บทที่ 73 ชีวิตประจำวันในโรงยิม

เพราะมาค่อนข้างสาย พอฝึกไปได้เกือบสองชั่วโมงก็ถึงเวลาเที่ยงวันแล้ว

แดดเริ่มแผดเผาแรงขึ้นเรื่อยๆ

จากการเคลื่อนไหวร่างกายอย่างต่อเนื่อง เซียวหยางจึงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อทั่วตัว

อู๋เฟยเยว่ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา "เอาละ การฝึกซ้อมช่วงเช้าพอแค่นี้ พักผ่อนช่วงบ่ายแล้วค่อยมาลุยกันต่อ ทุกคนไปกินข้าวได้"

เซียวหยางถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

อู๋เฟยเยว่หันมาพูดเสียงเบา "ฉันยื่นเรื่องขอนักโภชนาการให้เธอแล้ว วันนี้ก็กินที่โรงอาหารใหญ่ไปพลางๆ ก่อน พรุ่งนี้ค่อยให้นักโภชนาการจัดอาหารเฉพาะให้เธอ"

ได้รับการดูแลระดับนี้… เซียวหยางย่อมไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ จึงพยักหน้ารับ

จากนั้นทั้งสองก็เดินไปยังโรงอาหารของนักกีฬา

…

ช่วงเช้าที่ผ่านมาไม่รู้สึกเลยว่าศูนย์กีฬาประจำมณฑลแห่งนี้มีคนเยอะขนาดไหน แต่พอเดินเข้ามาในโรงอาหาร ถึงได้รู้ว่าคนเยอะไม่ใช่เล่น

แถมยังมีผู้หญิงอยู่ไม่น้อย ในจำนวนนั้นมีสาวสวยหน้าตาสดใสอยู่หลายคนทีเดียว

ได้ยินมาว่านักกีฬากระโดดน้ำมักจะผิวพรรณดีหน้าตาน่ารักเพราะสัมผัสกับน้ำอยู่ตลอด ดูท่าสองสามคนตรงนั้นคงจะใช่สินะ

หลังจากเหลือบมองสาวสวยไปสองสามแวบ เซียวหยางก็หันความสนใจกลับมาที่เรื่องกิน

โรงอาหารเป็นแบบบุฟเฟต์ นักกีฬาสามารถตักกินได้ตามใจชอบ แต่ต้องควบคุมสัดส่วนให้เหมาะสม

ส่วนฝั่งโค้ชจะอยู่อีกห้องข้างๆ มีกระจกใสคั่นไว้ แต่ก็ยังมองเห็นอาหารของอีกฝั่งได้

เซียวหยางปรายตามอง อาหารฝั่งโค้ชดูด้อยกว่ากันเยอะมาก เมื่อเทียบกับฝั่งนักกีฬาที่มีเมนูละลานตาแล้ว กับข้าวฝั่งนั้นดูเรียบง่ายธรรมดาไปเลย

เขาหยิบถาดอาหารมาตักเนื้อสัตว์กับผักปนๆ กันตามสบาย จากนั้นก็มองหาที่นั่งที่มีคนไม่เยอะแล้วนั่งลง

ยังไม่ทันจะได้เริ่มกิน ก็มีคนหนึ่งเดินมานั่งลงตรงข้าม เซียวหยางเงยหน้าขึ้นมอง ก็คือเฝิงฉี คนที่ตัวเตี้ยกว่าเล็กน้อยนั่นเอง

"เซียวหยางใช่ไหม นายคือคนที่ทำลายสถิติรวดเดียวสามรายการในการแข่งขันกีฬาโรงเรียนมัธยมใช่หรือเปล่า"

เซียวหยางพยักหน้าตอบ "ฟลุกน่ะครับ วันนั้นฟอร์มดีเกินคาดเฉยๆ"

เฝิงฉียิ้มบางๆ "เอาเถอะน่า พวกเราสายกีฬาไม่มีคำว่าฟลุกหรอก ฝีมือแกร่งก็คือแกร่ง ไม่เห็นต้องถ่อมตัวเลย"

"สายตาโค้ชอู๋น่ะเฉียบขาดจะตาย เลือกคนได้แม่นยำเสมอแหละ" เฝิงฉีเก็บความอยากรู้อยากเห็นไว้ไม่อยู่ "ตอนแข่งกีฬามัธยม วิ่ง 100 เมตรนายทำเวลาไปกี่วินาทีเหรอ"

เซียวหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง "10 วินาที 25 ครับ"

เฝิงฉีร้องอ๋อขึ้นมา "มิน่าล่ะ! 10 วินาที 25 สถิตินี้ถือว่ายอดเยี่ยมมากเลยนะ"

เขาชี้นิ้วไปทางที่ไม่ไกลนัก

"อวี๋ฮั่นไห่ คนผิวสีแทนคนนั้น สถิติวิ่ง 100 เมตรในการแข่งขันที่ดีที่สุดของเขาคือ 10 วินาที 11 เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเคยวิ่งแตะ 10 วินาที 09 ได้ครั้งหนึ่งด้วย!"

