บทที่ 69 น้องชายนายแก้โจทย์นี้ได้จริงๆ เหรอ

ทุกคนได้ยินตู้เทาพูดแบบนั้นก็อดขำไม่ได้

ต่างรู้ดีว่านั่นเป็นแค่เรื่องล้อเล่น

เกาเหลิงลูบคางพลางเอ่ย "หรือว่าเมื่อคืนคุณเซียวไปจ้างทีมงานมาครับ?"

เซียวเยว่ส่ายหน้าอีกครั้ง ก่อนตอบอย่างเด็ดขาด "ถ้าฉันจ้างทีมงานมาจริงก็คงบอกพวกคุณไปนานแล้ว…โจทย์ยากๆ พวกนี้ไม่ใช่ฝีมือฉันแก้ แล้วก็ไม่ได้ไปจ้างใครทั้งนั้น!"

ทุกคนถึงกับชะงักไป

ดูท่าทางแล้วเซียวเยว่ไม่ได้พูดเล่นแน่ๆ

จ้าวซานซานจึงอดถามไม่ได้ "แล้วตกลงใครเป็นคนแก้คะ? คุณพ่อของคุณเหรอ?"

เรื่องที่เซียวเยว่มีพ่อเป็นถึงนักวิชาการระดับสูงแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์ ทุกคนในที่นี้ต่างก็รู้กันดีอยู่แล้ว

ในเมื่อแก้ไปได้เกือบหมดแล้ว ย่อมต้องคิดว่าเป็นเซียวเยว่ที่ขอให้เซียวหรงเซิ่งช่วยแน่ๆ

เซียวเยว่ส่ายหน้า

ตอนนี้ในหัวของเธอเองก็สับสนปนเปไปหมด

เมื่อคืนเซียวหยางไปขอให้พ่อช่วยงั้นเหรอ?

ไม่น่าเป็นไปได้ เพราะเวลาพ่อเริ่มทำงานทีไรก็ทุ่มเทจนลืมกินลืมนอน แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาช่วยแก้โจทย์ข้ามคืนไปได้ตั้งเกือบหมดกันล่ะ?

แต่ถ้าไม่ใช่พ่อ แล้วจะเป็นใครได้อีก?

คนที่แตะต้องโน้ตบุ๊กของเธอได้ ก็มีแค่เซียวหยางคนเดียวนี่นา!

ในใจของเซียวเยว่เริ่มสับสนและตั้งคำถามขึ้นมา

หรือว่าจะเป็นเขาจริงๆ?

ขณะนั้นเอง ตู้เทาก็เอ่ยขัดความคิดของเธอขึ้นมา

"ไม่ว่าใครจะเป็นคนแก้โจทย์พวกนั้น ตอนนี้พวกเรารีบเอาสมการไปแทนค่าทำส่วนที่เหลือต่อให้เสร็จเถอะ จากนั้นค่อยทดสอบดูว่าจะเชื่อมโยงกันได้ไหม แล้วขั้นสุดท้ายก็คือทำตัวอย่างทดลอง…"

ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้องทันที

"ตู้เทาพูดถูก ตอนนี้เหลืออีกแค่นิดเดียวแล้ว พวกเราเร่งแก้ส่วนที่เหลือให้เสร็จก่อนดีกว่า"

เซียวเยว่สลัดความคิดยุ่งเหยิงในหัวทิ้งไป "ตกลง เริ่มกันเลย"

จากนั้นพวกตู้เทาก็เริ่มลงมือทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

จิตใจที่เคยตึงเครียดของเซียวเยว่พลอยผ่อนคลายลงบ้าง

ไหนๆ ทางบริษัทก็ไม่มีเรื่องอะไรด่วน เธอจึงอยู่ช่วยทุกคนวิเคราะห์ข้อมูลด้วยอีกแรง

พอมีสมการก่อนหน้านี้เป็นแนวทาง ไม่นานทุกคนก็เริ่มฮึดสู้ มีไฟขึ้นมา

ทว่าความดีใจนี้กลับอยู่ได้ไม่นานนัก

เมื่อเวลาผ่านไป คิ้วของแต่ละคนเริ่มขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ตู้เทาส่ายหน้าอย่างจนปัญญา พลางส่งยิ้มเจื่อนแล้วหันไปมองเซียวเยว่

"ส่วนแรกๆ ยังพอแทนค่าตามสมการก่อนหน้าได้ แต่เนื้อหาต่อจากนี้มันเกี่ยวพันกับสูตรใหม่ พวกเรา…ติดแหง็กแล้วครับ!"

ไม่ใช่ว่าหัวกะทิอย่างพวกเขาไร้น้ำยา เพียงแต่ยังไม่มีเวลาทำความเข้าใจความลึกซึ้งของมันอย่างถ่องแท้ ตอนนี้ก็แค่ทำตามแนวทางเดิม พอเจอปัญหาใหม่จึงไปต่อไม่เป็น

อุตส่าห์มีความหวังขึ้นมาแท้ๆ นึกไม่ถึงว่าจะดีใจได้ไม่ถึงชั่วโมงก็ต้องมาตันอีกรอบ

ความรู้สึกหมดหนทางพลันผุดขึ้นมาในใจของเซียวเยว่

มันยากเกินไปแล้วจริงๆ!

