บทที่ 72 ศูนย์ฝึกซ้อมทีมมณฑล

กินมื้อเช้าง่ายๆ เสร็จ เซียวหยางก็ส่งข้อความบอกเซียวเยว่ว่าจะไปโรงยิม

จากนั้นจึงโทรหาโค้ชอู๋เฟยเยว่

พอกดวางสาย เขาก็โบกแท็กซี่มุ่งหน้าตรงไปยังโรงยิมทันที

ติดกับโรงยิมคือวิทยาลัยภาษาต่างประเทศเทียนหนาน

พอลงจากแท็กซี่ เขาก็เห็นโค้ชอู๋เฟยเยว่ยืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว

อู๋เฟยเยว่เห็นเซียวหยางก็รีบเดินปรี่เข้ามาหา

"ทำไมไม่โทรบอกก่อนล่ะ ฉันจะได้ส่งคนไปรับถึงเจียงเฉิง"

การดูแลระดับนี้!

สุดยอดไปเลยแฮะ!

เซียวหยางยิ้มพลางตอบ "พี่สาวผมอยู่เทียนหนานน่ะครับ ผมเลยแวะไปเที่ยวหาเธอสักสองวัน"

"เอาเถอะ อย่ามัวยืนคุยกันตรงนี้เลย มา เข้าไปข้างในกัน"

พูดจบก็ดึงตัวเซียวหยางเดินเข้าไปในโรงยิม

ตรงทางเข้าโรงยิมเป็นห้องโถงต้อนรับ มียามสายตาคมกริบจ้องมองเซียวหยางอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังจำหน้าเขาไว้

ตรงเคาน์เตอร์ด้านหน้ายังมีพนักงานต้อนรับอยู่อีกคน

อู๋เฟยเยว่เดินเบียดไหล่เซียวหยางพลางเอ่ยแนะนำด้วยเสียงไม่ดังนัก

"โรงยิมนี้เป็นแคมป์ฝึกซ้อมโดยเฉพาะ ที่นี่มีนักกีฬาทั้งหมดสามสิบสองคน แล้วก็มีพวกโค้ชอีกจำนวนหนึ่ง ตามปกติแล้วจะซ้อมวันละสองรอบ รวมประมาณหกชั่วโมง แต่เพราะใกล้จะถึงการแข่งกีฬาเยาวชนแล้ว แถมยังเป็นการเข้าคอร์สพิเศษด้วย ก็เลยต้องเพิ่มเวลาซ้อมอีกสองชั่วโมง ในแต่ละเดือนจะลาได้สองครั้ง แน่นอนว่าการฝึกพิเศษน่ะ กัดฟันทนแค่ครึ่งเดือนก็ผ่านไปแล้ว ถึงตอนนั้นรับรองว่าจะพลิกโฉมเธอเป็นคนละคนเลย"

อู๋เฟยเยว่ชี้ไปทางทิศตะวันออก "ตรงนั้นเป็นโรงอาหารนักกีฬา เรื่องอาหารการกินจะเน้นหลักโภชนาการสมดุล"

เขาไอแห้งๆ ออกมาทีหนึ่ง ก่อนจะกดเสียงที่เดิมทีก็ไม่ได้ดังอยู่แล้วให้เบาลงไปอีก "ถ้าเป็นตัวเก็งผลงานดี ปกติจะมีนักโภชนาการดูแลเป็นพิเศษ เธอขยันเข้าหน่อยล่ะ เดี๋ยวฉันจัดการให้"

อู๋เฟยเยว่ถูกใจและคาดหวังในตัวเซียวหยางจริงๆ

ถึงขั้นยอมใช้เส้นสายตัวเองเพื่อหานักโภชนาการส่วนตัวให้เขาเลยทีเดียว

เรื่องนี้ทำให้เซียวหยางแอบซึ้งใจอยู่ไม่น้อย

โค้ชอู๋คนนี้ ใช้ได้แฮะ คบได้เลย!

หลังจากแนะนำเรื่องอื่นๆ อีกเล็กน้อย อู๋เฟยเยว่ก็เอ่ยถามขึ้น "เธอจะกลับไปพักที่บ้านพี่สาวไหม ไกลหรือเปล่า"

"อยู่แถวอุทยานเทคโนโลยีน่ะครับ"

อู๋เฟยเยว่คิดดูครู่หนึ่ง "ค่อนข้างไกลนะ ไปๆ มาๆ จะลำบากเอา พักที่นี่แหละ! ที่นี่เป็นห้องเดี่ยว มีแอร์ สะดวกสบายทุกอย่าง"

