักไซ้เรื่องฝังเข็มต่อ แต่กลับพูดขึ้นมาด้วยความกระตือรือร้นแทนว่า “ไหนๆ พวกเราก็ออกมาข้างนอกแล้ว เดี๋ยวฉันพานายไปเดินดูรอบๆ ให้คุ้นเคยกับแถวนี้ดีไหม”

พอเห็นดวงตาหยีๆ ที่เปล่งประกายระยิบระยับของอีกฝ่าย เซียวหยางก็รู้ทันทีว่าไม่มีทางแค่พาไปดูสถานที่เฉยๆ แน่นอน

แต่ถ้ากลับหอพักตอนนี้ ราตรีอันยาวนานก็คงได้แต่นอนไถมือถืออยู่ดี

“งั้นไปเดินเล่นดูหน่อยไหมล่ะครับ”

…

ตรงข้ามกับเขตมหาวิทยาลัยมีลานคนเมืองตั้งอยู่

ในยามค่ำคืน สิ่งที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดย่อมหนีไม่พ้นน้ำพุเทียมขนาดยักษ์

ด้วยรูปทรงที่คล้ายกับเห็ด สายน้ำจะพุ่งขึ้นไปกระจายบนยอดโดมแล้วไหลตกลงมาราวกับม่านน้ำ ผสานกับแสงไฟเจ็ดสี ให้ความรู้สึกงดงามตระการตายิ่งนัก

ลานกว้างที่ประดับประดาด้วยแสงไฟหลากสีสัน ดูครึกครื้นเป็นพิเศษ

วิทยาลัยภาษาต่างประเทศมีนักศึกษาหญิงเป็นส่วนใหญ่ เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วพาให้รู้สึกราวกับตกอยู่ท่ามกลางดงดอกไม้

ริมทางมีพ่อค้าแม่ค้าตั้งแผงขายของกินเล่น และยังมีเน็ตไอดอลถือมือถือยืนไลฟ์สดเซลฟี่กันอยู่ประปราย

เฝิงฉีเลิกคิ้วขึ้นแล้วกระซิบเสียงเบาว่า “ลานนี้บรรยากาศดี มีน้ำพุเทียมขนาดใหญ่ที่สุดในเทียนหนานของเรา แสงไฟก็สว่างเพียงพอ เรียกว่ามีชื่อเสียงพอตัวเลยล่ะ ก็เลยกลายเป็นจุดเช็กอินยอดฮิตของพวกเน็ตไอดอล พอตกดึกสตรีมเมอร์หลายคนก็จะมาไลฟ์กันแถวนี้”

เซียวหยางกวาดตามองรอบตัวแล้วพยักหน้าเห็นด้วย

มันเป็นแบบนั้นจริงๆ

ไม่เพียงแต่คนนอกที่มาจากในเมืองเท่านั้น แม้แต่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเองก็ถือมือถือไลฟ์สดกันเพียบ

ทั้งร้องเพลง ทั้งเต้น รื่นเริงกันสุดๆ

หลังจากเฝิงฉีแนะนำไปได้สองสามประโยค ก็เริ่มหันซ้ายแลขวา ชะเง้อมองไม่หยุดเหมือนกำลังมองหาใครสักคน

ปากก็พึมพำเสียงเบา “วันนี้ไม่มาเหรอเนี่ย”

เซียวหยางเอียงหน้ามองอีกฝ่ายแล้วถามยิ้มๆ ว่า “นายกำลังมองหาใครอยู่เหรอ”

เฝิงฉีกลืนน้ำลายลงคอตามสัญชาตญาณ “ดาวมหาวิทยาลัยของวิทยาลัยภาษาต่างประเทศเทียนหนานไงล่ะ! บางทีเธอก็จะมาไลฟ์แถวนี้ ในเน็ตดังมากเลยนะ”

นักกีฬาทีมมณฑลผู้ยิ่งใหญ่ ดันชอบมาแอบดูดาวมหาวิทยาลัยโชว์ตัวซะงั้น…

เซียวหยางพูดแซวอย่างขำๆ “พี่เฝิง อย่าให้ดาวมหาวิทยาลัยมาทำให้เสียฟอร์มนักกีฬาล่ะ”

“นายไม่เข้าใจอะไรซะแล้ว การดูสาวสวยน่ะ มันคือความปรารถนาต่อชีวิตที่งดงาม มองไปจนถึงอายุเจ็ดสิบมันก็ยังเป็นความหวังและแรงบันดาลใจในชีวิตอยู่ดี” เฝิงฉียักคิ้ว “มันมีแต่จะทำให้เรามีพลังฮึดสู้โว้ย”

เซียวหยางยิ้ม “เคล็ดลับการวิ่งระยะไกลเหรอ”

“เคล็ดลับการวิ่งระยะไกลเลยล่ะ!”

