บทที่ 74 ทุ่มสุดกำลัง สถิติใหม่

จุดโฟกัสของอู๋เฟยเยว่ในตอนนี้มีเพียงเซียวหยางคนเดียว เขาคอยยืนประกบชี้แนะอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา

ต่อให้เป็นรายละเอียดท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ที่ยังไม่เข้าที่ เขาก็จะลงมือสาธิตแยกแยะท่วงท่าด้วยตัวเอง

กับเซียวหยางนั้น เขาได้แสดงความอดทนและใจเย็นระดับสุดยอดของโค้ชออกมาอย่างหมดเปลือก จนคนอื่นๆ ที่มองอยู่ต่างพากันอิจฉาตาร้อน

เมื่อก่อนพวกเขาไม่เคยได้รับการปรนนิบัติแบบนี้เลยสักนิด

ไหนว่าเรียกมาเข้าค่ายฝึกซ้อมพิเศษไง ไหงถึงได้รับการดูแลดีกว่าพวกเราที่เป็นนักกีฬาตัวจริงของทีมเสียอีก แถมโค้ชยังใจดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

…

การฝึกซ้อมช่วงบ่ายดำเนินไปอย่างราบรื่นสุดๆ เซียวหยางเองก็ได้ประโยชน์ไปไม่น้อย

ตั้งแต่ท่าออกสตาร์ต การจัดสรรพละกำลัง ไปจนถึงการเร่งสปีดช่วงสปรินต์ เขาล้วนมีความเข้าใจใหม่เอี่ยมทั้งหมด

อู๋เฟยเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้มดูนาฬิกา "พักสักครึ่งชั่วโมง ยืดเหยียดกล้ามเนื้อหน่อย เดี๋ยวฉันจะทดสอบเธอสักรอบ"

พูดจบเขาก็เดินตรงไปหาพวกนักกีฬาที่เหลือ

"อวี๋ฮั่นไห่ เดี๋ยวมาช่วยทดสอบให้เด็กใหม่หน่อย สนใจไหม"

น้ำเสียงนั้นฟังดูก็รู้ว่าเจาะจงเลือกอวี๋ฮั่นไห่ชัดๆ ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธเลยสักนิด

อีกฝ่ายพยักหน้ารับคำ

ในฐานะตัวเต็งวิ่งระยะสั้นของทีมมณฑล และเป็นกำลังหลักของวงการกรีฑามาโดยตลอด เขาก็อยากจะลองวัดระดับเซียวหยางดูเหมือนกัน ว่ามีดีอะไรถึงทำให้โค้ชเอ็นดูออกนอกหน้าขนาดนี้

โค้ชอู๋หันไปมองคนที่เหลือ "พวกนายก็อย่ามัวแต่ยืนดูเฉยๆ ไปยกนาฬิกาจับเวลาอิเล็กทรอนิกส์มา แล้วก็แถบผ้าแดงด้วย…"

…

เซียวหยางกำลังยืดเส้นยืดสายพลางกวาดตามองไปรอบๆ แก้เบื่อ

สายตาเหลือบไปเห็นพื้นที่ของมหาวิทยาลัยฝั่งตรงข้ามเข้าพอดี

ตรงแนวรั้วมีนักศึกษาสาวสองสามคนกำลังยืนเกาะรั้วคุยกันอยู่ เพียงแต่อยู่ค่อนข้างไกล จึงไม่ได้ยินว่าพูดอะไรกัน

มีนักศึกษาสาวคนหนึ่งโบกไม้โบกมือให้เซียวหยางด้วย

เซียวหยางยิ้มแล้วพยักหน้าตอบรับเล็กน้อย

จังหวะนั้นเอง อู๋เฟยเยว่ที่อยู่ไม่ไกลก็กวักมือเรียกเซียวหยาง "มานี่สิ"

เซียวหยางจึงเดินเข้าไปหาทันที

"เดี๋ยวพวกเธอสองคนทดสอบด้วยกันสักรอบ ฉันจะได้มีตัวเปรียบเทียบ"

