บทที่ 68 แก้โจทย์หินจนทุกคนต้องอึ้ง

สภาพของเซียวเยว่ในวันนี้ เซียวหยางเห็นคาตามาตลอด

แม้จะรู้ดีว่าการเริ่มต้นทำธุรกิจมันเหนื่อยยาก แต่พอเห็นพี่สาวคนโตล้าขนาดนี้ ซ้ำยังต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาล เขาก็รู้สึกว่าตัวเองควรยื่นมือช่วยทำอะไรสักอย่าง

อีกอย่าง เรื่องแค่นี้สำหรับเขาก็ไม่ได้นับว่าเป็นโจทย์ยากอะไรเลยสักนิด

เซียวหยางหย่อนตัวลงนั่งหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ทันที พลางกวาดสายตามองอัลกอริทึมที่เซียวเยว่ทำค้างไว้อย่างละเอียด

“ทิศทางมั่วซั่วไปหมด พี่ไปซื้อใบปริญญาปลอมมาหรือเปล่าเนี่ย?”

เขาส่ายหน้ายิ้มๆ บ่นพึมพำกับตัวเองอยู่สองสามคำ ก่อนจะกดลบอัลกอริทึมที่เซียวเยว่ทำค้างไว้ทิ้งจนเกลี้ยง

จากนั้นก็เริ่มลงมือลุยงานหน้าแป้นพิมพ์ทันที

อัลกอริทึมระดับนี้ต้องค่อยๆ คำนวณผลลัพธ์ออกมาทีละเปลาะ แล้วค่อยนำแต่ละส่วนมาประมวลผลเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน

เขานั่งทำเพลินจนลากยาวไปถึงราวๆ ตีสาม

พอง่วงจนหนังตาเริ่มหนัก เซียวหยางถึงได้กดบันทึกไฟล์แล้วปิดคอมพ์กลับเข้าห้องไปนอน

…

เช้าตรู่

เซียวเยว่เอื้อมมือไปกดปิดเสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์

เธอนิ่วหน้าเล็กน้อยขณะพลิกตัว ทว่าพอนึกอะไรขึ้นได้ก็สะดุ้งพรวดลุกขึ้นมานั่งทันที

เธอคว้าโทรศัพท์มาดูเวลา

เจ็ดโมงครึ่งแล้ว

“เฮ้อ เริ่มต้นวันใหม่อีกแล้วสินะ”

…

เซียวเยว่เดินไปเคาะประตูห้องของเซียวหยาง

“เจ้าสาม?”

ไร้เสียงตอบรับ เธอจึงค่อยๆ แง้มประตูเปิดออกเป็นช่องแคบๆ

ก่อนที่ใบหน้าจะแดงระเรื่อ รีบหดหัวกลับมาแทบไม่ทัน

ปากก็พึมพำเสียงเบา “ไอ้เด็กบ้านี่ นอนไม่ห่มผ้าหรือไงกัน?”

เซียวเยว่เดินมาที่ห้องนั่งเล่น เขียนโน้ตแปะทิ้งไว้แผ่นหนึ่ง จากนั้นก็คว้าโน้ตบุ๊กบนโต๊ะแล้วรีบออกจากห้องไปทันที

…

เธอแวะเข้าไปดูงานที่บริษัทรอบหนึ่งก่อน แล้วค่อยขับรถตรงไปยังอุทยานวิทยาศาสตร์

ภายในห้องแล็บ ทั้งหกคนกำลังล้อมวงอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ต่างคนต่างออกความคิดเห็น นำเสนอไอเดียใหม่ๆ ที่คิดตกผลึกได้เมื่อคืน

เซียวเยว่ก้าวเข้ามาแล้ววางโน้ตบุ๊กลงบนโต๊ะ “เป็นไงบ้าง มีความคืบหน้าอะไรไหม?”

ตู้เทาโบกไม้โบกมือ “คืนเดียวจะไปคืบหน้าอะไรได้ขนาดนั้นล่ะครับ พวกเราพอมีไอเดียใหม่อยู่บ้าง แต่พอลองทำจริงแล้วไม่ได้เรื่องสักอย่าง”

แววตาของเซียวเยว่หม่นแสงลงทันตา

ก็นั่นน่ะสิ เวลาแค่คืนเดียวจะไปคืบหน้าอะไรได้นักหนา

เธอส่ายหน้าเบาๆ อย่างจนปัญญา ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด

“ถ้าไม่มีทางออกจริงๆ ก็คงต้องจ้างทีมต่างประเทศมาช่วยแล้วล่ะ พวกนายลองติดต่อไปดูเลย เรื่องเงินเดี๋ยวฉันจะรีบหามาจัดการให้เร็วที่สุด!”

หนึ่งแสนดอลลาร์!

