บทที่ 67 ก็ไม่ได้ยากอะไรนี่นา แต่ละคนถึงกับต้องลำบากขนาดนี้เลยเหรอ

เซียวเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า "เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ?"

เซียวหยางยกกำปั้นขึ้นป้องปากกระแอมเบาๆ "ผมบอกว่า ให้ผมลองดูหน่อยไหมล่ะครับ?"

เซียวเยว่ขมวดคิ้วถลึงตาใส่เขา

"ทางนี้กำลังปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว แกยังจะมาล้อเล่นอะไรอีก? ลองอะไรกัน ทั้งปริญญาโทปริญญาเอกตั้งหกคนยังแก้ไม่ออก เด็ก ม.ปลาย อย่างแกจะไปช่วยอะไรได้?"

คนที่นี่ล้วนเป็นระดับหัวกะทิการศึกษาสูงลิ่วทั้งนั้น ขนาดพวกเขายังแก้ปัญหาไม่ได้ แล้วจะโยนไปให้เด็ก ม.ปลาย แก้เนี่ยนะ?

อีกหกคนที่เหลือก็พากันส่ายหน้าเป็นพัลวัน

เมื่อครู่จะหาคนช่วยจากข้างนอกยังยากเย็นแสนเข็ญ แล้วใครจะไปฝากความหวังไว้กับเด็ก ม.ปลาย กันเล่า

เซียวหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็แค่โจทย์คณิตศาสตร์ไม่ใช่เหรอครับ? เผื่อผม…"

เซียวเยว่โบกมือปฏิเสธรัวๆ "อย่ามาป่วนได้ไหมเนี่ย?"

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "เกาเหลิง ไม่อย่างนั้นลองติดต่อทีมงานต่างชาติดูอีกทีสิ ดูว่าเรื่องราคาจะพอลดให้ได้บ้างไหม…"

เซียวหยางยักไหล่

พี่สาวไม่เชื่อใจกันเลยแฮะ!

แต่ก็นั่นแหละ ในความทรงจำของเธอ ผลการเรียนของเขาไม่เคยแตะเกณฑ์มาตรฐานเลยสักครั้ง พอตอนนี้บอกว่าจะขอลอง เธอก็คงคิดว่าเสียเวลาเปล่าๆ

เซียวหยางเหลือบมองไปทางหน้าจอคอมพิวเตอร์

โจทย์ยากระดับนี้คือการรวมอัลกอริทึมจำนวนมากเข้าด้วยกัน ต้องเชื่อมโยงให้ทะลุปรุโปร่งทั้งหมดถึงจะคลี่คลายได้

และถ้าคิดจะแก้ให้ได้ ก็จำเป็นต้องมีข้อมูลทั้งหมด

เซียวเยว่ถอนหายใจออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความจนปัญญา ทว่าแววตากลับยังไม่ยอมแพ้

เวลาล่วงเลยไปตลอดช่วงบ่าย แต่โจทย์ยากก็ยังคงยากอยู่เหมือนเดิม ไม่มีความคืบหน้าเลยแม้แต่น้อย

"ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว วันนี้กลับไปพักผ่อนกันแต่หัววันเถอะ ส่วนทีมงานข้างนอกที่พอจะขอความช่วยเหลือได้ก็ลองติดต่อดู ถ้าไม่ไหวจริงๆ ล่ะก็… พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

เซียวเยว่นวดขมับตัวเอง

การเริ่มต้นทำธุรกิจมันยากเย็นกว่าที่คิดไว้เยอะจริงๆ!

เหล่านักวิจัยต่างมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็ค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันไปด้วยความเงียบงัน

เซียวเยว่หันไปมองเซียวหยางที่นั่งเล่นมือถืออยู่ตรงมุมห้อง "เจ้าสาม ไปได้แล้ว!"

เซียวหยางขานรับคำหนึ่ง แล้วเดินตามพี่สาวคนโตออกจากห้องแล็บไป

อารมณ์ของเซียวเยว่ดิ่งลงมาก ตอนขับรถก็ดูเหม่อลอย เซียวหยางจึงรีบชวนคุยเพื่อดึงสมาธิของเธอ

"ถึงสะพาน เดี๋ยวหัวเรือก็ตรงเองแหละครับ อย่าคิดมากไปเลย ไม่แน่วันดีคืนดีพี่เกิดพุทธิปัญญาแวบขึ้นมา อาจจะแก้ได้ก็ได้นะ"

เซียวเยว่ส่ายหน้าเบาๆ "มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง"

"ไม่ง่ายเหรอครับ? งั้นพี่ลองไปนั่งใต้ต้นทุเรียนดูสิ พอลูกทุเรียนร่วงใส่หัว ไม่แน่อาจจะเบิกเนตรขึ้นมาก็ได้นะ"

"นี่แหละเบิกเนตรของจริง!"

