บทที่ 66 หรือว่า… ให้ผมลองดู

"ไปกัน"

เซียวเยว่พูดสั้นๆ แล้วสาวเท้าก้าวฉับๆ ออกไปทันที

เซียวหยางชะโงกหน้ามอง ถึงได้รู้ว่าที่นี่คือลานจอดรถใต้ดิน

ใต้แสงไฟสลัว มีเพียงเสียงส้นรองเท้าเร่งรีบของพี่สาวดังก้องกึ๊กๆ ในลานจอดรถอันเวิ้งว้าง

เซียวหยางรีบเดินตามไปติดๆ

ไม่นานเซียวเยว่ก็หยุดลงตรงหน้ารถเก๋งสีแดงคันหนึ่ง

นี่คงเป็นรถใหม่ที่พี่เพิ่งซื้อสินะ

แบรนด์ในประเทศ ราคาแค่แสนกว่าหยวน

ก็นะ อยู่ในช่วงก่อร่างสร้างตัว มีพาหนะธรรมดาๆ ไว้ใช้เดินทางก็ถือว่าปกติแล้ว

เซียวเยว่เปิดประตูแล้วก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับอย่างคล่องแคล่ว

"มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบขึ้นมาสิ!"

เซียวหยางเปิดประตูด้านข้างคนขับแล้วก้าวเข้าไปนั่ง

…

สวนวิทยาศาสตร์ตั้งอยู่บริเวณชานเมือง

แถบนี้ส่วนใหญ่เป็นโรงงานหรือไม่ก็ห้องแล็บ

แล็บของเซียวเยว่จริงๆ แล้วเป็นแค่ลานกว้างขนาดย่อมกับตึกสองชั้นหลังหนึ่ง

หลังจากถอยรถเข้าซองเรียบร้อย เซียวเยว่ก็ผลักประตูลงจากรถ

ดูเหมือนจะยังไม่ค่อยวางใจ ก่อนเข้าไปเธอจึงยังกำชับอีกรอบ "เข้าไปแล้วพูดให้น้อยๆ อย่าไปขัดจังหวะคนอื่นเขาสุ่มสี่สุ่มห้านะ"

เซียวหยางพยักหน้าหงึกๆ "คนพวกนั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญ ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย เข้าใจแล้วครับ"

เซียวเยว่ถึงยอมผลักประตูเดินนำเข้าไป

พริบตาที่บานประตูเปิดออก ลมแอร์เย็นเฉียบก็พัดมาปะทะหน้า

ชั้นหนึ่งเป็นห้องโถงโล่งๆ กะด้วยสายตาน่าจะราวร้อยกว่าตารางเมตร คนหกคนในชุดกาวน์สีขาวกำลังยืนถกเถียงอะไรบางอย่างกันอยู่

ในกลุ่มนี้เป็นชายสี่คน หญิงสองคน

พอหันมาเห็นเซียวเยว่ ทั้งหกคนก็เผยรอยยิ้มออกมาพร้อมเพรียงกัน

"มาแล้วเหรอครับคุณเซียว"

ชายหนุ่มสวมแว่น วัยราวสามสิบต้นๆ ถูมือเดินเข้ามา "คุณเซียว เอาเอกสารข้อมูลมาด้วยไหมครับ"

เซียวเยว่รีบยื่นเอกสารในมือให้อีกฝ่าย

ชายคนนั้นเปิดเอกสารออกดูทันที คนที่เหลือก็กรูล้อมวงเข้ามา

เซียวเยว่กระซิบกับเซียวหยางเบาๆ "คนที่ถือเอกสารนั่นจบปริญญาเอกภาควิชาคณิตศาสตร์จากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง มหาวิทยาลัยชื่อดังระดับท็อป ชื่อตู้เทา เคยได้รางวัลระดับนานาชาติมาแล้ว พี่เชิญเขามาช่วยแก้โจทย์ยากๆ โดยเฉพาะเลยนะ"

เธอนิ้วชี้ไปที่หญิงสาวคนหนึ่ง "คนนั้น จ้าวซานซาน จบปริญญาโทสองใบ ทั้งวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และวิทยาศาสตร์ไมโครอิเล็กทรอนิกส์"

"แล้วก็นายผมหยิกคนนั้น ชื่อเกาเหลิง จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังเหมือนกัน แถมยังเป็น…"

เซียวหยางฟังไปพลางพยักหน้าหงึกๆ

ไม่ปริญญาโทก็ปริญญาเอกทั้งนั้น!

ในใจแอบคิด ทีมงานระดับหัวกะทิชั้นนำตัวจริงเสียงจริงเลยนี่หว่า!