สำหรับเซียวเยว่ในชั่วโมงนี้ มันคือภาระค่าใช้จ่ายก้อนโตที่แทบจะแบกรับไม่ไหว

แต่ในเมื่อยามนี้หมดหนทางอื่นแล้ว ก็ทำได้แค่ยอมเสียเงินขอความช่วยเหลือจากภายนอก

เธอกัดฟันแน่น ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ไปกู้ธนาคาร หรือถ้ายังกู้ไม่ได้อีกก็คงต้อง…

เพื่อโครงการนี้ เธอทุ่มเททั้งแรงกายและหยาดเหงื่อเงินทองไปมากเกินกว่าจะถอยหลังกลับ ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสุดท้ายนี้ จะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด

ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!

จ้าวซานซานเคาะแป้นพิมพ์ตรงหน้าอยู่สองสามที

“คอมหนูวันนี้ค้างบ่อยจัง ไว้ค่อยหาช่างมาดูให้หน่อยนะคะ”

เซียวเยว่พยักหน้ารับพลางเดินไปนั่งลงข้างๆ “ได้ เดี๋ยวฉันโทรเรียกช่างให้เลย”

พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมโทรหาช่างซ่อมคอมพิวเตอร์

จ้าวซานซานยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “หนูมีไอเดียบางอย่าง ขอยืมโน้ตบุ๊กพี่ใช้หน่อยนะคะ”

เซียวเยว่ยกโทรศัพท์แนบหู พยักหน้ารับให้จ้าวซานซาน

“ฮัลโหล ช่างหลิวใช่ไหมคะ? ใช่ค่ะ ฉันอยู่ฝั่งอุทยานวิทยาศาสตร์ พอดีมีคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง…”

จ้าวซานซานเปิดฝาโน้ตบุ๊ก ระหว่างรอเปิดเครื่องก็หันไปมองคนอื่นๆ

ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด นั่งเกาหัวแกรกๆ อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเอง

จ้าวซานซานส่ายหน้าน้อยๆ เฮ้อ มันยากเกินไปจริงๆ!

…

หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ เซียวเยว่ก็นั่งเหม่ออยู่ตรงโต๊ะทำงานอีกครั้ง

ในหัวเต็มไปด้วยความเป็นไปได้สารพัดรูปแบบ

ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน ยิ่งคิดก็ยิ่งยุ่งเหยิงไปหมดจนเริ่มปวดหัวตุบๆ

“พี่เยว่ ไฟล์รันโปรแกรมอยู่ตรงไหนเหรอคะ ทำไมหนูหาไม่เจอ”

เซียวเยว่ดึงสติกลับมา “แถวที่สาม ไอคอนที่หกบนเดสก์ท็อป…เนี่ย ตัวนี้แหละ”

จ้าวซานซานเปิดไฟล์ขึ้นมาทันที นิ้วมือวางทาบลงบนแป้นพิมพ์เตรียมจะลงมือทำงาน

ทว่าพอไฟล์เปิดขึ้นมาเต็มจอ เธอกลับชะงักค้างไป

พอกวาดตามองดูอย่างละเอียด ก็พบว่าสมการจำนวนมากเหมือนจะถูกถอดรหัสแก้โจทย์ไปจนหมดแล้ว แถมยังมีขั้นตอนการพิสูจน์ยืนยันระบุไว้อย่างชัดเจนอีกด้วย

หรือว่าเราจะตาฝาดไปเนี่ย

จ้าวซานซานขยี้ตา แล้วหันกลับไปจ้องหน้าจอโน้ตบุ๊กใหม่อีกครั้ง

ยิ่งสายตากวาดไล่อ่านไปตามหน้าจอ ปากของเธอก็ยิ่งอ้ากว้างขึ้นเรื่อยๆ

ถึงขั้นมีเสียงกึกๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอ

เซียวเยว่ที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยทัก “เป็นอะไรไปเหรอ?”

ในใจของจ้าวซานซานตอนนี้ปั่นป่วนดั่งคลื่นยักษ์โถมซัด

จู่ๆ เธอก็ตบโต๊ะเสียงดังฉาด

“ที่แท้มันก็เป็นแบบนี้นี่เอง!”

ปกติแล้วจ้าวซานซานเป็นผู้หญิงที่เรียบร้อยมาก ปฏิกิริยากะทันหันของเธอทำเอาทุกคนในห้องถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก

คนอื่นๆ พากันกรูเข้ามาล้อมโต๊ะ

“เธอเป็นอะไรไปเนี่ย ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“เครียดเกินไปหรือเปล่า ถ้าไม่ไหวให้พี่เยว่สั่งพักสักสองวันไหม?”

เซียวเยว่เองก็มองจ้าวซานซานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ โอกาสรอดก็ริบหรี่อยู่แล้ว ขืนมีใครต้องพักงานไปอีกล่ะก็…

จ้าวซานซานหันขวับกลับมา วางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่ของเซียวเยว่ทันที

“สุดยอดไปเลยค่ะพี่เยว่ ซ่อนคมไว้ลึกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!”