พูดจบเขาก็ส่ายหน้าพลางถอนหายใจ "เธอนี่นะ ถ้ายอมเซ็นสัญญาเป็นนักกีฬาประจำก็ดีตั้งเท่าไหร่ มีเงินเดือน มีสวัสดิการมั่นคง ได้พักที่นี่ อยู่สบายจะตายไปทุกวัน"

เซียวหยางยิ้มขำ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

…

หอพักนักกีฬาตั้งอยู่ข้างสนามนี่เอง

เซียวหยางผลักประตูเข้าไปดู ห้องสว่างและกว้างขวาง มีเครื่องใช้ไฟฟ้าพื้นฐานครบครัน ทั้งตู้กดน้ำ แอร์ ทีวี แถมยังมีไม้กระถางประดับอยู่อีกสองสามต้น ทำให้ห้องดูไม่จืดชืดเกินไป

"สภาพแวดล้อมไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ มีคนมาทำความสะอาดให้ทุกวัน สรุปสั้นๆ คำเดียว ตั้งใจซ้อมให้ดี เรื่องอื่นไม่ต้องไปสน"

เซียวหยางพยักหน้า วางเสื้อผ้าในมือพร้อมกับหนังสือคู่มือสอบใบขับขี่เล่มนั้นลงบนเตียง

โค้ชอู๋เหลือบเห็นหน้าปกหนังสือ "อะไรกัน จะสอบใบขับขี่ด้วยเหรอ"

"ใช่ครับ เพิ่งสมัครไปเมื่อวาน อีกสองสามวันก็น่าจะไปสอบข้อเขียนได้แล้ว"

"อย่าล้อเล่นน่า นี่เรามาเข้าคอร์สฝึกซ้อมจริงจังกันนะ…"

"ก็ยังมีวันหยุดไม่ใช่เหรอครับ"

โค้ชอู๋ถึงกับพูดไม่ออก ก็เมื่อกี้เขาเป็นคนพูดเองกับปากว่าเดือนหนึ่งมีวันหยุดสองวัน

เซียวหยางลูบคางพลางว่า "หนึ่งเดือนหยุดได้สองวัน ถ้าผมขอหยุดวันเดียวในครึ่งเดือนนี้ มันก็ไม่เกินไปใช่ไหมล่ะครับ"

อู๋เฟยเยว่…ให้ตายสิ ฟังดูก็มีเหตุผลอยู่หรอก แต่ทำไมรู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล

"นี่เธอมาฝึกพิเศษนะ…"

เซียวหยางจัดที่นอนไปพลางตอบไปพลาง "ต้องทำงานสลับพักผ่อนสิครับ โค้ชอู๋ ผมเองก็ต้องพักเหมือนกันนะ"

ที่เขามาที่นี่ก็เพื่อเรียนรู้เทคนิคและเสริมความฟิตร่างกายเฉยๆ ยังไงตัวเองก็มีสกิลติดตัวอยู่แล้ว…

อู๋เฟยเยว่รู้สึกจนด้วยคำพูดขึ้นมาทันที

จะไปคัดค้านความต้องการตามปกติของเขาก็ใช่ที่

พอจัดเตียงเสร็จ เซียวหยางก็ลุกขึ้นถาม "ผมต้องออกไปซื้อชุดฝึกซ้อมไหมครับ"

อู๋เฟยเยว่โบกมือ "ไม่ต้อง ที่นี่มียูนิฟอร์มทีมให้ อีกอย่างเรื่องรองเท้าน่ะสำคัญกับพวกนักวิ่งระยะสั้นอย่างเรามาก บ่ายวันนี้ฉันจะให้ช่างวัดตัดมืออาชีพเข้ามาตัดรองเท้าวิ่งให้เธอโดยเฉพาะเลย"

รองเท้าวิ่งถือเป็นอุปกรณ์ชิ้นเดียวที่มีผลสำหรับนักวิ่งระยะสั้น และต้องพิถีพิถันเป็นพิเศษ

เซียวหยางเอ่ยชมจากใจจริง "สวัสดิการของทีมมณฑลนี่เพียบพร้อมทุกอย่างจริงๆ เลยนะครับ!"