พี่เรานี่เก่งไม่เบา ดึงตัวคนมีความสามารถระดับสูงตั้งหกคนมารวมตัวกันในตึกสองชั้นเล็กๆ นี่ได้

"เพราะงั้นนายถึงต้องขยันเรียนเข้าไว้ ในอนาคตจะได้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคนหัวกะทิพวกนี้บ้าง"

เซียวเยว่หักเลี้ยวบทสนทนาเข้าสู่โหมดอบรมแบบกะทันหัน ทำเอาเซียวหยางตั้งตัวแทบไม่ทัน

ผมว่าแล้วเชียว อยู่ดีๆ ทำไมถึงมาไล่ประวัติการศึกษาของพวกหัวกะทิพวกนี้ให้ฟัง ที่แท้ก็กะจะสั่งสอนกันนี่เอง!

"คือแบบนี้นะพี่ จริงๆ แล้วเรื่องเรียนเนี่ยผมไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ เลขผมก็พอรู้เรื่องอยู่บ้าง"

เซียวเยว่กลอกตามองบน น้องชายแท้ๆ ของตัวเองเป็นยังไงมีหรือเธอจะไม่รู้

"แค่ความรู้ในตำรา ม.ปลาย นั่นน่ะเหรอ" เธอชี้นิ้วไปยังกลุ่มคนที่กำลังรุมวิจัยกันอยู่ "สิ่งที่คนพวกนี้วิจัยอยู่คือเทคโนโลยีระดับแนวหน้า สำหรับพวกเขาแล้ว สิ่งที่อยู่ในตำรา ม.ปลาย… ก็เหมือนกับเวลานายมองโจทย์ของเด็กประถมยังไงล่ะ"

พี่สาวคนสวยเอ๊ย เปรียบเทียบได้เห็นภาพเกินไปแล้ว!

ในเวลานี้ ทั้งหกคนที่เดิมทีรุมล้อมกันอยู่ได้ย้ายไปรวมตัวกันที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง

บนหน้าจอปรากฏสมการและสูตรคำนวณสารพัดรูปแบบ แต่ไม่นานก็กลับเข้าสู่ภาวะทางตันที่แก้ไม่ออกอีกครั้ง

สีหน้าของทั้งหกคนไม่อาจซ่อนความผิดหวังเอาไว้ได้ ก่อนจะค่อยๆ แยกย้ายกันออกมา

ใจของเซียวเยว่กระตุกวูบ

เธอเร่งฝีเท้าเข้าไปหาพวกเขา "เป็นยังไงบ้าง"

ตู้เทาถอนหายใจพลางดันกรอบแว่นบนดั้งจมูก "เนื้อหาในเอกสารวิจัยเขียนไว้ตื้นเกินไปหน่อยครับ แถมยังไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากนัก ข้อมูลพวกนี้เอามาใช้แก้สถานการณ์ตอนนี้แทบไม่ได้เลย"

แววตาของเซียวเยว่ฉายความผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน

เดิมทีคิดว่าจะอาศัยข้อมูลที่แม่หามาให้ช่วยผลักดันโครงการต่อไปได้ นึกไม่ถึงว่าจะแทบไม่มีประโยชน์เลย

เกาเหลิงขยี้ผมหยิกของตัวเองแล้วเอ่ยเสียงขรึม "ถ้าไม่ไหวจริงๆ ผมจะลองเอาไปโพสต์ลงในเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยดู ขอให้พวกรุ่นพี่ที่จบไปแล้วช่วยดูให้ เผื่อพวกเขาจะพอแก้ได้ ถ้ายังไม่ได้อีก ผมคงต้องไปขอให้อาจารย์คณิตศาสตร์คนก่อนช่วยแล้วละ"

คนส่วนใหญ่ที่นี่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง บางคนตอนเรียนยังเป็นระดับหัวกะทิด้วยซ้ำ

เซียวเยว่เองก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้

ถ้าไม่สามารถถอดรหัสแก้โจทย์นี้ได้ ความคืบหน้าของงานก็ต้องหยุดชะงัก ทุกวันที่ผ่านไปล้วนเป็นค่าใช้จ่ายทั้งนั้น

ช่วงเวลาสั้นๆ อาจจะยังพอทนไหว แต่เงินทุนมีจำกัด หากปล่อยให้ยืดเยื้อ แผนการตั้งบริษัททั้งหมดอาจพังไม่เป็นท่า หรือถึงขั้นเจ๊งไปเลยก็ได้

แม้ว่าเซียวเยว่จะเรียนจบเอกคอมพิวเตอร์มา แต่เรื่องการถอดรหัสสมการพวกนี้ เธอยังสู้คนพวกนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้า "ไม่มีทางอื่นแล้ว คงต้องพึ่งคนนอกช่วยแล้วล่ะ"

"ช่วยกันระดมความคิดหน่อย ลองปรึกษากันดูว่ามีทีมงานมืออาชีพที่ไหนพอจะช่วยเราได้บ้าง"

เซียวเยว่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปพูดกับเซียวหยาง "นายเดินดูแถวนี้ไปก่อนนะ พวกพี่ขอปรึกษาธุระกันหน่อย"

เซียวหยางพยักหน้า

เขาหมุนตัวเดินตรงไปยังบันไดทางขึ้นชั้นสอง

ตอนเดินขึ้นบันไดยังแว่วเสียงพี่สาวดังตามหลังมา

"ถ้าใครช่วยพวกเราแก้ปัญหานี้ได้ ฉันจะให้โบนัส จำนวนเงิน… สักหนึ่งแสนแล้วกัน!"