ซ่อนคม?

ฉันไปซ่อนอะไรไว้ตอนไหน?

เซียวเยว่งงเป็นไก่ตาแตก

คนที่ล้อมอยู่รอบๆ เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ตกลงเป็นอะไรกันแน่เนี่ย รีบพูดมาสิ!”

จ้าวซานซานชี้นิ้วไปที่หน้าจอโน้ตบุ๊ก “พวกพี่ดูนี่สิ สมการอัลกอริทึมพวกนี้!”

สมการอัลกอริทึม?

อะไรกัน คอมพิวเตอร์มันคำนวณออกมาเองได้ด้วยเหรอ?

ทุกคนหันขวับไปมองหน้าจอโน้ตบุ๊กพร้อมกันทันที

เพียงไม่กี่วินาที บรรดาหัวกะทิพวกนี้ก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

เนื้อหาส่วนใหญ่มีสมการอัลกอริทึมใส่ไว้ครบหมดแล้ว แถมยังถูกแก้จนปรุโปร่ง เหลือค้างอยู่อีกแค่ส่วนน้อยนิดเท่านั้น

เป็นไปไม่ได้น่า!

แค่คืนเดียว โจทย์หินระดับมหาโหดที่ทำให้พวกเขาปวดหัวมาเป็นสัปดาห์ จะถูกแก้ไปได้เกินครึ่งแล้วเนี่ยนะ?

ตู้เทาถอดแว่นตาออก ขยี้ตาแล้วสวมกลับเข้าไปใหม่

จากนั้นก็หันไปเปิดคอมพิวเตอร์อีกเครื่อง โน้มตัวลงไปคำนวณอย่างเอาเป็นเอาตาย

ทุกคนต่างจับจ้องไปที่ตู้เทา

ผ่านไปราวๆ สิบนาที ตู้เทาก็พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด “ถูกต้องทุกจุดเลย! บอสเซียว คุณถอดรหัสอัลกอริทึมได้แล้วเหรอครับ?”

ดวงตาของเซียวเยว่เต็มไปด้วยความสับสนมึนงง

ถูกต้องทุกจุด ถอดรหัสได้แล้วเนี่ยนะ?

มันแก้ได้แล้วจริงๆ เพราะตู้เทาเพิ่งตรวจทานสมการข้อหนึ่งไป ผลลัพธ์ตรงกันเป๊ะ

เกาเหลิงมองดูสมการที่ซับซ้อนบนหน้าจอโน้ตบุ๊ก พลางเอ่ยชื่นชมจากใจจริง “ปัญหาที่แก้ไม่ตกมาตั้งหลายวัน สุดท้ายก็ต้องพึ่งบอสเซียวลงมือเองจริงๆ!”

จ้าวซานซานก็มีสีหน้ายินดีไม่แพ้กัน “พี่เยว่ พี่ทำได้ยังไงน่ะ? เล่าให้ฟังหน่อยสิคะ”

ทำได้ยังไงงั้นเหรอ?

เซียวเยว่ที่มึนตึ้บอยู่แล้ว ยิ่งฟังก็ยิ่งมึนหนักเข้าไปใหญ่

เมื่อวานเธอนั่งคำนวณอยู่ตั้งหลายชั่วโมง สุดท้ายทนง่วงไม่ไหวจนต้องกลับไปนอนที่ห้อง หรือว่าโน้ตบุ๊กมันเกิดมีจิตสำนึกขึ้นมาแล้วนั่งคำนวณต่อเองได้?

ในหัวของเซียวเยว่เริ่มคิดฟุ้งซ่านไปไกล

ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงรายละเอียดบางอย่างของเมื่อคืนขึ้นมาได้

ตอนที่เธอเดินไปนอน ดูเหมือนจะลืมปิดคอมพิวเตอร์

และคนที่อยู่ในบ้านตอนนั้น นอกจากตัวเธอเองแล้ว ก็มีแค่น้องชายอย่างเซียวหยาง

หรือว่า…เซียวหยางจะอาศัยจังหวะที่เธอหลับ แอบช่วยแก้โจทย์พวกนี้ให้?

ไม่น่าใช่หรอกมั้ง!

เซียวหยางเป็นแค่นักเรียน ม.ปลาย แถมฝีมือระดับไหน คนเป็นพี่สาวอย่างเธอย่อมรู้ดีที่สุด

เซียวเยว่อึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างเหม่อลอย “นี่…ไม่ได้เป็นฝีมือฉันหรอกนะ”

พอได้ยินแบบนี้ ทุกคนก็พากันชะงัก

ตู้เทาจึงพูดขึ้นมาติดตลก “ไม่ใช่คุณคำนวณออกมา แล้วจะเป็นน้องชายที่คุณพามาด้วยเมื่อวานหรือไงกันครับ?”