บทที่ 54 เป็นเขาจริงๆ

หลิ่วผิงหันกลับมาถาม “เรื่องไหนล่ะ”

“ก็สองเรื่องที่ผมอ่านติดกันสองวันนี้ไง ‘ซานถี่ 1’ กับ ‘ซานถี่’ ภาคสอง สองเรื่องที่เขาพากันยกย่องว่าเป็นผลงานไซไฟระดับเทพนั่นแหละ”

หลิ่วผิงก้มหน้าก้มตาทำกับข้าวต่อ “นิยายไซไฟที่ทำให้นักวิทยาศาสตร์อย่างคุณติดงอมแงมได้ หลายปีมานี้เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่แหละ…มันมีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอ คุณถึงได้เอาแต่บ่นอยากเร่งให้คนเขียนลงต่อทั้งวันทั้งคืน…ส่วนเรื่องที่ว่าลูกเป็นคนเขียนหรือเปล่า คุณก็ไปถามเขาตรงๆ ก็หมดเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ”

เซียวหรงเซิ่งส่งเสียงรับคำในลำคอ แต่ในใจยังคิดทบทวนไม่หยุด

มันคงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง

เมื่อวานลูกชายเพิ่งบอกว่าเขียนนิยายไซไฟ วันนี้ตนก็ดันสังเกตเห็นว่าชื่อคนแต่งเรื่องซานถี่คือชื่อลูกพอดี

…

หลังเลิกเรียน เซียวหยางแวะไปที่ย่านการค้าเพื่อซื้อโน้ตบุ๊กมาเครื่องหนึ่ง

ยังไงคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะที่บ้านก็ใช้งานไม่ค่อยสะดวก

พอซื้อเสร็จ เซียวหยางก็หิ้วโน้ตบุ๊กตรงดิ่งกลับบ้านทันที

เมื่อเปิดประตูเข้าไป กลิ่นหอมของกับข้าวก็ลอยมาแตะจมูก

เซียวหรงเซิ่งกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา พอเห็นเซียวหยางกลับมาก็รีบกวักมือเรียก

“มานี่ มานั่งลงก่อน พ่อมีเรื่องจะถามหน่อย”

เซียวหยางเหลือบมองไปทางห้องครัวแวบหนึ่ง จากนั้นจึงเดินไปนั่งลงข้างๆ แล้ววางกระเป๋าโน้ตบุ๊กในมือลง

“มีอะไรเหรอครับ”

เซียวหรงเซิ่งกระแอมไอแก้เก้อ “คือว่า…พ่อจำได้ว่าเมื่อวานแกบอกว่าเขียนนิยายลงในเค่อฮ่วนเซียนเฟิงใช่ไหม”

เซียวหยางพยักหน้า “ใช่ครับ ก็มันมีเงินรางวัลประกวดอยู่นี่นา”

เซียวหรงเซิ่งถูมือไปมา “แล้วนิยายของแกชื่อเรื่องอะไรล่ะ”

เมื่อเห็นท่าทีกระอักกระอ่วนประหม่าของพ่อ เซียวหยางก็เดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องเริ่มสงสัยแล้วแน่ๆ ว่านิยายเรื่องซานถี่เป็นฝีมือของตน

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าปล่อยให้พ่อต้องเดาไปเรื่อยเลยดีกว่า

อีกอย่าง เซียวหยางก็อยากเห็นสีหน้าของพ่ออยู่พอดี

เขาจึงพูดด้วยสีหน้านิ่งสนิท “ซานถี่ครับ ตอนเขียนผมใช้นามปากกาเป็นชื่อจริง พ่อได้อ่านหรือยังล่ะ”

แน่นอนว่าอ่านแล้ว แถมไม่ได้อ่านแค่รอบเดียวด้วยซ้ำ กระทั่งไปคอมเมนต์ทวงตอนใหม่บนเว็บก็ทำมาแล้ว!

