บทที่ 55 เส้นสายของแม่ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ

ในที่สุดไอคอนก็หยุดหมุน

บนไอคอนเป็นภาพวาดลายเส้นรูปคนโบราณ แบกตะกร้าสานสะพายหลัง และมีน้ำเต้าแขวนอยู่ที่เอว

‘ได้รับสกิล ‘เชี่ยวชาญแพทย์แผนจีนขั้นต้น’’

เชี่ยวชาญแพทย์แผนจีนขั้นต้น: สกิลติดตัว ระดับ: แพทย์ มีความรู้เชิงทฤษฎีด้านหยินหยางและธาตุทั้งห้าอย่างถ่องแท้ สามารถวิเคราะห์กลไกการเกิดโรค รวมถึงวินิจฉัยความสมดุลของชี่แท้และชี่ก่อโรคได้

องค์ความรู้อันมหาศาลและซับซ้อนหลั่งไหลเข้าสู่สมองจนเซียวหยางรู้สึกเวียนหัวตาลายขึ้นมาทันที

ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้

เป็นแพทย์แผนจีนจริงด้วย

แม้แพทย์แผนจีนจะมีประวัติศาสตร์ยาวนาน แต่ในยุคปัจจุบันกลับโดนแพทย์แผนตะวันตกเข้ามาตีตลาด ประกอบกับการถูกคนบางกลุ่มปลูกฝังค่านิยมลบๆ แพทย์แผนจีนจึงค่อยๆ กลายเป็นศาสตร์ที่ไม่ค่อยได้รับความนิยม

แต่สำหรับสกิลนี้ เซียวหยางกลับมองว่าเข้าท่าทีเดียว เพราะถึงคราวคับขันขึ้นมา ไม่แน่มันอาจช่วยชีวิตตัวเองได้… หรืออาจจะช่วยชีวิตคนอื่นได้ด้วย

เซียวหยางคิดทบทวนดู เมื่อวานเขาปล่อยภาคสามออกไป ทำให้ค่าชื่อเสียงพุ่งขึ้นมาถึง 40,000 แต้ม งั้นก็เจียดออกมาสัก 10,000 แต้มเพื่ออัปเกรดสกิลนี้สักหน่อยแล้วกัน

‘อัปเกรดสำเร็จ’

‘เชี่ยวชาญแพทย์แผนจีนขั้นกลาง: สกิลติดตัว ระดับ: มหาแพทย์ เชี่ยวชาญตำรับยาโบราณ การฝังเข็ม และศาสตร์อื่นๆ สามารถรักษาโรคยากๆ ส่วนใหญ่ได้’

สกิลนี้ดูแล้วไม่เลวเลย เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่มีโอกาสได้หยิบมาใช้ประโยชน์สักเท่าไหร่

…

วันนี้พอเดินเข้าประตูโรงเรียนมา เขาก็เห็นครูประจำชั้นอย่างเหวยซิ่วเหม่ยยืนรออยู่ด้านข้าง

เธอกวักมือเรียกเซียวหยาง "มานี่ มาหาครูหน่อย"

พอเซียวหยางเดินเข้าไป เหวยซิ่วเหม่ยก็ยัดใบแจ้งความจำนงใส่มือเขา

"พอยื่นคำร้องไป ตอนค่ำเขาก็ส่งกลับมาให้ครูเลย นี่เป็นฉบับที่ครูปริ้นต์ออกมา เธอเอาไปดูสิ"

เซียวหยางกวาดตาอ่านรอบหนึ่ง หลักๆ ก็เป็นพวกข้อกำหนดต่างๆ เช่น หากพบว่ามีการทุจริต จะถือเป็นความผิดร้ายแรง

เซียวหยางเก็บใบแจ้งเรียบร้อย "ครูเหวยครับ มีแจ้งมาไหมครับว่าจะเริ่มสอบประเมินเมื่อไหร่"

เหวยซิ่วเหม่ยลังเลไปชั่วครู่ แต่ก็ยอมพูดออกมา "เริ่มสอบพรุ่งนี้… ตอนนี้ถ้าจะขอยกเลิกยังทันนะ อย่างมากครูก็แค่โดนทางสำนักการศึกษาทำโทษ แต่ถ้าเธอสอบไม่ผ่านขึ้นมา นั่นสิถึงจะเป็นเรื่องใหญ่"

เซียวหยางยิ้มบางๆ "ผมมั่นใจครับ"

เขามั่นใจ แต่เหวยซิ่วเหม่ยกลับไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

ต้นกล้าชั้นดีขนาดนี้ ทำไมถึงต้องใจร้อนอยากรีบโตนักนะ

เมื่อเห็นว่าเขายังคงมีท่าทีมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เหวยซิ่วเหม่ยก็ได้แต่ถอนหายใจ "เอาเถอะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็เตรียมตัวให้เยอะหน่อยแล้วกัน วันนี้กลับบ้านไปทบทวนหนังสือได้ พรุ่งนี้เช้าถือบัตรประจำตัวนักเรียนไปที่สำนักการศึกษาได้เลย… มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามครูได้ตลอดนะ!"