ขณะพูด อู๋เฟยเยว่ก็ชี้ไปทางอวี๋ฮั่นไห่ที่ยืนอยู่ข้างๆ

ทดสอบกับนักกีฬาทีมมณฑลเนี่ยนะ

อีกฝ่ายเป็นถึงนักกีฬาอาชีพ แถมฝีมือยังเก่งกาจไม่เบา ถ้าเป็นคนทั่วไปคงรู้สึกขยาดและประหม่าไปแล้ว

แต่เซียวหยางไม่เป็นแบบนั้น

ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

การได้ประลองกับนักกีฬาที่เก่งกว่าตัวเองอย่างเห็นได้ชัด ย่อมพิสูจน์ฝีมือของตัวเองได้ดียิ่งขึ้น

อวี๋ฮั่นไห่ปรายตามองเซียวหยางแวบหนึ่ง แววตาแฝงความดูแคลนอยู่อย่างชัดเจน

เขาเป็นนักกีฬาตัวจริงอย่างเป็นทางการของทีม เคยผ่านศึกใหญ่มาแล้ว และผลงานก็ยอดเยี่ยม ย่อมไม่เห็นนักเรียน ม.6 ที่แค่มาเข้าค่ายฝึกซ้อมพิเศษอยู่ในสายตา

ยิ่งไปกว่านั้น แฟนสาวของเขาก็กำลังยืนมองมาจากฝั่งตรงข้ามเสียด้วย

อู๋เฟยเยว่ก้มมองนาฬิกาจับเวลาอิเล็กทรอนิกส์ ก่อนจะตะโกนบอกทั้งคู่ "เข้าที่!"

เซียวหยางเดินเข้าประจำที่ลู่วิ่งหมายเลขสาม จากนั้นจึงจัดระเบียบร่างกายเตรียมพร้อมออกสตาร์ต

ส่วนอวี๋ฮั่นไห่ยังคงมีสีหน้าผ่อนคลาย พลางย่ำเท้ากระทืบพื้นเบาๆ

"ระวัง!"

สิ้นเสียงสั่งของอู๋เฟยเยว่ ทั้งคู่ก็เข้าสู่โหมดพร้อมลุยเต็มพิกัด

ปัง!

ทันทีที่สิ้นเสียงปืนปล่อยตัว ทั้งสองคนก็พุ่งทะยานออกไปพร้อมกัน

เซียวหยางมีสกิลคอยหนุนหลัง ซ้ำยังมีสมองขั้นเทพคอยช่วยยกระดับความเร็วในการตอบสนอง จังหวะออกตัวจึงไม่เป็นรองเลยแม้แต่น้อย

ทั้งคู่เร่งความเร็วสปรินต์ฉับพลัน

ชั่วพริบตานั้น ทั้งสองวิ่งตีคู่เบียดกันมาอย่างสูสีเหลือเชื่อ

เซียวหยางกัดฟันเค้นสปีดของตัวเองออกมาจนสุดขีด ส่วนอวี๋ฮั่นไห่ที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่ยอมน้อยหน้า เค้นพลังออกมาเต็มเหนี่ยวเช่นกัน

ทั้งสองบี้กันสูสีจนกระทั่งผ่านพ้นครึ่งทาง

อู๋เฟยเยว่เห็นแล้วถึงกับแอบตกตะลึงในใจ

เซียวหยางดันวิ่งตามจังหวะก้าวของอวี๋ฮั่นไห่ได้ทันเนี่ยนะ!

