บทที่ 70 เป็นเขา เป็นเขา เขานี่แหละ!

เซียวเยว่พยักหน้าน้อยๆ แม้จะไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่นั่นก็เป็นการยืนยันว่าเป็นเขาจริงๆ

เกาเหลิงลูบผมหยิกของตัวเอง "ไม่ใช่ว่าใกล้จะมาถึงแล้วเหรอ เดี๋ยวพอมาถึงก็รู้เองแหละ"

จริงด้วย จะใช่เขาเป็นคนแก้หรือไม่ พอมาถึงก็รู้เรื่อง

บรรยากาศเพิ่งจะเงียบลงได้ไม่ทันไร เซียวเยว่ก็เหลือบมองออกไปด้านนอก

น้ำเสียงเจือแววดีใจ "มาแล้ว!"

ทุกคนหันขวับไปมอง เซียวหยางกำลังถือขวดเครื่องดื่มเดินเข้ามาในลานบ้าน

พอผลักประตูเดินเข้ามาข้างในแล้วเห็นว่าสีหน้าของแต่ละคนดูพิลึกชอบกล เซียวหยางก็ยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง

"มีอะไรผิดปกติเหรอครับ ทำไมมองผมด้วยสายตาแบบนั้นกันหมดล่ะ"

เซียวเยว่สาวเท้าเข้าไปคว้าแขนเซียวหยางหมับ ท่าทางเหมือนกลัวว่าเขาจะแวบหนีไปอย่างนั้นแหละ

"ไอ้ตัวแสบ คนมองกันอยู่เต็มไปหมดตรงนี้ แกบอกความจริงฉันมาเดี๋ยวนี้นะ ในโน้ตบุ๊กของฉันนั่นแกเป็นคนแก้ใช่ไหม"

แค่นี้เนี่ยนะ?

เซียวหยางโยนขวดในมือลงถังขยะ "ผมก็นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร ที่แท้ก็โจทย์พวกนั้นเหรอ เมื่อคืนว่างๆ เบื่อๆ เลยแก้เล่นๆ ไปน่ะครับ"

แก้เล่นๆ?

บอกเลยว่า สกิลเก๊กเนียนขั้นเทพจริงๆ!

สีหน้าของทุกคนยิ่งซับซ้อนเข้าไปใหญ่

เป็นเขาจริงๆ เหรอ?

เป็นไปไม่ได้น่า?

ตู้เทาดันกรอบแว่นขึ้น เอ่ยความข้องใจที่อัดอั้นมานานออกมา "เขาไม่ใช่นักเรียน ม.6 หรอกเหรอครับ"

ไม่ใช่แค่นักเรียน ม.6 ธรรมดาด้วย แต่เป็นพวกผลการเรียนไม่ได้เรื่องอีกต่างหาก…

เด็ก ม.6 คนหนึ่งจะ 'แก้เล่นๆ' ปัญหาหินที่ทำให้พวกเขาทั้งเจ็ดคนมึนตึ้บมาหลายวันได้ยังไง

นี่มัน…

ไม่เชื่อสิถึงจะเป็นเรื่องปกติ

เซียวเยว่กระแอมไอทีหนึ่ง "อาหยาง ทางเรายังเหลืออยู่อีกนิดหน่อย แกจะลองดูไหมล่ะ"

แววตาของทุกคนเป็นประกายขึ้นมาทันที มีโจทย์ยากสดๆ ร้อนๆ วางอยู่ตรงนี้พอดี จะใช่ฝีมือน้องชายเธอจริงไหม ลองดูก็รู้ผล!

เซียวหยางส่งเสียงอ๋อออกมาคำหนึ่ง กวาดสายตามองทุกคนแวบหนึ่ง "ผมจำได้ว่าส่วนใหญ่แก้เสร็จไปหมดแล้วนี่นา ส่วนที่เหลือนั่นสำหรับพวกพี่ๆ แล้วไม่น่าจะยากอะไรเลยนี่ครับ"

หน้าของแต่ละคนแดงก่ำขึ้นมาพร้อมกันทันควัน

คำพูดนี้มันแทงใจดำกันเกินไปหน่อยแล้ว

จ้าวซานซานพูดแก้เก้อ "เรื่องนั้นน่ะเอาไว้ค่อยคุยกันเถอะ มาช่วยจัดการไอ้สองข้อที่เหลืออยู่นี่ก่อน"

เอาไว้ค่อยคุยกัน?