ตู้เทาเห็นสีหน้าของเซียวเยว่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน จึงรีบเอ่ยปลอบ "คุณอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยครับ นี่แค่ติดขัดชั่วคราวเท่านั้น ขอเวลาพวกเราสักครึ่งเดือน พอทำความเข้าใจจนทะลุปรุโปร่งแล้ว ต้องแก้ได้อย่างสมบูรณ์แน่นอน"

เซียวเยว่ได้ยินแล้วแทบหมดแรง…ตั้งครึ่งเดือน ถึงตอนนั้นข้าวสารก็กลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้ว!

เวลาบีบคั้นขนาดนี้ เธอจะไปรอไหวได้ยังไงตั้งครึ่งเดือน

เธอก้มมองโทรศัพท์มือถือในมือ

"พวกคุณลองทำกันไปก่อนนะ ฉันขอตัวออกไปโทรศัพท์แป๊บหนึ่ง!"

…

เซียวหยางขยี้ตาพลางยันตัวลุกขึ้นมาจากเตียง

เมื่อคืนง่วนอยู่จนถึงตีสาม แม้จะได้นอนไปเจ็ดชั่วโมง แต่พอตื่นขึ้นมาก็ยังรู้สึกเพลียร่างอยู่ดี

"เรานี่ไม่ใช่สายโต้รุ่งจริงๆ สิน่า!"

เซียวหยางส่ายหน้าน้อยๆ จากนั้นก็เรียกหน้าต่างเช็กอินขึ้นมาดู

‘ได้รับบัตรเพิ่มค่าชื่อเสียง’

บัตรเพิ่มค่าชื่อเสียงอีกแล้ว

ประโยชน์ของไอเทมชิ้นนี้ เซียวหยางซาบซึ้งดีเลยล่ะ

เขาแต่งตัวเสร็จแล้วเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตที่พี่สาวทิ้งไว้บนโต๊ะทันที

ใต้กระดาษแผ่นนั้นมีแบงก์ร้อยหยวนวางทับอยู่

‘ตื่นแล้วก็ออกไปหาอะไรกินเองนะ หรือจะแวะมาหาพี่ที่แล็บก็ได้’

เซียวหยางโยนกระดาษโน้ตทิ้งลงถังขยะ แล้วหยิบแบงก์ร้อยบนโต๊ะขึ้นมาดู

ก่อนจะวางกลับลงไปตามเดิม

ตอนนี้พี่สาวกำลังลำบาก จะให้เขาเอาเงินเธอไปใช้ได้ยังไง

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จสรรพ เซียวหยางก็เดินออกจากห้องพักไป

…

แดดค่อนข้างแรงและอากาศร้อนจัด เซียวหยางจึงไม่มีอารมณ์จะเดินเตร็ดเตร่ไปไหน

พอกินมื้อเช้าจนอิ่มท้อง เขาก็ซื้อเครื่องดื่มมาขวดหนึ่ง กะว่าจะหาที่นั่งพักสักหน่อย แต่โทรศัพท์กลับแผดเสียงดังขึ้นเสียก่อน

หยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นเซียวเยว่ที่โทรเข้ามา

"ฮัลโหล พี่ มีอะไรเหรอ คิดถึงผมล่ะสิ!"

เซียวเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง "ไอ้ตัวแสบ พูดความจริงกับพี่มาเดี๋ยวนี้นะ แกแอบไปแตะโน้ตบุ๊กพี่ใช่ไหม?"

เซียวหยางนั่งลงบนม้านั่ง เอาไหล่หนีบโทรศัพท์ไว้ แล้วใช้สองมือบิดเปิดฝาขวดเครื่องดื่ม "แตะสิครับ"

เขาเหมือนจะได้ยินเสียงลมหายใจของปลายสายที่เริ่มถี่กระชั้นขึ้นมาทันที

"งั้นขั้นตอนวิธีกับสมการพวกนั้น…เกี่ยวกับแกใช่ไหม?"

เซียวหยางถือโทรศัพท์ขึ้นมา จิบเครื่องดื่มไปอึกเล็กๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ "เห็นพี่เหนื่อยขนาดนั้น ผมก็ทนดูไม่ได้น่ะสิ! อุตส่าห์ยื่นมือเข้าไปช่วยนิดหน่อย ไม่ต้องขอบคุณหรอกนะ ไว้รอพี่ได้ทุน มีโรงงานเมื่อไหร่ ค่อยเลี้ยงข้าวชุดใหญ่ตอบแทนผมก็พอ"

ฝั่งเซียวเยว่ในตอนนี้ คลื่นความรู้สึกปั่นป่วนซัดกระหน่ำจนแทบคลั่ง!