ต้องรู้ก่อนนะว่า อวี๋ฮั่นไห่เป็นรุ่นเก๋าเจนศึก ประสบการณ์โชกโชนสุดๆ

แล้วเซียวหยางล่ะ ไม่ว่าจะเรื่องประสบการณ์หรือความฟิตของร่างกายก็ไม่น่าจะอยู่ในจุดพีคได้เลยสักนิด

คราวก่อนในการแข่งขันกีฬาระดับมณฑลไม่ใช่เพิ่งวิ่งได้ 10 วินาที 25 หรอกเหรอ

อย่าบอกนะว่าแค่ผ่านไปวันเดียว ฝีเท้าจะพัฒนาขึ้นมาได้ขนาดนี้แล้ว?

…

อวี๋ฮั่นไห่เริ่มเอาจริงเข้าให้แล้ว

นี่เขาถึงกับต้องวิ่งเบียดไหล่ชนไหล่กับเด็ก ม.6 คนหนึ่งเชียวเหรอ ขืนเป็นแบบนี้… มีหวังเสียชื่อนักกีฬาตัวแทนมณฑลหมดพอดี!

พอเขาระเบิดพลังฮึดสู้ ก็เร่งแซงเซียวหยางขึ้นมาได้ครึ่งช่วงตัวจริงๆ

ทว่ายังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก เขาก็พบว่าเซียวหยางที่อยู่ด้านข้างดูเหมือนจะเค้นแรงฮึดขึ้นมาเหมือนกัน

ทั้งคู่กลับมาวิ่งตีคู่อีกครั้ง แต่ภาพนั้นปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น เพราะเซียวหยางยังคงเร่งสปีดส่งแรงอย่างต่อเนื่อง จนแซงกลับมาขึ้นนำอยู่เล็กน้อย

เมื่อเห็นแถบผ้าแดงอยู่ตรงหน้า อวี๋ฮั่นไห่จึงรีบโน้มตัวไปข้างหน้า หวังจะคว้าแตะแถบผ้าแดงก่อนเซียวหยางให้ได้

เซียวหยางก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ช่วงแขนที่ได้เปรียบกว่านิดหน่อยบวกกับระยะตัวที่นำอยู่เล็กน้อย ก็เพียงพอให้เขาคว้าชัยในการทดสอบครั้งนี้แล้ว

อวี๋ฮั่นไห่ดูเหมือนจะรู้ตัวเช่นกัน ด้วยความร้อนรน เขาจึงยิ่งทิ้งตัวโน้มไปข้างหน้ามากยิ่งขึ้น

สำหรับนักกรีฑาแล้ว นี่ถือเป็นการกระทำที่เสี่ยงอันตรายสุดๆ

แต่เพื่อรักษาหน้าตาของตัวเอง อวี๋ฮั่นไห่ย่อมคิดจะเดิมพันเสี่ยงดูสักตั้ง

ทว่า ช่วงแขนของเขาก็ยังสั้นไปนิดอยู่ดี

เซียวหยางคว้าหมับเข้าที่แถบผ้าแดง ความเร็วเริ่มผ่อนลงอย่างรวดเร็ว

ฝ่ามือของอวี๋ฮั่นไห่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า ซ้ำร้ายด้วยความที่โน้มตัวไปข้างหน้ามากเกินไป เขาจึงสะดุดล้มคว่ำลงกับพื้น แรงเฉื่อยส่งร่างทั้งร่างไถลครูดไปข้างหน้าเป็นทางยาว

…

อู๋เฟยเยว่กะพริบตาปริบๆ

เมื่อกี้เหมือนเซียวหยางจะเป็นฝ่ายวิ่งแซงเข้าเส้นชัยใช่ไหมนะ?

ใช่แล้ว เซียวหยางเป็นฝ่ายนำชัดๆ เพราะในมือยังกำแถบผ้าแดงไว้อยู่เลย!

เพิ่งมาเข้าค่ายฝึกพิเศษได้แค่วันเดียว กลับวิ่งแซงตัวท็อประยะสั้นอย่างอวี๋ฮั่นไห่ได้เนี่ยนะ

นี่มัน… เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

เขาชะเง้อหน้าไปมองนาฬิกาจับเวลา

10 วินาที 11

เซียวหยางวิ่งได้ 10 วินาที 11 เชียวเหรอ!