อายที่จะพูดล่ะสิไม่ว่า

เซียวหยางไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เพียงแค่ยิ้มบางๆ "ไม่มีปัญหาครับ เรื่องแค่นี้ใช้เวลาไม่นานหรอก ใช่ไหมล่ะ"

ใช้เวลาไม่นาน…

เซียวหยางกวาดสายตามองรอบๆ สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่โน้ตบุ๊กของเซียวเยว่

"โน้ตบุ๊กก็ใช้ได้อยู่นี่ ผมจะทำตรงนี้…"

จ้าวซานซานรีบขยับลุกให้ทันที "นายมานั่งนี่เลย"

เซียวหยางกล่าวขอบคุณแล้วนั่งลงหน้าโน้ตบุ๊ก

เขามองดูปัญหาหินที่ทำให้ทุกคนติดขัด ในหัวก็เริ่มประมวลผลคำนวณทันที

ผ่านไปราวสองสามนาที แววตาของเซียวหยางก็สว่างวาบ

"รู้แล้ว!"

จากนั้นนิ้วมือของเขาก็รัวลงบนแป้นพิมพ์อย่างว่องไว

ขั้นตอนการคำนวณปรากฏขึ้นบนหน้าจอโน้ตบุ๊กทันตาเห็น

ไม่นานนัก สมการสารพัดรูปแบบก็เรียงรายเต็มหน้าจอ

คนทั้งเจ็ดล้อมวงเข้ามาดู ทุกคนต่างมีสีหน้ากระจ่างแจ้งขึ้นมา

ที่แท้มันต้องแบบนี้เองเหรอ!

ทำไมเราถึงคิดไม่ถึงกันนะ?

…

เซียวหยางเคาะปุ่มเอนเทอร์ทีหนึ่ง อัลกอริทึมก็ผ่านการตรวจสอบความถูกต้องอย่างสมบูรณ์แบบ

"เสร็จแล้วครับ!"

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับไปมอง

ทั้งเจ็ดคนต่างมีสีหน้าตกตะลึงอย่างถึงที่สุด

แก้ได้จริงๆ ด้วย!

ปัญหาหินที่ทำให้ผู้เชี่ยวชาญระดับหัวกะทิอย่างพวกเขามืดแปดด้านไปหลายวันโดยไม่มีความคืบหน้า กลับถูกเด็ก ม.6 คนหนึ่งจัดการได้อย่างสบายๆ!

พวกเขายืนจ้องตาไม่กะพริบตอนที่อีกฝ่ายลงมือแก้ปัญหาขั้นสุดท้ายจนสำเร็จ

ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ!

คณิตศาสตร์เป็นศาสตร์ที่ต้องการความเคร่งครัดและแม่นยำอย่างที่สุด นั่นหมายความว่า ระดับความเชี่ยวชาญด้านคณิตศาสตร์ของเด็กหนุ่มตรงหน้านี้…ยากจะประเมินได้!

แต่ที่แน่ๆ คือ เหนือกว่าพวกเขาระดับปริญญาโทปริญญาเอกพวกนี้ไปไกลลิบแน่นอน!

ทุกคนเปลี่ยนจากความไม่เชื่อในตอนแรก กลายมาเป็นความช็อกอย่างแท้จริง

ความรู้สึกมันเหมือนกับ…ตอนที่รู้ว่าคนที่กอบกู้โลกแท้จริงแล้วคือเด็กประถมขี้กวนคนหนึ่งอะไรทำนองนั้นเลย

โดยเฉพาะเซียวเยว่ ในตอนนี้ความตกตะลึงได้เปลี่ยนเป็นความยินดีไปแล้ว รอยยิ้มประดับอยู่เต็มใบหน้า

เธอถึงกับรู้สึกว่าอารมณ์ของตัวเองในช่วงสองสามวันนี้มันแปรปรวนเหลือเกิน

จากความสิ้นหวังเมื่อวาน สู่การมองเห็นแสงสว่างในวันนี้ จนกระทั่งปัญหาใหญ่ถูกสะสางได้อย่างสิ้นเชิงในตอนนี้!

ชีวิตขึ้นสุดลงสุดแบบนี้มันจะเร้าใจเกินไปแล้ว!

จ้าวซานซานหันคอที่แข็งทื่อไปมองเซียวเยว่ "พี่เยว่ พี่แน่ใจนะว่าน้องชายพี่เป็นแค่นักเรียน ม.6 จริงๆ น่ะ"

คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าพลางมองเซียวเยว่เป็นตาเดียว

พวกเขาหวังจะได้ยินข้อมูลบางอย่างที่อยากได้ยินจากปากของเธอ

อย่างเช่น ความจริงแล้วน้องชายฉันเป็นเด็กอัจฉริยะ ตอนนี้เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยชื่อดัง…

ถ้าเป็นแบบนั้น พวกเขาก็คงจะพอรักษาหน้าตัวเองเอาไว้ได้บ้าง

เซียวเยว่มองดูเซียวหยาง ยิ้มพลางกล่าวว่า "เขาเป็นนักเรียน ม.6 จริงๆ ของแท้แน่นอน ไม่มีย้อมแมว!"