เซียวเยว่ชะงักไป ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา "กะโหลกเปิดสิไม่ว่า"

เซียวหยางเอี้ยวตัวเปลี่ยนไปนั่งในท่าที่สบายขึ้น "หรือจะให้ผมลองติดต่อพ่อดูไหมล่ะครับ? ให้พ่อช่วยสักหน่อย?"

"อย่าเลย งานของพ่อสำคัญกว่าของพี่ตั้งเยอะ! อีกอย่าง เอะอะมีเรื่องอะไรก็วิ่งโร่ไปหาพ่อ แล้วเมื่อไหร่จะแก้ปัญหาด้วยตัวเองได้ล่ะ"

เซียวเยว่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที "จริงสิ พี่ยังไม่ได้ถามเลย ไม่ได้เรียนหนังสืออยู่ที่โรงเรียนเหรอ ทำไมถึงโผล่มาที่เทียนหนานได้ล่ะ?"

"มาเก็บตัวซ้อมกับทีมมณฑลน่ะครับ ผมกะว่าจะลงแข่งกรีฑาเยาวชนระดับประเทศรอบนี้"

"แกเนี่ยนะ! จะแข่งกรีฑา? แถมยังซ้อมกับทีมมณฑลด้วยเนี่ยนะ?"

เซียวหยางพยักหน้า "ใช่สิครับ ผมลงแข่งแล้วมันแปลกตรงไหน?"

"มันแปลกมากต่างหากล่ะ ตัวแกมีเซลล์นักกีฬาตรงไหนกันฮะ"

"เดี๋ยวนะพี่ พูดแบบนี้มันดูถูกกันเกินไปหน่อยแล้ว คนเราไม่ได้เจอกันแค่สามวันยังต้องมองกันใหม่เลย นี่เราไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือน พี่รู้ได้ยังไงว่าผมไม่มีพรสวรรค์ด้านกีฬา? จะให้ผมส่งรูปผลการแข่งขันที่ได้อันดับหนึ่งในงานกีฬาสีไปให้ดูไหมล่ะ!"

เมื่อเห็นว่าเซียวหยางไม่ได้พูดล้อเล่น เซียวเยว่ก็มองตรงไปข้างหน้าแล้วพูดพลางหัวเราะ "จริงเหรอเนี่ย?"

"จริงแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ!"

"นักเรียนสายกีฬาสินะ ก็นับว่าเป็นอีกทางเลือกหนึ่งเหมือนกัน! แกก็พยายามตั้งใจเข้าล่ะ" เซียวเยว่หักพวงมาลัยเลี้ยว "ไป วันนี้พี่พาไปกินของอร่อยๆ!"

เมื่อรถเข้าซองจอด ทั้งคู่ก็เดินคุยพลางหัวเราะพลางเข้าไปในร้านอาหาร

…

หลังจากสั่งอาหารจานเด็ดมาสองสามอย่าง พอกินดื่มกันจนอิ่มหนำสำราญ เซียวเยว่ก็ลุกขึ้นเดินไปที่เคาน์เตอร์คิดเงิน

"โต๊ะแปดสิบแปด เช็กบิลค่ะ"

พูดจบเธอก็หยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองขึ้นมา

พนักงานแคชเชียร์เอ่ยอย่างสุภาพว่า "สุภาพบุรุษท่านเมื่อกี้จ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้วครับ"

"จ่ายไปแล้วเหรอคะ?" เซียวเยว่หันกลับไปมองเซียวหยางที่กำลังยืนห่อของกินอยู่

"อ่า ขอบคุณค่ะ"

พอทั้งคู่เดินออกมาจากร้านอาหาร เซียวเยว่ก็พูดขึ้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย "เงินทองไม่เก็บไว้ใช้ มาจ่ายค่าข้าวทำไมเนี่ย? เดี๋ยวพี่โอนคืนให้"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ไม่ถึงสองร้อยหยวนด้วยซ้ำ เรื่องขี้ผงน่า"

"เรื่องขี้ผงอะไรกัน แกยังเป็นนักเรียนอยู่นะ จะมาใช้เงินมือเติบแบบนี้ได้ยังไง? อีกอย่าง เงินที่พ่อแม่ให้มา แกต้องวางแผนใช้สิ!"

เซียวหยางมุดตัวเข้าไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับ

"ไม่ใช่เงินที่พ่อแม่ให้หรอกครับ เงินนี้เป็นเงินของผมเอง"

เซียวเยว่อึ้งไป "เงินของแกเองเหรอ? อยู่ ม.ปลาย มีการทำงานหารายได้พิเศษด้วยหรือไง?"