ตอนแข่งระดับมณฑลคราวก่อนยังทำได้ 10 วินาที 25 ผ่านไปไม่ถึงเดือน กลับพัฒนาขึ้นมาได้ขนาดนี้แล้ว!

อู๋เฟยเยว่รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งขุดเจอเพชรเม็ดงามเข้าจังๆ

เขาพอเดาออกว่าเซียวหยางต้องพัฒนาขึ้นแน่ เพราะตอนแข่งคราวนั้น ไม่ว่าจะเป็นจังหวะการลงแรงหรือการออกสตาร์ต ยังมีจุดบกพร่องให้ขัดเกลาอีกเพียบ

แต่คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแค่ติวเข้มไปวันเดียว จะก้าวกระโดดได้ไกลถึงเพียงนี้

10 วินาที 11!

สถิติระดับนี้ คุ้มค่ากับที่เขาประคบประหงมดูแลเป็นพิเศษจริงๆ!

…

เหล่านักกีฬาที่ยืนดูอยู่ข้างลู่วิ่งต่างพากันกลืนน้ำลายเอื๊อก

ให้ตายสิ ลู่วิ่งระยะสั้นมันจะแข่งขันกันดุเดือดเลือดพล่านเกินไปแล้ว!

เด็กใหม่เพิ่งมาซ้อมได้วันเดียว กลับโค่นตัวตึงลงได้เนี่ยนะ

บ้าเอ๊ย โชคดีชะมัดที่พวกเราไม่ได้เล่นวิ่งระยะสั้น…

…

กลุ่มนักศึกษาสาวที่ยืนดูอยู่ฝั่งมหาวิทยาลัยต่างมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

โดยเฉพาะหนึ่งในนั้น

"อาจิน แฟนเธอหกล้มแล้วนะ"

อาจินเองก็ร้อนใจจนหน้าถอดสีทันที

การล้มสำหรับนักวิ่งระยะสั้นถือเป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อยเลย

ถ้าแค่แผลถลอกก็คงไม่เท่าไร แต่ที่กลัวก็คือ…

…

อวี๋ฮั่นไห่ฝืนยันตัวพลิกกลับมานั่ง เอามือกุมหัวเข่า สีหน้าดูหมดอาลัยตายอยากอย่างเห็นได้ชัด

วันนี้ฟอร์มของเขาอาจไม่ใช่จุดที่พีคที่สุด แต่ก็ถือว่าเข้าฝักมากแล้ว ถึงอย่างนั้นก็ยังโดนแซงอยู่ดี…

เขารู้สึกเหมือนโดนฟาดหน้าเข้าฉาดใหญ่

แพ้เด็กใหม่เนี่ยนะ…

อวี๋ฮั่นไห่ส่ายหัวพลางแค่นยิ้มขมขื่น คิดจะลุกขึ้นยืน แต่กลับพบว่าข้อเท้าปวดแปลบจนแทบทนไม่ไหว

เขาทำได้แค่นั่งแปะลงกับพื้นอีกรอบ แล้วเอี้ยวตัวก้มดูข้อเท้าตัวเอง

ก็พบว่ามันเริ่มบวมเป่งขึ้นมาแล้ว

ข้อเท้าแพลงเหรอวะเนี่ย

อวี๋ฮั่นไห่สูดปากด้วยความเจ็บปวด สัมผัสได้ว่าอาการปวดเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

เฝิงฉีเห็นอวี๋ฮั่นไห่ทรุดตัวลงไปอีกรอบ ก็รีบวิ่งโร่เข้ามาหา

"อวี๋ เป็นไงบ้างวะ ไม่เป็นไรใช่ไหม…"

พอเหลือบไปเห็นข้อเท้าที่บวมเป่ง เขาก็หลุดสบถลั่น

"เชี่ยเอ๊ย ทำไมบวมเร็วขนาดนี้วะเนี่ย!"