บทที่ 152 ทุกหนแห่งที่ก้าวผ่าน ล้วนเบ่งบานด้วยมวลดอกไม้

“ไปเจียงเฉิงทำไมเหรอ” เซียวเยว่พูดจบก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

“จริงสิ ตอนนี้นายมีสถานะเป็นถึงจอหงวนเกาเข่า ป่านนี้ทางโรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงคงตีฆ้องร้องป่าวรอต้อนรับนายกลับไปแล้วมั้ง”

เซียวหยางยิ้มขำโดยไม่พูดอะไร ยื่นมือไปเปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่งในรถ