เซียวหรงเซิ่งรู้สึกชาวาบไปทั้งหนังศีรษะ

แม้ในใจจะคาดเดาเอาไว้บ้างแล้ว ทว่าพอได้ยินลูกชายยอมรับออกมาตรงๆ แบบนี้ มันก็ยังทำให้เขาตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ

ในฐานะคนที่อ่านซ้ำไปถึงสองรอบแล้วยังวางไม่ลง เขาย่อมรู้ดีแก่ใจว่านั่นเป็นผลงานระดับเทพขนาดไหน!

แต่ผลงานระดับเทพที่ทำให้แม้กระทั่งตัวเขาเองยังต้องหลงใหลคลั่งไคล้ กลับเป็นผลงานที่ลูกชายแท้ๆ เขียนขึ้นมาเนี่ยนะ!

เมื่อเห็นผู้เป็นพ่อตกตะลึงจนอ้าปากค้าง เซียวหยางก็อมยิ้มพลางเอ่ยถามซ้ำ “จินตนาการกับพล็อตเรื่องของซานถี่ พอใช้ได้ไหมครับ”

จะเรียกว่าแค่พอใช้ได้ที่ไหนกันล่ะ นั่นมันยอดเยี่ยมจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาชมแล้วต่างหาก!

เซียวหรงเซิ่งได้สติกลับมา พยักหน้ารัวๆ “เขียนได้ดีมาก ขนาดพ่อยังอดใจไม่ไหวจนต้องไปคอมเมนต์เร่งให้รีบลง…แค่กๆ”

พอรู้สึกตัวว่าเผลอพูดความลับหลุดปากออกไป เซียวหรงเซิ่งก็รีบแกล้งกระแอมไอเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขินทันควัน

เซียวหยางแอบหัวเราะในใจ ก่อนจะแกล้งทำเป็นตกใจ “ที่แท้คอมเมนต์ที่ทวงนิยายอันนั้นก็คือพ่อนี่เอง ผมก็นึกว่าเป็นชาวเน็ตที่บังเอิญตั้งชื่อซ้ำซะอีก”

เซียวหรงเซิ่งรีบลุกขึ้นยืนแก้เก้อ “เอ่อ…รีบไปล้างมือเถอะ กับข้าวจะเสร็จแล้ว”

…

บนโต๊ะอาหาร หลิ่วผิงคอยคีบกับข้าวใส่ชามให้เซียวหยางไม่หยุด

“มา ชิมปลาราดซอสเปรี้ยวหวานดูสิ”

เมื่อมองดูชามข้าวที่พูนสูงจนแทบจะกลายเป็นพีระมิด เซียวหยางก็ยิ้มเจื่อน “กับข้าวเยอะขนาดนี้ ผมกินไม่หมดแน่ๆ ครับ”

หลิ่วผิงวางตะเกียบลง จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น “จริงสิ วันนี้ครูประจำชั้นของแกโทรมาหาแม่ บอกเรื่องที่แกจะขอสอบวัดระดับความรู้ล่วงหน้าแล้วนะ”

เซียวหยางพุ้ยข้าวเข้าปากคำหนึ่ง “เหรอครับ แล้วแม่จะเกลี้ยกล่อมไม่ให้ผมสอบเหรอ”

หลิ่วผิงส่ายหน้าแล้วพูดต่อ “ไม่ห้ามหรอก แม่สนับสนุนให้แกลองสอบดู ถนนทุกสายมุ่งสู่กรุงโรม ไม่จำเป็นต้องยึดติดอยู่กับการเรียนหนังสืออย่างเดียวหรอก”

เปิดกว้างขนาดนี้เชียว?

“แต่เส้นทางที่จะเดินต่อไปในอนาคตแกต้องคิดให้รอบคอบเองนะ ไม่ว่าจะเลือกด้านกีฬาหรือดนตรี แม่ก็พร้อมสนับสนุนทั้งนั้น…”

เซียวหยางเงยหน้าขึ้น “แล้วถ้าผมจะเลือกทั้งหมดเลยล่ะครับ”

“หา?”