เมื่อได้ยินเซียวหยางยอมรับออกมาจากปากตัวเอง หัวใจของเธอก็ถูกความตกตะลึงเข้าครอบงำจนหมดสิ้น

เธอเคยคิดถึงความเป็นไปได้นับร้อยนับพันอย่าง ถึงขั้นคิดเพ้อเจ้อไปว่าเอเลียนปีนหน้าต่างเข้ามาแก้ให้ด้วยซ้ำ

ทว่าคำตอบที่น่าเหลือเชื่อที่สุด กลับกลายเป็นคำตอบที่ถูกต้องเสียอย่างนั้น

เธอถึงกับรู้สึกว่าภาพจำของน้องชายที่อยู่ในหัวมานานนับสิบปีเริ่มเลือนรางและไม่คุ้นเคยขึ้นมาทันตาเห็น

เมื่อเห็นว่าปลายสายเงียบไปนาน เซียวหยางจึงดึงโทรศัพท์ออกมาระดับสายตาเพื่อเช็กดู

ก็ไม่ได้ตัดสายนี่หว่า! อ้าว? สมองพี่สาวเราค้างไปแล้วเหรอเนี่ย?

"พี่เป็นอะไรรึเปล่า?"

ในที่สุด เสียงตอบรับจากในสายก็ดังขึ้น

"อาหยาง แกมาหาพี่ที่แล็บเดี๋ยวนี้เลยนะ มาตอนนี้เลย"

น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก

เซียวหยางถึงกับอึ้งไปทันที

พี่สาวสุดแกร่งที่ชอบทำตัวดุดันมาตลอด ทำไมจู่ๆ ถึงได้เสียงหวานหยดย้อยขนาดนี้?

ฟังแล้วขนลุกซู่ไปทั้งตัวเลยเนี่ย

หลังจากวางสาย เซียวหยางยกเครื่องดื่มขึ้นกระดกอึกใหญ่ จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินไปริมถนน

เขาโบกแท็กซี่คันหนึ่งแล้วบอกที่อยู่ของห้องแล็บไป

…

เซียวเยว่ชะเง้อมองไปทางประตูเป็นระยะ ท่าทางกระวนกระวายใจราวกับกำลังรอคอยใครสักคนอย่างใจจดใจจ่อ

จ้าวซานซานที่อยู่ข้างๆ อดแซวไม่ได้ "พี่เยว่ ใครจะมาเหรอคะ ทำไมดูร้อนรนจัง?"

"ฉัน…ร้อนรนเหรอ?"

"เขียนติดหราอยู่บนหน้าขนาดนี้แล้วค่ะ"

เซียวเยว่นวดหน้าผากขาวเนียนของตัวเอง "น้องชายฉันเอง เพิ่งโทรหาไป คิดว่าอีกเดี๋ยวก็คงถึงแล้วล่ะ"

จ้าวซานซานยิ้มพลางแซว "อ๋อ หนุ่มหล่อเมื่อวานนี่เอง! แค่น้องชายมาหา ทำไมต้องตื่นเต้นเบอร์นั้นด้วยคะพี่?"

เซียวเยว่พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนจะพูดว่า "ความจริงแล้ว…คนที่แก้ขั้นตอนวิธีในโน้ตบุ๊กนั่นก็คือเขานี่แหละ!"

"หา?!"

จ้าวซานซานทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"พี่เยว่ ไหนพี่บอกว่าน้องชายพี่อยู่แค่ ม.6 เองไม่ใช่เหรอคะ?" จ้าวซานซานส่ายหน้าหวือ "พี่ล้อหนูเล่นใช่ไหมเนี่ย"

ก็ใครบอกว่าเขาไม่ใช่นักเรียนกันล่ะ แต่ประเด็นคือเมื่อกี้เธอเพิ่งโทรไปยืนยันมาหมาดๆ และเป็นเจ้าตัวแสบนั่นจริงๆ ที่แก้สมการพวกนั้นออกมาได้

เซียวเยว่เหลือบมองไปทางประตู "ฉันเคยเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นกับพวกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ก็จริง ปกติเซียวเยว่ไม่เคยเอาเรื่องงานมาล้อเล่นกับพวกเขาเลยสักครั้ง

แววตาเคลือบแคลงสงสัยบนใบหน้าของจ้าวซานซานยิ่งชัดเจนขึ้น "พี่หมายความว่า…น้องชายพี่เป็นคนแก้โจทย์พวกนี้ได้จริงๆ เหรอคะ?"

ตู้เทาที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ส่ายหน้าน้อยๆ เช่นกัน เด็ก ม.6 คนหนึ่ง จะไปแก้ปัญหาที่แม้แต่นักวิจัยระดับหัวกะทิอย่างพวกเขายังมืดแปดด้านได้ยังไงกัน