"ศาสตราจารย์ของผมน่าจะได้อยู่นะครับ ท่านเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาระดับปริญญาเอกของภาควิชาคณิตศาสตร์…"

เซียวหยางส่ายหัวเบาๆ แล้วก้าวขึ้นชั้นสอง

ชั้นสองเป็นสายการผลิตแบบเรียบง่าย มีเครื่องไม้เครื่องมือ อุปกรณ์ และวัตถุดิบสารพัดชนิด เพียงแต่ดูเหมือนไม่ได้ใช้งานมานาน บนอุปกรณ์เหล่านั้นจึงมีฝุ่นจับอยู่บางๆ

คงต้องรอให้พัฒนาอัลกอริทึมของซอฟต์แวร์เสร็จสมบูรณ์ก่อน ถึงจะได้เริ่มใช้งานของพวกนี้จริงๆ

เซียวหยางเดินดูผ่านๆ พอเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ก็นึกเบื่อเลยเดินกลับลงมาชั้นล่าง

คนทั้งเจ็ดคนข้างล่างยังคงปรึกษาหารือกันหน้าดำคร่ำเครียด

บางคนถึงขั้นเริ่มต่อสายหาตัวช่วยภายนอกแล้ว

"อาจารย์บอกว่ามันยากเกินไป ท่านคนเดียวไม่มั่นใจว่าจะแก้ได้"

"รุ่นพี่ที่ฉันรู้จักบอกว่าตอนนี้ทีมเขากำลังติดงานอื่นอยู่ ช่วยไม่ได้จริงๆ"

"ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งพอจะติดต่อทีมงานต่างประเทศได้ แต่พวกเขาคิดค่าจ้างแพงลิบลิ่ว เรียกตั้งหนึ่งแสนดอลลาร์แน่ะ"

เซียวเยว่ส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง ตอนนี้เธอจะไปหาเงินหนึ่งแสนดอลลาร์มาจากไหนกัน

"ทางมหาวิทยาลัยชิงหัวมีทีมหนึ่งอยู่ ฉันเพิ่งถามไปเมื่อกี้ พวกเขาบอกว่าพอจะช่วยได้หลังเลิกเรียน แต่ต้องใช้เวลานานหน่อย อาจจะต้องใช้เวลาสักหนึ่งเดือนถึงพอมีลุ้นแก้ได้"

เซียวเยว่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจอีกครั้ง หนึ่งเดือนเหรอ… ป่านนั้นบริษัทเธอคงล้มละลายไปก่อนแล้ว

ถ้าไม่โก่งราคาจนหูตูบก็ต้องรอนานเกินไป

เซียวเยว่จนปัญญาจริงๆ แล้ว

เธอกัดริมฝีปากแน่น

"เซียวหยาง มานี่หน่อยสิ"

เซียวหยางที่นั่งอยู่ข้างๆ ลุกขึ้นยืน "มีอะไรเหรอครับพี่"

"ตอนพ่อกลับไป ได้บอกไหมว่าทางนั้นยุ่งมากหรือเปล่า"

เซียวหยางนึกอยู่ครู่หนึ่ง "ก็พูดอยู่สองสามคำนะ เหมือนว่าพอกลับไปคราวนี้จะต้องทุ่มเทให้กับการวิจัยและพัฒนาอีก พี่อยากจะให้พ่อช่วยเหรอ"

เซียวเยว่ยิ้มเจื่อน "ใช่แล้วละ แม่น่ะจบด้านคอมพิวเตอร์ ข้อมูลที่หามาให้เลยยังเจาะลึกไม่พอ ถ้าขืนปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป โครงการนี้อาจจะพังไม่เป็นท่า พี่ก็เลยอยากจะขอให้พ่อช่วย"

"แต่ว่า ทางพ่อเองก็ยุ่งขนาดนั้น แถมยังทำงานระดับชาติอยู่ด้วย เรื่องแค่นี้ถ้าต้องไปรบกวนท่านล่ะก็…" เซียวเยว่ถอนหายใจยาวเหยียด "ช่างเถอะ พี่ลองคิดหาวิธีอื่นดูดีกว่า"

เธอกลัดกลุ้มจนแทบแย่ ในใจก็แอบรู้สึกเสียดาย

ตอนโทรไปขอข้อมูลจากแม่ไม่น่ารีบร้อนวางสายเลย ไม่อย่างนั้นก็คงรู้แล้วว่าพ่อกำลังพักร้อนอยู่

ตอนนี้จะมาคิดอะไรมันก็สายไปแล้ว

เซียวหยางมองดูพี่สาวที่กำลังทำหน้าอมทุกข์ก็รู้สึกเห็นใจขึ้นมา เขาเกาหัวแกรกๆ "เอาเป็นว่า… ให้ผมลองดูหน่อยไหมล่ะครับ"