แววตาของเฝิงฉีพลันสว่างวาบ “มาแล้ว มาแล้ว”

เซียวหยางมองตามสายตาของอีกฝ่ายไป

ท่ามกลางผู้คนขวักไขว่ สายตาก็สะดุดเข้ากับทิวทัศน์ที่แปลกตาในทันที

คนที่เดินมาคือหญิงสาวสามคน

คนที่ดึงดูดสายตาที่สุดย่อมเป็นคนตรงกลาง

ผมยาวประบ่าพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดินและสายลม ดูสดใสและอ่อนหวานนุ่มนวล

นอกจากรูปร่างแล้ว สิ่งแรกที่เห็นย่อมเป็นดวงตาคู่นั้น เธอยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แต่ยังคงทอประกายมีชีวิตชีวา ดั่งคำว่า รอยยิ้มพริ้มพรายงามจับใจ ดวงตาสดใสน่ามอง

งามพิสุทธิ์ดั่งบัวพ้นน้ำ บริสุทธิ์ผุดผ่องตามธรรมชาติ ใบหน้าขาวเนียนไร้ที่ติ ภายใต้แสงไฟเจ็ดสีสาดส่อง ช่างงดงามสะกดสายตาอย่างยิ่ง

ท่อนบนสวมเสื้อตัวสั้นสีขาว ท่อนล่างเป็นกระโปรงยาวสีขาว ยืนเด่นเป็นสง่าแถมยังเผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวโค้งเว้าชัดเจน

เซียวหยางพยักหน้าในใจ ดูท่าแล้ว ดาวมหาวิทยาลัยของวิทยาลัยภาษาต่างประเทศเทียนหนานคนนี้ ระดับสูงเอาเรื่องแฮะ

จากนั้นเซียวหยางก็เบนสายตาไปมองอีกคนที่เดินมาพร้อมกับดาวมหาวิทยาลัย

ไม่ใช่ว่าเซียวหยางอยากมองหรอกนะ แต่นักศึกษาสาวคนนี้มีเอกลักษณ์โดดเด่นเกินไปต่างหาก

แค่กะความสูงด้วยสายตา น่าจะเกินหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตรไปแล้ว รูปร่างหนาบึกบึน เดินฉับๆ ดุดันสมชายชาตรี

คีย์บอร์ดไฟฟ้าในมือเธอดูราวกับของเล่นชิ้นเล็กๆ

ดวงตาหงส์หรี่ลง ก่อนจะตะโกนเสียงดังกังวานว่า “หลบไปหน่อย!”

กลิ่นอายความดุดันเลือดร้อนนั่น…

เห็นได้ชัดเลยว่าพวกผู้ชายรอบข้างพากันสะดุ้งตัวสั่น รีบถอยกรูดออกไปคนละสองสามก้าว

เฝิงฉีที่อยู่ข้างๆ ก็พลอยสะดุ้งเหมือนวิญญาณเพิ่งกลับเข้าร่างแล้วถอยหลังไปสองก้าวด้วยเหมือนกัน

เนื่องจากเซียวหยางไม่ได้ยืนขวางทางอยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้ขยับตัวไปไหน

กลายเป็นว่าจากคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง กลับกลายมาเป็นคนยืนอยู่หน้าสุดแทน

ตอนที่เดินผ่าน ดาวมหาวิทยาลัยคนนั้นก็ปรายตามองเซียวหยางที่ยืนเด่นอยู่ข้างหน้าอย่างสะดุดตา

เมื่อสายตาสบประสานกัน เซียวหยางก็ส่งยิ้มบางๆ พร้อมกับผงกศีรษะให้อย่างสุภาพ