ทำงานหารายได้พิเศษอะไรกันเล่า

เซียวหยางใช้นิ้วโป้งประกบปลายนิ้วชี้ "ผมแค่ลองเขียนนิยายไซไฟเล่นๆ ลงเน็ต ได้เงินมานิดๆ หน่อยๆ น่ะครับ"

เซียวเยว่ส่ายหน้าแล้วสตาร์ตรถ "แกนี่มันจริงๆ เลย!"

…

ห้องพักที่เซียวเยว่อาศัยอยู่เป็นห้องเช่าขนาดสองห้องนอน

ปัดกวาดเช็ดถูไว้อย่างสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ การตกแต่งค่อนข้างเรียบง่าย

"คืนนี้นอนห้องข้างๆ นะ ตรงนั้นมีผ้าห่มกับที่นอนอยู่"

เซียวเยว่ชี้บอกทางเสร็จก็นั่งลงที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ในห้องนั่งเล่น จากนั้นก็หยิบโน้ตบุ๊กออกมาเปิดแล้วเริ่มขมวดคิ้ววิจัยโจทย์ยากต่อ

เซียวหยางขานรับคำหนึ่งแล้วเดินตามทิศทางที่เซียวเยว่ชี้ไปยังห้องนอนเล็ก

ห้องมีขนาดไม่ใหญ่นัก

เซียวหยางขนที่นอนและผ้าห่มออกมาจากตู้ จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง

…

พอดูเวลาก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มแล้ว

เซียวหยางลุกขึ้น กะว่าจะไปล้างหน้าล้างตาแล้วเข้านอน

พอเดินมาถึงห้องน้ำ ก็พบว่าไฟในห้องนั่งเล่นยังคงเปิดอยู่

เขาชะโงกหน้ามองไป เห็นเซียวเยว่ฟุบหลับคาโต๊ะไปแล้ว

ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานที่ติดหล่มอยู่กับปัญหาแบบนี้ ตัวเธอที่เป็นเจ้าของบริษัทย่อมต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาล ขนาดเมื่อวานยังต้องง่วนอยู่จนดึกดื่นค่อนคืน

แม้จะรู้ดีว่าตนเองไม่ได้เรียนจบเอกคณิตศาสตร์มาโดยตรง แต่วันนี้ก็ยังคงพยายามคำนวณอยู่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างไม่ยอมแพ้ ด้วยหวังว่าจะพบทางออกอะไรขึ้นมาบ้าง

การใช้สมองทำงานอย่างหนักเป็นเวลานาน ทำให้ความง่วงซัดกระหน่ำจนยากจะต้านทาน เธอถึงได้ฟุบหลับไปหน้าคอมพิวเตอร์เช่นนี้

เซียวหยางเดินเข้าไป สะกิดแขนพี่สาวเบาๆ

"พี่?"

เซียวเยว่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ หากปล่อยให้นอนหลับแบบนี้จนเป็นหวัดคงไม่ดีแน่

เซียวหยางจึงตบแขนเธออีกครั้ง

"พี่ครับ?"

คราวนี้เซียวเยว่ส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ก่อนจะลืมตาที่ยังสะลึมสะลือขึ้นมาอย่างงัวเงีย

เธอสะบัดศีรษะเบาๆ "พี่หลับไปเหรอเนี่ย…"

พูดจบก็หาวออกมาฟอดใหญ่

เซียวหยางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "ถ้าง่วงก็รีบไปนอนเถอะครับ หลับตรงนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอา"

เซียวเยว่ง่วงมากจริงๆ ง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

เธอยันตัวลุกขึ้น แล้วเดินโซซัดโซเซตรงไปยังห้องนอน

กลัวว่าพี่สาวจะสะดุดล้ม เซียวหยางจึงรีบก้าวตามไปคอยดูอย่างระมัดระวัง

เซียวเยว่หาวอีกครั้งพลางยกมือตบปากเบาๆ

หลังจากบอกฝันดี เซียวหยางก็ช่วยปิดไฟและปิดประตูห้องให้เธอเรียบร้อยตอนเดินออกมา

"ทำธุรกิจนี่มันเหนื่อยจริงๆ แฮะ!"

เซียวหยางส่ายหัว เดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่นเตรียมจะปิดไฟแล้วไปนอน

เมื่อไฟในห้องดับลง หน้าจอโน้ตบุ๊กก็ยังคงสว่างอยู่

เขาเดินเข้าไป วางมือลงบนตัวเครื่องแล้วกวาดสายตามองหน้าจอ

สิ่งที่แสดงอยู่บนหน้าจอนั้น ก็คือโจทย์ยากที่กำลังทำให้ทั้งทีมวิจัยต้องปวดเศียรเวียนเกล้า

เขาจัดตำแหน่งโน้ตบุ๊กให้ตรง แล้วกวาดสายตามองผ่านๆ เพียงไม่กี่ที

เซียวหยางลูบคางตัวเอง "มันก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นนี่นา แต่ละคนต้องเหนื่อยกันเบอร์นี้เลยเหรอ?"