บทที่ 151 น้องชายคว้าคะแนนเต็มเกาเข่า แถมยังกวาดรางวัลใหญ่ที่ว่างเว้นมาสิบปี

เซียวหยางลุกขึ้นช้าๆ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังเวทีอย่างไม่รีบร้อน

แสงสปอตไลต์สาดส่องตามติดราวกับเงา เสมือนว่าในสถานที่แห่งนี้มีเพียงเงาร่างของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ท่วงท่าก้าวย่างและเงาร่างนั้นเปี่ยมไปด้วยความสุขุมสง่างาม