นี่คือให้หยุดเรียนเหรอเนี่ย?

เซียวหยางรีบตอบรับทันควัน "ขอบคุณครับครู"

พูดจบก็หันหลังเดินลิ่วไปทันที

เหวยซิ่วเหม่ยมองตามแผ่นหลังของเซียวหยาง พลางยื่นมือออกไปแล้วชะงัก สุดท้ายก็หดมือกลับมาพร้อมกับถอนหายใจยาว

…

หลิ่วผิงชะงักมือที่กำลังทำงานบ้านอยู่ หันไปมองเซียวหยางด้วยความประหลาดใจ "เพิ่งไปไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาแล้วล่ะ"

"พรุ่งนี้มีสอบครับ ครูเหวยให้ผมกลับมาทบทวนหนังสือที่บ้าน พรุ่งนี้เช้าจะได้ไปสอบที่สำนักการศึกษาเลย"

หลิ่วผิงส่งเสียงอ๋อในลำคอ

เดิมทีเธอก็ไม่ได้ใส่ใจการสอบนี้นัก และไม่คิดว่าเซียวหยางจะสอบผ่านจริงๆ อยู่แล้ว

"งั้นก็ดี กลับมาแล้วก็ตั้งใจอ่านหนังสือให้ดีล่ะ"

อ่านหนังสือน่ะเหรอ ไม่มีทางซะหรอก

ตอนนี้มีเวลาว่างแล้ว ย่อมต้องรีบพิมพ์ตอนที่เหลือให้เสร็จ พอลงนิยายจนจบทั้งเล่มแล้วนั่นแหละถึงจะหมดภาระอย่างแท้จริง

เซียวหยางผลักประตูห้องเข้าไป ก็เห็นพ่อกำลังง่วนอยู่กับคอมพิวเตอร์ของเขา

ระดับนักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ ดันมาแอบดูคอมพิวเตอร์ของลูกในห้องเนี่ยนะ?

"พ่อทำอะไรอยู่น่ะครับ"

เซียวหรงเซิ่งรีบลุกขึ้นแล้วพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงทันที "แค่กๆ คือว่า พ่อแค่อยากดูว่าแกมีสต็อกต้นฉบับไว้บ้างไหมน่ะ"

เซียวหยางโยนกระเป๋านักเรียนลงบนเตียง "แล้วเจอไหมครับ"

เซียวหรงเซิ่งส่ายหน้า "ไม่เจอ"

"ไม่เจอก็ถูกแล้วครับ ผมไม่มีสต็อกสักตัวเดียว!" เซียวหยางเดินมาที่โต๊ะหนังสือ เหลือบมองเซียวหรงเซิ่งแวบหนึ่ง "ยังไม่ยอมออกไปอีกเหรอครับ ผมจะเริ่มปั่นงานแล้วนะ"

เซียวหรงเซิ่งพอได้ยินว่าจะพิมพ์งาน ก็รีบพยักหน้ารัวๆ "ได้ๆ แกพิมพ์ไปเถอะ พ่อรออ่านตอนใหม่อยู่นะ!"

เซียวหยางเปิดโน้ตบุ๊กพลางพึมพำกับตัวเอง "มีเรื่องได้ทุกวี่ทุกวัน"

เซียวหรงเซิ่งที่ปิดประตูห้องแล้วได้แต่ทำปากขมุบขมิบ ท่าทีเมื่อกี้มันชักจะไม่ค่อยถูกแฮะ!

ทำตัวเหมือนกับว่าเขาเป็นพ่อฉันงั้นแหละ… แค่กๆ

…

ช่วงพลบค่ำ เซียวหยางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ซานถี่ภาคสามส่วนที่เหลือถูกพิมพ์ออกมาจนหมดแล้ว ตัวเขาเองก็เมื่อยล้าจนแขนและมือปวดระบมไปหมด

เขาสะบัดแขนไปมา ก่อนจะล็อกอินเข้าสู่เว็บไซต์เพื่อปล่อยเนื้อหาทั้งหมดที่เหลือออกไปในคราวเดียว

…

บนเว็บบอร์ด

‘เชี่ย มีตอนใหม่อีกแล้ว’

‘จริงด้วย รอบนี้มาจนถึงตอนจบเลย!’

‘ไม่มีซานถี่สี่แล้วสินะ สงสัยคงมีแต่พวกตอนพิเศษแล้วล่ะ’

‘ท่านเทพชัดๆ! ขอคารวะเลย!’

‘ผลงานระดับเทพ เทพแบบสมบูรณ์แบบจริงๆ ภายในสิบปีนี้ไม่มีใครล้มผลงานเรื่องนี้ได้แน่นอน’

‘อยากได้รูปเล่มจริงชะมัด!’

‘ท่านเทพที่ชื่อเซียวหยางนี่โคตรจะสุดยอดเลย แค่ไม่กี่วันก็ปั่นผลงานยักษ์ใหญ่เป็นล้านคำออกมาได้แล้ว! ขอคารวะจากใจเลย!’