เลือกทั้งหมดเนี่ยนะ?

“พลังงานของคนเรามีจำกัดนะลูก แต่ละด้านถ้าคิดจะทำให้ประสบความสำเร็จล้วนต้องทุ่มเทเวลาอย่างมหาศาลทั้งนั้น…”

ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไป พลังงานย่อมมีจำกัดจริงๆ นั่นแหละ แต่เซียวหยางมีระบบเช็กอิน

การจะพัฒนาตนเองไปพร้อมกันหลายๆ ด้านจึงไม่มีอุปสรรคใดๆ เลยแม้แต่น้อย

“จริงสิ เมื่อกี้แม่เห็นแกถือโน้ตบุ๊กมา นั่นก็เพิ่งซื้อมาใหม่เหรอ ราคาเท่าไหร่ล่ะ”

เซียวหยางตอบส่งๆ “เจ็ดพันแปดร้อยหยวนครับ ซื้อมาแบบไม่ได้คิดอะไรมาก”

หลิ่วผิงชะงักไป “เท่าไหร่นะ”

“เจ็ดพันแปดร้อยหยวนครับ!”

หลิ่วผิงหันไปมองทางห้องรับแขก “แล้วเปียโนหลังนั้นราคาเท่าไหร่”

“รู้สึกว่าจะเก้าหมื่นแปดพันหยวนครับ”

กระทั่งเซียวหรงเซิ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ ยังอดประหลาดใจไม่ได้ เขาวางตะเกียบลง “เงินเยอะขนาดนั้นเลยเรอะ”

“เยอะเหรอครับ ทั้งหมดนี้ผมใช้เงินค่าต้นฉบับซื้อทั้งนั้นแหละ”

หลิ่วผิงรีบถามต่อทันที “แล้วแกได้ค่าต้นฉบับมาเท่าไหร่กันแน่”

เซียวหยางวางชามและตะเกียบลง ยกมือลูบคางพลางคิดคำนวณในใจ

“วันแรกก็ได้แค่แสนกว่าหยวน ถัดมาก็ได้สองแสนกว่า แล้วก็สามแสนกว่า…รวมๆ แล้วประมาณล้านสองแสนสามหมื่นหยวนได้ครับ ยังมีเงินรางวัลจากการแข่งขันอีกนิดหน่อย แต่นั่นมันแค่เงินเล็กๆ น้อยๆ ช่างมันเถอะ ไม่ต้องนับหรอก”

หนึ่งล้านสองแสนกว่าหยวน!

แม้กระทั่งสำหรับคนระดับหัวกะทิอย่างพวกเขาสองคน เงินก้อนนี้ก็ยังไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย ทว่าพอมันหลุดออกมาจากปากของเซียวหยาง เขากลับพูดอย่างเรียบเฉยสบายอารมณ์ ราวกับว่าเงินล้านกว่าหยวนนี้เป็นเพียงเศษเงินเท่านั้น

สำหรับเซียวหยางแล้ว เงินล้านกว่าหยวนนี้ไม่ใช่เงินก้อนใหญ่อะไรจริงๆ เพราะเขารู้ดีว่าผลงานระดับเทพเช่นนี้ รายได้ที่จะได้จากหนังสือรูปเล่มและค่าลิขสิทธิ์ต่างๆ ในอนาคตจะต้องมหาศาลยิ่งกว่านี้อีกหลายเท่านัก

มือของหลิ่วผิงสั่นระริก “เขียนนิยายมันหาเงินได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ”

ส่วนเซียวหรงเซิ่งกลับไม่มีสีหน้าประหลาดใจแม้แต่น้อย เพราะเนื้อเรื่องของซานถี่เล่มนี้ แม้แต่ตัวเขาเองยังคลั่งไคล้จนถอนตัวไม่ขึ้น