อู๋เฟยเยว่เลิกคิ้วพลางถูมือไปมา "งั้นให้ฉันทำเรื่องบรรจุเธอเข้าทีมเลยไหมล่ะ"

พับผ่าสิ ไม่ยอมตัดใจจริงๆ ด้วย

เซียวหยางรีบเปลี่ยนเรื่อง "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะครับ ว่าแต่พวกเราจะเริ่มซ้อมกันตอนไหนเหรอครับ"

อู๋เฟยเยว่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ "มัวแต่คุยกับเธอจนเพลิน ที่สนามยังมีนักกีฬาคนอื่นรอฉันอยู่เลย ป่ะ ฉันจะพาเธอไปที่สนามฝึกซ้อม"

…

สนามฝึกซ้อมตั้งอยู่ในพื้นที่โล่งกว้าง รอบข้างไม่มีกำแพงกั้น สามารถมองเห็นสนามบาสกับสนามบอลของวิทยาลัยภาษาต่างประเทศเทียนหนานได้อย่างชัดเจน

เพียงแต่ช่วงเวลานี้ยังไม่มีใครมาใช้งาน

บนลู่ฝึกซ้อม มีนักกีฬาหลายคนกำลังยืดเส้นยืดสายพลางคุยกันอยู่

เซียวหยางก้าวตามโค้ชอู๋ไปพลางถามขึ้น "โค้ชอู๋ครับ ปกติเราไม่ได้ซ้อมในร่มกันเหรอครับ"

"ส่วนใหญ่จะซ้อมกลางแจ้งน่ะ วันไหนอากาศไม่ดีถึงจะเข้าไปข้างใน…ซ้อมข้างในมันทำให้เสียสมาธิง่าย"

เสียสมาธิ?

"ทำไมถึงเสียสมาธิล่ะครับ"

อู๋เฟยเยว่เหลือบมองนักกีฬาพวกนั้น ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "ข้างๆ ยิมในร่มน่ะมันเป็นของทีมว่ายน้ำหญิงกับปิงปอง เธอคิดว่ายังไงล่ะ"

เซียวหยางอดขำไม่ได้

ก็นะ นักกีฬาวัยกำลังฮอร์โมนพลุ่งพล่าน อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นมันก็หลุดโฟกัสได้ง่ายจริงๆ

แต่พวกที่เล่นปิงปองเนี่ยสิ…

การออกแบบผังมันดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ สงสัยตอนออกแบบคงไม่ได้คิดแยกประเภทนักกีฬาไว้แน่ๆ

อู๋เฟยเยว่เดินเข้าไปตรงหน้านักกีฬากลุ่มนั้นแล้วตบมือเรียก

เมื่อดึงความสนใจของทุกคนมาได้แล้ว เขาจึงเอ่ยขึ้น "เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะแนะนำให้รู้จักกันหน่อย นี่คือเซียวหยางที่จะมาร่วมฝึกพิเศษกับพวกเรา"

อู๋เฟยเยว่ชี้ไปที่ชายหนุ่มผิวสีแทนคนหนึ่ง "คนนี้ชื่ออวี๋ฮั่นไห่ เป็นตัวเก่งวิ่งระยะสั้น 100 เมตร กับ 200 เมตรเหมือนกันกับเธอ"

"ส่วนคนนี้เฝิงฉี 400 เมตร กับ 800 เมตร กีฬามหาวิทยาลัยแห่งชาติเมื่อปีที่แล้วได้อันดับสาม เกือบจะได้โควตาไปแข่งกีฬามหาวิทยาลัยโลกแล้ว น่าเสียดายจริงๆ" เขาชี้ไปที่ชายหนุ่มรูปร่างค่อนข้างเตี้ย สูงราวๆ 172–173 เซนติเมตร

กีฬามหาวิทยาลัยแห่งชาติก็คือการแข่งขันกีฬาระดับอุดมศึกษาของประเทศ

การที่สามารถคว้าอันดับสามในการแข่งขันระดับนี้ได้ ย่อมถือว่ามีฝีมือไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

ส่วนคนที่เหลือก็มีทั้งนักวิ่งระยะสั้น ระยะไกล และวิ่งข้ามรั้ว แต่ยังไม่ใช่ระดับแถวหน้า

แน่นอนว่านี่เป็นแค่ทีมระดับมณฑล จึงไม่ได้มีระบบตัวสำรองแถวสามอะไรขนาดนั้น

หลังจากแนะนำตัวกันเสร็จ อู๋เฟยเยว่ก็ปล่อยให้คนอื่นแยกย้ายไปฝึกซ้อมต่อ แล้วจึงเรียกเซียวหยางออกมาคุยตามลำพัง

"วันแรกเอาเบาๆ ก่อน ยืดเส้นยืดสายไล่ความขี้เกียจออกไปก่อน!"

การวิ่งระยะสั้นต้องอาศัยแรงระเบิดจากกล้ามเนื้อขาเป็นอย่างมาก ตารางฝึกวันแรกของเซียวหยางจึงเป็นการฝึกการประสานงานของร่างกาย การสปรินต์ระยะสั้น และการวิ่งสปริงตัว

เนื่องจากอู๋เฟยเยว่ไม่ได้ตั้งเกณฑ์การฝึกหนักหนาสาหัสเกินไป เซียวหยางจึงยังรับมือได้สบายๆ