‘มันสะเทือนอารมณ์เหลือเกิน ตอนจบนี่สมบูรณ์แบบมาก เสียดายอย่างเดียวคือตัวละครอย่างเฉิงซินที่ต่อให้เป็นมหาเทพก็ยังแบกไม่ไหว ทำไมถึงรอดไปได้จนถึงตอนสุดท้ายเนี่ย!’

‘ผลงานชิ้นเอกเรื่องนี้ทำให้ฉันต้องย้อนคิดถึงธรรมชาติของมนุษย์จริงๆ!’

…

เซียวหรงเซิ่งกอดโทรศัพท์อ่านอย่างใจจดใจจ่อ ถึงขนาดที่ข้าวเย็นก็ยังไม่ยอมกิน

หลิ่วผิงเห็นสภาพแบบนั้น ก็ทำได้แค่ถลึงตาใส่เขาไปทีหนึ่ง

ตาแก่นี่ นานๆ ทีจะมีอะไรที่ทำให้ผ่อนคลายได้ขนาดนี้!

…

ระหว่างมื้ออาหาร หลิ่วผิงก็คอยคีบกับข้าวให้ไม่หยุดอีกครั้ง

เซียวหยางได้แต่ยิ้มแห้งๆ พลางเอ่ยว่า "แม่ครับ ไม่ต้องคีบให้แล้ว กินไม่ไหวแล้วจริงๆ ครับ"

"ค่อยๆ กิน ไม่ต้องรีบ" หลิ่วผิงมองลูกชาย แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า "ลูก คิดว่าวิทยาลัยดนตรีกลางเป็นยังไงบ้าง อาจารย์ที่นั่นหลายคนสนิทกับแม่มาก แม่โทรคุยกับพวกเขาแล้วนะ ขอแค่มีพรสวรรค์และความสามารถ ทางนั้นก็รับเข้าเป็นกรณีพิเศษได้ทันทีเลย"

เซียวหยางแทบจะสำลักข้าว

ก่อนหน้านี้ยังอยากให้เขาไปชุบตัวที่ต่างประเทศอยู่เลย พอรู้ว่าเขามีพรสวรรค์ด้านดนตรี ก็เบนเป้าหมายตรงไปยังวิทยาลัยดนตรีกลางซึ่งเป็นระดับท็อปทันที

แถมยังนึกไม่ถึงว่าเส้นสายของแม่จะใหญ่ขนาดนี้ ขอแค่มีฝีมือด้านนี้ก็เปิดรับเป็นกรณีพิเศษได้เลย…

แต่ทว่า…

เซียวหยางวางชามและตะเกียบลง "ผมขอคิดดูก่อนนะครับ…"

"ยังมีอะไรให้ต้องคิดอีกล่ะ วิทยาลัยดนตรีกลางเชียวนะ! นั่นคือวิหารแห่งดนตรีระดับแนวหน้าของประเทศเลยนะ ลูกรู้ไหมว่าปีๆ หนึ่งมีคนแย่งกันหัวแทบแตกเพื่อที่จะได้เข้าไปตั้งเท่าไหร่? โอกาสมาวางอยู่ตรงหน้าลูกแล้วแท้ๆ!"

โอกาสมันมาถึงแล้วก็จริง แต่เซียวหยางไม่ได้ต้องการนี่นา!

เส้นทางที่เขาวางไว้ให้ตัวเองคือการพัฒนาไปอย่างรอบด้าน ไม่ใช่การผูกมัดตัวเองให้อยู่แต่ในวิทยาลัยดนตรี

โอกาสที่คนอื่นมองว่าล้ำค่ายิ่งนัก สำหรับเซียวหยางแล้วมันก็ไม่ต่างอะไรกับห่วงรัดหัวที่คอยตีกรอบไว้

เขาทำได้เพียงวางชามและตะเกียบลงอีกครั้ง "พรุ่งนี้ผมมีสอบวัดระดับครับ…"

"ยังไงก็สอบไม่ผ่านอยู่แล้วนี่ สอบเสร็จก็ไปวิทยาลัยดนตรีได้พอดี!"

เซียวหยางส่ายหน้าปฏิเสธทันที "ผมมีนัดกับคนอื่นไว้แล้วครับ อีกสักพักจะต้องไปแข่งกรีฑาชิงแชมป์ระดับประเทศ แล้วก็ยังมีรอบชิงชนะเลิศของซิงไห่เป่ยอีก ยิ่งกว่านั้นผมยังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำอีกเยอะ การเลือกเข้าวิทยาลัยดนตรีอย่างเดียวมันไม่เหมาะกับผมหรอกครับ"

หลิ่วผิงถึงกับอึ้งไปในทันที

แข่งกรีฑาชิงแชมป์ระดับประเทศงั้นเหรอ?

รอบชิงชนะเลิศของซิงไห่เป่ยด้วยเนี่ยนะ?