10 วินาที 09 แม้จะต่างกันเพียงเสี้ยววินาที แต่ในสนามแข่งจริงกลับทิ้งห่างได้หลายช่วงตัว สถิติระดับนี้นับว่ายอดเยี่ยมจริงๆ

ถ้าตนเองอัปเกรดสกิลวิ่งเร็วขั้นกลางขึ้นไปอีกขั้น ไม่รู้ว่าจะวิ่งทะลุ 10 วินาทีได้หรือเปล่านะ

"เก่งจังเลยนะครับ" เซียวหยางมองไปทางอวี๋ฮั่นไห่ที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย "เขาเก่งขนาดนั้น ไม่มีนักโภชนาการดูแลเฉพาะเหรอครับ"

เฝิงฉีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเจื่อน "นักโภชนาการเนี่ยนะ การจัดทีมนักโภชนาการส่วนตัวมันเป็นค่าใช้จ่ายส่วนเกิน แพงยิ่งกว่าเงินเดือนพวกเราเสียอีก นอกจากทีมปิงปองคนหนึ่ง กับทีมว่ายน้ำคนหนึ่งที่มีนักโภชนาการเฉพาะคอยดูแล คนอื่นน่ะ… ฝันไปเถอะ"

คำพูดนี้ทำเอาเซียวหยางถึงกับอึ้งไป

ที่แท้การมีนักโภชนาการเฉพาะก็ไม่ใช่เรื่องปกติทั่วไป…

สถิติของเขาก็ยังดูเหมือนจะไม่แกร่งเท่าอวี๋ฮั่นไห่คนนั้นด้วยซ้ำ แต่โค้ชอู๋กลับทำเรื่องขอนักโภชนาการให้เขา…

นี่มัน… จะให้ความสำคัญกับเขาเกินไปแล้ว

เฝิงฉีดูเหมือนจะเป็นคนคุยเก่ง กินไปได้สองสามคำก็เอ่ยปากขึ้นมาอีก "นายเพิ่งมาใหม่ คงคิดว่าพวกเรานักกีฬาวันๆ มีแต่เรื่องน่าเบื่อใช่ไหมล่ะ"

เป็นนักกีฬาแล้วไม่น่าเบื่อเหรอ

วันๆ นอกจากฝึกซ้อม ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรอื่นให้ทำแล้วนี่นา

เฝิงฉีส่ายหน้าเบาๆ พลางเล่าต่อ "ที่นี่น่ะจะออกไปข้างนอกเมื่อไหร่ก็ได้ นอกจากห้ามกินของซี้ซั้วข้างนอกแล้ว แทบไม่มีข้อห้ามอื่นเลย"

"หรือว่าตอนกลางคืนที่นี่จะครึกครื้นมากเหรอครับ"

เฝิงฉียักคิ้วหลิ่วตา "นายลืมไปแล้วเหรอว่าข้างๆ เราคืออะไร"

"วิทยาลัยภาษาต่างประเทศเทียนหนาน…"

"หึๆ"

เมื่อครู่ยังเป็นนักกีฬามาดสดใสผึ่งผายอยู่แท้ๆ พอเปลี่ยนหัวข้อมาเป็นฝั่งข้างรั้ว รอยยิ้มนั้นกลับ…

เมื่อเห็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของอีกฝ่าย เซียวหยางก็ได้แต่นิ่งเงียบไป

เฝิงฉีนึกว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป จึงรีบถาม "ยังไม่บรรลุนิติภาวะเหรอ"

เซียวหยางยิ้ม "อายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์แล้วครับ"

"บรรลุนิติภาวะแล้วเหรอ… เดี๋ยวอยู่นานไปนายก็จะเข้าใจความสุขของที่นี่เองแหละ"

มีอะไรให้ตื่นเต้นขนาดนั้นกัน ถึงต้องพูดจามีเลศนัยขนาดนี้

หลังจากกินข้าวเสร็จก็มีเวลาพักผ่อนสองชั่วโมง เซียวหยางจึงเดินกลับไปยังหอพักนักกีฬาพร้อมกับเฝิงฉี

ระหว่างทางยังบังเอิญเจออวี๋ฮั่นไห่ที่กำลังเดินเอื่อยๆ อยู่

เฝิงฉียกมือทักทาย "พี่อวี๋"

อวี๋ฮั่นไห่เหลือบมองเซียวหยางแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้เฝิงฉี ท่าทางดูเป็นคนพูดน้อยเงียบขรึม

พอทักทายเสร็จ อวี๋ฮั่นไห่ก็ดูเหมือนจะยิ่งเดินช้าลงไปอีก คล้ายจงใจเว้นระยะห่างจากพวกเขา

เซียวหยางเอี้ยวตัวมองตาม "คุณอวี๋ฮั่นไห่คนนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบพูดจาเลยนะครับ"

เฝิงฉีหัวเราะร่วน "เขาไม่ได้ไม่ชอบพูดจาหรอก แค่ไม่ชอบคุยกับผู้ชายต่างหาก พวกเก็บทรงน่ะ อยู่นานไปเดี๋ยวนายก็เข้าใจเอง"

พวกเก็บทรงงั้นเหรอ…

ถึงนักกีฬาจะพยายามก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองอยู่ตลอดเวลา แต่สุดท้ายก็ยังเป็นมนุษย์คนหนึ่งอยู่ดีนั่นแหละ!