เขาหันไปมองเซียวหยาง “ลูก เล่าเนื้อเรื่องตอนต่อไปให้พ่อฟังหน่อยได้ไหม”

เซียวหยางปฏิเสธทันควัน “ไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวผมก็จะลงภาคสามให้อ่านแล้ว พ่อรออ่านตอนอัปเดตเอาเองเถอะ”

“พ่อเป็นพ่อนะ แกจะไม่ให้สิทธิพิเศษพ่อหน่อยเหรอ”

“ไม่มีครับ!”

…

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ เซียวหยางก็เดินเข้าห้องตัวเอง นั่งง่วนอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พักหนึ่งแล้วจึงเริ่มลงมือพิมพ์นิยาย

เซียวหรงเซิ่งแง้มประตูเข้ามาเห็นเซียวหยางกำลังรัวแป้นพิมพ์นิ้วแทบปลิว ก็ไม่ได้พูดขัดจังหวะอะไร ได้แต่ถอยหลังเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าคาดหวังเต็มเปี่ยม

“ลูกทำอะไรอยู่ในห้องน่ะ”

หลิ่วผิงที่กำลังสงสัยคิดจะเปิดประตูเข้าไปดู แต่กลับถูกเซียวหรงเซิ่งคว้าแขนรั้งเอาไว้เสียก่อน

“กำลังพิมพ์นิยายอยู่ อย่าเพิ่งไปกวนเขาเลยน่า!”

หลิ่วผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันจะเข้าไปดูหน่อยไม่ได้หรือไง”

“ไม่มีอะไรน่าดูหรอก ก็แค่เคาะแป้นพิมพ์ต๊อกแต๊กๆ เท่านั้นแหละ”

หลิ่วผิงส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ “ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้คุณเริ่มจะเข้าข้างลูกขึ้นมาแล้วนะ”

เสน่ห์ของผลงานระดับเทพอย่างซานถี่มีอิทธิพลต่อเซียวหรงเซิ่งอย่างมหาศาล เขาอยากอ่านเนื้อเรื่องตอนต่อไปใจจะขาด

เขาจึงกัดฟันพูดอย่างดื้อดึง “อีกสองวันผมก็ต้องกลับห้องแล็บแล้ว ก่อนหน้านั้นผมจะต้องได้อ่านภาคสามให้ได้!”

…

ช่วงเวลาหลังเที่ยงคืน

เหล่านักอ่านที่เฝ้าหน้าเว็บไซต์ต่างพบว่า ‘ซานถี่ 3: ความตายอันเป็นนิรันดร์’ จู่ๆ ก็อัปเดตลงรวดเดียวถึงหนึ่งแสนตัวอักษร!

นี่มันเรื่องใหญ่ระดับสะเทือนวงการชัดๆ!

ในช่องแสดงความคิดเห็นเริ่มคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น

‘ฮ่าๆ ในที่สุดก็อัปเดตแล้ว!’

‘ลงรวดเดียวแสนตัวอักษร เอาใจไปเลย รักเรื่องนี้ที่สุด!’

‘ตื่นเต้นโว้ย คืนนี้คงไม่ได้นอนอีกแล้ว!’

เซียวหรงเซิ่งก็เห็นการแจ้งเตือนอัปเดตเช่นกัน จึงรีบเปิดโทรศัพท์ด้วยความตื่นเต้นทันที แล้วเริ่มอ่านอย่างออกรสออกชาติ

…

เซียวหยางถูกเสียงนาฬิกาปลุกดึงให้ตื่นขึ้น

เขาขยี้ตาที่ยังสะลึมสะลือ จากนั้นจึงยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง

“เช็กอิน!”

เขาแตะลงบนปุ่มเช็กอินในหน้าต่างระบบ จากนั้นภาพไอคอนก็เริ่มกะพริบไหว