บทที่ 75 อายุน้อยแค่นี้ยังรู้วิชาแพทย์ด้วยเหรอ

เฝิงฉีรีบตะโกนบอกโค้ชที่อยู่ไกลออกไปทันที "โค้ชอู๋ครับ! อวี๋ฮั่นไห่เจ็บครับ!"

น้ำเสียงของเขาร้อนรนและดังลั่น

"ฉันไม่เป็นไร… ไม่ต้องเรียกโค้ช"

อวี๋ฮั่นไห่ที่เป็นคนพูดน้อย พอได้ยินว่าเฝิงฉีจะเรียกโค้ชมาก็รีบเอ่ยห้ามเสียงเบาอย่างร้อนรน

เฝิงฉีประคองเท้าของเขาไว้อย่างระมัดระวัง "ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก บวมเป่งจนจะเป็นขาหมูอยู่แล้วเนี่ย!"

คนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต่างกรูเข้ามาล้อมวงดู

พอเห็นข้อเท้าของอวี๋ฮั่นไห่ ทุกคนก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เพราะมันบวมเป่งขึ้นมาเร็วมากจริงๆ

"ข้อหลุดหรือเปล่า รีบหามไปห้องพยาบาลเร็ว!"

"ใช่ๆ ที่นั่นมีน้ำแข็งไว้ประคบเย็นอยู่"

เซียวหยางทิ้งแถบผ้าสีแดงในมือลงบนลู่วิ่ง แล้วสาวเท้าเดินตรงเข้ามา

เขาย่อตัวลงดูข้อเท้าของอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นมือออกไปกดเบาๆ

อวี๋ฮั่นไห่เจ็บจนสูดปากซี๊ดหน้าเบี้ยวทันควัน "อย่าจับ!"

ในใจของเซียวหยางพอจะวินิจฉัยอาการได้คร่าวๆ แล้ว

จังหวะนั้นเองอู๋เฟยเยว่ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

อาการบาดเจ็บฟกช้ำของนักกีฬาถือเป็นเรื่องปกติ แต่เห็นได้ชัดว่ารอบนี้อาการของอวี๋ฮั่นไห่หนักกว่าทุกที

"ช่วยกันหามเขาไปห้องพยาบาลก่อน!"

…

ในห้องพยาบาลมีตู้ยาอยู่ใบหนึ่ง ด้านในมียาทาแก้ฟกช้ำและผ้าพันแผลวางเรียงไว้

ตรงมุมห้องยังมีตู้แช่เย็นอยู่อีกตู้

ปกติแล้วพวกเครื่องดื่มเย็นกับน้ำแร่ของนักกีฬาก็จะแช่ไว้ในตู้นี้

นักกีฬาคนหนึ่งหยิบน้ำแร่แช่เย็นขวดหนึ่งออกมาประคบไว้ตรงข้อเท้าของอวี๋ฮั่นไห่

ส่วนเฝิงฉีก็ค้นเจอยาทาแก้ฟกช้ำสลายเลือดคั่งมาจากตู้ยา เขานั่งยองๆ เตรียมจะทาให้

เซียวหยางรีบเอ่ยห้าม

"อย่าเพิ่งทายาประเภทสลายเลือดคั่งกระตุ้นการไหลเวียนเลือดครับ"

เฝิงฉีชะงักไป "ปกติพวกเราเจ็บทีไรก็ทายาตัวนี้นี่…"

ในฐานะนักกีฬา เรื่องแบบนี้เห็นจนชินตา ไม่ว่าใครข้อเท้าพลิกก็ใช้ยาตัวนี้ทาทั้งนั้น ถ้าหายเร็วก็อาทิตย์เดียว ช้าหน่อยก็ไม่เกินครึ่งเดือน

เฝิงฉีหันไปมองเสาหลักอย่างโค้ช

อู๋เฟยเยว่นิ่งคิด ไม่ได้พูดอะไร อาการของอวี๋ฮั่นไห่ไม่ปกติจริงๆ และการที่มันบวมเร็วขนาดนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แค่อาการข้อเท้าพลิกธรรมดา

สายตาของเขาจับจ้องไปที่เซียวหยาง เห็นได้ชัดว่าอยากฟังว่าเซียวหยางจะว่าอย่างไรต่อ

เซียวหยางประคองเท้าของอวี๋ฮั่นไห่เอาไว้ แล้วชี้ไปที่ตรงข้อต่อ "นี่มันข้อหลุดเฉียบพลันครับ แล้วตอนที่กระดูกบิดมันก็ไปแทงโดนเส้นเลือดฝอยแตก การใช้ยาสลายเลือดคั่งนอกจากจะไม่ได้ผลแล้ว ยังจะยิ่งทำให้อาการแย่ลงไปอีก"

"ตอนนี้มันบวมมาก ก็เลยดูยากว่าข้อหลุด"

ทุกคนต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

สิ่งที่เซียวหยางพูดฟังดูมีเหตุผลมาก แถมพอมองดูองศาเท้าของอวี๋ฮั่นไห่ดีๆ ก็เหมือนจะผิดรูปไปจริงๆ

อู๋เฟยเยว่ขมวดคิ้วถาม "งั้นควรทำยังไง"

เซียวหยางนิ่งคิดไปสองวินาที พลางดึงเอาความรู้ทางการแพทย์ในหัวออกมาใช้งาน

"ดัดกระดูกให้เข้าที่ครับ!"