…

เซียวหยางกลับมาถึงห้องพัก เปิดแอร์ แล้วนอนพักผ่อนไปชั่วโมงครึ่ง

…

ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงสี่สิบนาทีแล้ว ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางทิศตะวันตก อากาศจึงไม่ร้อนอบอ้าวเท่าตอนเที่ยง

เวลานี้นับเป็นช่วงที่เหมาะแก่การฝึกซ้อมพอดี

เขาจึงเดินออกจากห้องพัก มุ่งหน้าตรงไปยังลานฝึกซ้อมทันที

อาจเพราะเขามาเร็วไปหน่อย ลานกีฬาจึงยังไม่มีใคร มีเพียงโค้ชสองสามคนนั่งพักผ่อนคุยกันอยู่ใต้ร่มเงาไม้

พออู๋เฟยเยว่เห็นเซียวหยาง ก็ลุกขึ้นยืนพลางโบกมือเรียก

รอจนเซียวหยางเดินเข้ามาใกล้ เขาถึงได้เอ่ยกับโค้ชคนอื่นๆ "นี่แหละอัจฉริยะวิ่งระยะสั้นที่ฉันไปดึงตัวมาจากโรงเรียนมัธยมเจียงเฉิง เซียวหยาง"

โค้ชหลายคนล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญในวงการ ย่อมมองคนออก

"โครงสร้างร่างกายใช้ได้เลยทีเดียว โค้ชอู๋สายตาแหลมคมจริงๆ"

"ดีนี่ มิน่าล่ะถึงได้ทำเรื่องขออาหารโภชนาการแบบเฉพาะให้เขา ยอดเยี่ยมจริงๆ"

"ช่วงแขนขายาวดีนี่เจ้าหนุ่ม ว่างๆ สนใจมาลองเล่นปิงปองดูไหม"

อู๋เฟยเยว่หัวเราะพลางพูดว่า "โค้ชจ้าว นี่คุณเล่นมาแย่งคนกันซึ่งๆ หน้าเลยนะ ไปหาที่ร่มๆ นั่งพักไป๊"

"รูปร่างแบบนี้ไม่ไปกระโดดน้ำ น่าเสียดายแย่" โค้ชหญิงคนหนึ่งก็ส่ายหัวเอ่ยขึ้นมาเช่นกัน

"เด็กคนนี้ในสายวิ่งระยะสั้นยังมีโอกาสพัฒนาได้อีกเยอะ พวกคุณเลิกคิดไปได้เลย"

หลังจากหยอกล้อกันสองสามประโยค อู๋เฟยเยว่ก็ดึงตัวเซียวหยางแยกออกมาด้านข้าง

"ซ้อมช่วงเช้าไปแล้วรู้สึกยังไงบ้าง มีอะไรไม่คุ้นชินไหม"

เรื่องนี้ไม่มีปัญหาเลยจริงๆ

แม้ปริมาณการฝึกซ้อมจะไม่ได้โหดหินจนเกินรับไหว แต่ก็ถือว่าหนักเอาการ โชคดีที่การออกกำลังกายทุกเช้าของเซียวหยางได้ผลอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ไม่มีอาการผิดปกติหรือไม่คุ้นชินแต่อย่างใด

เซียวหยางส่ายหน้า "ไม่มีครับ อยู่ในเกณฑ์ที่รับไหว"

"งั้นก็ดีแล้ว ช่วงบ่ายจะฝึกเรื่องความอดทน พอตกเย็นฉันจะทดสอบสถิติการวิ่งระยะสั้นของเธอสักครั้ง จะได้ดูว่ายังมีจุดไหนที่ต้องปรับปรุงอีกบ้าง แล้วค่อยมาวางแผนการฝึกพิเศษให้เธอโดยเฉพาะ"

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน นักกีฬาคนอื่นๆ ก็ทยอยเดินทางมาถึงกันเรื่อยๆ

บรรดาโค้ชทักทายกันเล็กน้อยแล้วต่างแยกย้ายกันไป

อู๋เฟยเยว่โบกมือให้นักกีฬาคนอื่น ให้พวกเขาแยกย้ายไปฝึกซ้อมตามอัธยาศัย

เทคนิคที่ควรเรียนรู้คนพวกนี้ก็เรียนกันไปหมดแล้ว กิจวัตรหลักในแต่ละวันคือการฝึกสมรรถภาพทางกาย จึงไม่จำเป็นต้องคอยจับตาดูตลอดเวลา