ทุกคนได้แต่หัวเราะแห้งๆ รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

พวกตัวเองดันสู้เด็ก ม.6 ไม่ได้เนี่ยนะ…

แววตาของจ้าวซานซานเป็นประกายวาบ "เซียวหยาง เธอทำได้ยังไงน่ะ ปัญหาพวกนี้ทำเอาพวกเราปวดหัวกันเป็นอาทิตย์เชียวนะ…"

ทำได้ยังไงน่ะเหรอ

จะให้ตอบยังไงดีล่ะเนี่ย…

เซียวหยางก้มหน้าลงเล็กน้อย "อาจจะเป็นเพราะผมมีพรสวรรค์นิดๆ หน่อยๆ มั้งครับ"

นิดๆ…หน่อยๆ…

ช่างเลือกใช้คำได้เจ็บแสบดีแท้!

ถ้าแบบนี้ยังเรียกว่ามีพรสวรรค์แค่ 'นิดหน่อย' พวกหัวกะทิอย่างพวกเขาก็คงไม่มีพรสวรรค์เลยแม้แต่น้อย

ถ่อมตัวเกินไปแล้ว

ตู้เทามองเซียวหยางด้วยสายตาลึกซึ้ง จากนั้นจึงหันไปพูดกับคนอื่นๆ "เอาล่ะ ส่วนที่ยากที่สุดแก้เสร็จแล้ว ต่อไปก็เป็นปัญหาอื่นๆ พวกเรามาลุยกันต่อเถอะ"

ใบหน้าของเซียวเยว่ยิ้มแย้มจนแทบจะบานเป็นดอกไม้

ปัญหาคลี่คลายแล้ว อีกไม่กี่วันชิ้นงานตัวอย่างก็เสร็จสมบูรณ์แน่นอน ถึงตอนนั้นเรื่องการดึงเงินลงทุนก็คงราบรื่นไร้อุปสรรค

"มา แกตามฉันออกมานี่"

พูดจบ เซียวเยว่ก็ลากน้องชายออกมานอกห้อง

เธอจ้องมองเซียวหยางอย่างละเอียด

น้องชายก็ยังคงเป็นน้องชายคนเดิม แต่กลับรู้สึกเหมือนเขามีชีวิตชีวาและเปล่งประกายขึ้นกว่าเดิม

"เจ้าสาม แกบอกฉันมาตามตรงนะ แกทำได้ยังไง!"

เมื่อไม่กี่เดือนก่อนผลการเรียนของไอ้เด็กคนนี้ยังดูไม่ได้อยู่เลย ตอนนี้กลับแก้โจทย์ที่นักศึกษาหัวกะทิทั้งเจ็ดคนของเธอแก้ไม่ออกได้เนี่ยนะ

เซียวหยางเอียงคอ "ตกลงพี่เป็นพี่สาวหรือเป็นแม่ผมกันแน่เนี่ย ทำไมต้องบอกด้วยล่ะ ช่วยแก้ให้ก็แอบดีใจเงียบๆ ไปเถอะครับ"

คิ้วของเซียวเยว่กระตุกขึ้นมาทันที ท่าทางดูโมโหจนควันแทบออกหู "ไอ้เด็กบ้า…"

เซียวหยางหัวเราะหึๆ "ถ้าจะลงไม้ลงมือ คิดให้ดีๆ ก่อนนะพี่"

ตอนนี้น้องชายไม่ใช่คนที่เธอจะบีบก็ตายจะคลายก็รอดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ถ้ามาหน้าแตกในห้องแล็บ มีหวังคนอื่นได้เห็นกันหมดแน่…

เซียวเยว่ส่งเสียงฮึดฮัด "ไม่อยากบอกก็ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย!"

เซียวหยางก้มดูเวลา "ใกล้เที่ยงแล้ว ออกไปกินข้าวกันไหมครับ"

เธอโบกมือปัด "แกไปเถอะ ฉันสั่งเดลิเวอรีไว้แล้ว กินง่ายๆ รองท้องไปก่อน ยังมีเรื่องตัวอย่างชิ้นงานให้ต้องจัดการต่ออีก ตอนนี้ยังปลีกตัวไปไม่ได้"

เซียวหยางยักไหล่ งั้นผมไปคนเดียวก็ได้

พอเขาเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ ก็ได้ยินเสียงของเซียวเยว่ดังไล่หลังมา

"ขอบใจนะ!"

พอหันกลับไปมอง เซียวเยว่ก็เดินกลับเข้าไปในห้องแล็บเสียแล้ว

เซียวหยางจึงตะโกนลั่น "พี่พูดว่าอะไรนะ ผมไม่ได้ยินเลย!"

…

เมื่อเห็นเซียวเยว่เดินเข้ามา จ้าวซานซานก็รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที "ตกลงน้องชายพี่คนนั้นเป็นใครมาจากไหนกันแน่น่ะ"