เฝิงฉีก้มมองเท้าที่บวมเป่งจนท่อนบนท่อนล่างหนาเท่ากัน "บวมเหมือนขาหมูขนาดนี้ จะดัดให้เข้าที่ยังไงเล่า"

อู๋เฟยเยว่มองเซียวหยางอย่างลึกซึ้ง "เธอทำเป็นเหรอ"

เซียวหยางยิ้มน้อยๆ "พอรู้เรื่องอยู่บ้างครับ ดัดข้อให้เข้าที่คิดว่าไม่มีปัญหา"

"เฝิงฉี นายช่วยล็อกขาไว้หน่อย อย่าให้เขาดิ้น"

เฝิงฉีรีบเข้าไปกอดล็อกตรงบริเวณหัวเข่าไว้ทันที

เสียงของอวี๋ฮั่นไห่เริ่มสั่น "เจ็บไหมวะ"

เซียวหยางยิ้มยิงฟันขาว "เวลาคนอื่นกินข้าว ปากนายเจ็บไหมล่ะ"

อวี๋ฮั่นไห่อึ้งไป "ไม่เจ็บสิ ปากคนอื่นจะไปเจ็บได้ไง"

"ก็นั่นน่ะสิ ไม่เจ็บหรอก"

อวี๋ฮั่นไห่รู้สึกเหมือนตัวเองจะพลาดประเด็นสำคัญอะไรไป แต่พอได้ยินว่าไม่เจ็บ จิตใต้สำนึกก็ผ่อนคลายลงไปหน่อยหนึ่ง

วินาทีต่อมา เซียวหยางก็หนีบน่องของเขาไว้ สองมือจับเท้าของอีกฝ่าย แล้วออกแรงบิดหมุนอย่างแรง "ฉันไม่เจ็บ"

"เชี่ยเอ๊ย!" ใบหน้าของอวี๋ฮั่นไห่บิดเบี้ยวทันที เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายขึ้นมาให้เห็นจะๆ ก่อนจะไหลเปียกชุ่มไปทั่วทั้งหน้าอย่างรวดเร็ว

ความเจ็บปวดเสียดแทงเจียนตายนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวร้อนผ่าวไปหมด

ไม่เจ็บ… มึงน่ะสิไม่เจ็บ!

ไม่ผิดเลยสักนิด!

"เข้าที่แล้ว คราวนี้ต้องเจาะปล่อยเลือด เลือดคั่งถูกขับออกมาเมื่อไหร่ การฟื้นตัวก็จะเร็วขึ้นมาก"

ปล่อยเลือด?

พอได้ยินสองคำนี้ หน้าของอวี๋ฮั่นไห่ก็ซีดเผือดลงทันตา

"เจ็บไหม"

เซียวหยางยิ้มยิงฟันขาวอีกครั้ง "อันนี้ไม่เจ็บจริงๆ"

อวี๋ฮั่นไห่บ่นอุบด้วยความแค้นเคือง "ทำไมกูถึงไม่เชื่อเลยสักนิดวะ"

อู๋เฟยเยว่เอ่ยด้วยความรอบคอบ "เอาอย่างนี้ไหม รอให้รถพยาบาลมาก่อนค่อยว่ากัน"

เจาะปล่อยเลือดเนี่ยนะ แค่สองคำนี้ก็ฟังดูน่ากลัวพิลึกแล้ว

อวี๋ฮั่นไห่พยักหน้าหงึกๆ ทันที

เซียวหยางจึงพูดต่อ "รอรถพยาบาลก็ไม่มีปัญหาครับ แต่ถ้าไม่เจาะเอาเลือดคั่งออกตอนนี้ นายต้องพักฟื้นยาวเกินสามเดือนแน่นอน"

กระดูกหักเอ็นฉีกต้องพักร้อยวัน สามเดือน… การแข่งขันกีฬาเยาวชนจ่อคอหอยอยู่รอมร่อ รอให้หายในอีกสามเดือน งานก็คงวายไปหมดแล้ว

"ถ้าฝังเข็มเจาะเอาเลือดคั่งออกตอนนี้ ผมกล้ารับประกันเลยว่า ขอแค่พักฟื้นดีๆ เดือนเดียวยังไงก็หายขาดร้อยเปอร์เซ็นต์"

เซียวหยางมองอวี๋ฮั่นไห่สลับกับอู๋เฟยเยว่ "จะเลือกแบบไหน ตามใจนายเลย"

ความหมายแฝงของเขาชัดเจนแจ่มแจ้งมาก

ถ้าพวกคุณเชื่อผม เดือนเดียวก็หายดี ถ้าไม่เชื่อผม ผมก็ไม่บังคับ จะต้องนอนพักยาวร้อยวันจริงไหม พวกคุณก็นั่งรอดูก็แล้วกัน

อู๋เฟยเยว่อึ้งไป

ฝังเข็ม!

เซียวหยางยังรู้จักการฝังเข็มอีกเหรอ

อายุแค่นี้เนี่ยนะ…

อู๋เฟยเยว่รู้สึกว่ามันยังมีความเสี่ยงอยู่บ้าง

ถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้เป็นหมอแผนจีน เขาคงไม่มีข้อกังขาอะไรเลย

แต่เซียวหยาง… ไม่กี่วันก่อนยังเป็นแค่นักเรียนอยู่เลยนะ

ถ้าไม่ให้เขาลองดู อู๋เฟยเยว่ก็รู้สึกว่าโอกาสสูงมากที่อวี๋ฮั่นไห่จะต้องพลาดการแข่งขันกีฬาเยาวชนในครั้งนี้

หลังจากคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมา เขาก็ตัดสินใจโยนการตัดสินใจกลับไปให้เจ้าตัว

"เสี่ยวอวี๋ ในเมื่อเซียวหยางพูดขนาดนี้ ก็น่าจะมั่นใจพอตัว ส่วนจะให้เขาลองไหม ก็ขึ้นอยู่กับตัวเธอเองแล้วล่ะ"

ในใจของอวี๋ฮั่นไห่ก็สับสนลังเลอย่างหนักเช่นกัน

อย่างแรกเลยก็คือ เมื่อกี้เซียวหยางเพิ่งฝากความเจ็บปวดอัน ‘ยากจะลืมเลือน’ ไว้ให้เขาหยกๆ

ไหนบอกว่าไม่เจ็บไง แต่เมื่อกี้ร้องลั่นเหมือนโดนเชือดหมูเลยไม่ใช่หรือไง… เอ่อ ช่างเถอะ

ส่วนอย่างที่สองก็คือการแข่งกีฬาเยาวชนครั้งนี้

เพื่อการแข่งนี้ เขาซ้อมหนักมาเกือบปีเต็ม ถ้าต้องมาพลาดไปดื้อๆ แบบนี้ มันก็น่าเสียดายเกินไป

ชีวิตนักกีฬามันแสนสั้น ใครจะมีเวลาหนึ่งปีให้ผลาญทิ้งเล่นๆ กันบ่อยๆ เล่า

เชื่อใจหมอนี่ดูสักตั้งแล้วกัน!

ถึงไม่เชื่อ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นอยู่ดี!

อวี๋ฮั่นไห่กัดฟันกรอด แหงนหน้าหลับตาปี๋ "เอาเลย!"

พอเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเหมือนสาวน้อยกำลังจะโดนย่ำยี เซียวหยางก็แทบจะหลุดขำก๊ากออกมา

"เมื่อกี้ผมเห็นตรงมุมตู้ยามีกล่องเข็มเงินอยู่กล่องหนึ่ง ช่วยหยิบมาให้ผมหน่อยครับ"

เฝิงฉีรีบลุกพรวดไปดูทันที แล้วก็เจอกล่องพลาสติกทรงยาวในตู้ยาเข้าจริงๆ ข้างในบรรจุเข็มเงินเอาไว้ น่าจะทิ้งไว้นานจนไม่มีใครแตะ บนฝากล่องเลยมีฝุ่นเกาะอยู่หนาเตอะ

"ขอแอลกอฮอล์ล้างแผลด้วยครับ…"

เฝิงฉีใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดทำความสะอาดกล่องเข็มเงินรอบหนึ่ง ก่อนจะถือมาส่งให้

เซียวหยางยื่นมือไปรับ หยิบเข็มเงินขึ้นมาเล่มหนึ่งแล้วก้มลงพินิจดู

นี่เป็นเข็มเงินทั่วๆ ไปที่มีขายตามท้องตลาด มีทั้งขนาดค่อนข้างหนาและยาว ขนาดมาตรฐาน และขนาดเล็ก รวมทั้งหมดสามขนาด

…

อู๋เฟยเยว่จับจ้องมือของเซียวหยางตาไม่กะพริบ

ในฐานะคนวัยกลางคน เขาย่อมมีความรู้เรื่องการฝังเข็มอยู่ไม่น้อย

ทั้งการหาจุดฝังเข็ม ความลึก และองศาในการลงเข็ม ล้วนต้องอาศัยความชำนาญขั้นสูง ต้องสั่งสมประสบการณ์มานานหลายปี

หมอแผนจีนก็เหมือนผู้รักษาประตูฟุตบอล ยิ่งแก่ก็ยิ่งเก๋าเกม