บทที่ 65 สามคำถามสะเทือนวิญญาณจากน้องชายแท้ๆ

เซียวหยางแกว่งซองเอกสารในมือ พลางหรี่ตามองกระจกของอาคาร

“ถ้าจะพูดให้เป๊ะ ก็คือผมมาถึงใต้ตึกบริษัทพี่แล้ว”

“ถึงใต้ตึกบริษัทฉันแล้วเหรอ ไอ้ตัวแสบไม่คิดจะบอกล่วงหน้าเลยนะ ได้ งั้นรอฉันห้านาที เดี๋ยวรีบลงไป”

พอได้ยินเสียงสัญญาณสายตัดไป เซียวหยางก็ยักไหล่แล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า

เขาส่งยิ้มให้ รปภ. สองคนที่ยืนเฝ้าประตูอยู่

รปภ. ทั้งสองพยักหน้ารับเป็นการตอบกลับ

ช่วงเวลาแห่งการรอนั้นช่างน่าเบื่อ เซียวหยางจึงกวาดสายตามองไปรอบๆ

อาคารสำนักงานแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ถนนหนทางโดยรอบค่อนข้างคึกคัก

ทว่าด้วยช่วงเวลานี้ คนเดินถนนจึงยังมีไม่มากนัก

ระหว่างที่เขากำลังมองสำรวจไปทั่ว ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น

เมื่อหันไปมอง พี่สาวคนโตในชุดสูททำงานสีดำก็ก้าวเดินออกมา

เซียวเยว่วัยยี่สิบห้าปี มีเรือนผมสีดำขลับเงางามทิ้งตัวตรง ปลายผมพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน

ใบหน้ารูปไข่ดูสดใส สันจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากสีกุหลาบ ดวงตาสองชั้นประณีตรับกับขนตายาวงอน บดบังดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ทอประกายระยิบระยับเอาไว้ ราวกับจะมองเห็นความเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ภายใน

เพียงแต่สีหน้าดูอิดโรยไปบ้าง คล้ายกับช่วงนี้พักผ่อนไม่เพียงพอ

เมื่อเห็นเซียวหยาง ริมฝีปากสีกุหลาบก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสวยสะดุดตา

“ไอ้ตัวแสบ ทางนี้!”

เซียวหยางยิ้มน้อยๆ แล้วเดินเข้าไปหา “พี่สาวคนโตสวยตามธรรมชาติ รูปร่างเพรียวระหง งดงามไม่เปลี่ยน ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ”

เซียวเยว่ปรายตาค้อนใส่เขาทีหนึ่ง “เจอหน้าก็ปากหวานเชียวนะ”

“ไม่ได้ชมสักหน่อย ผมพูดความจริงต่างหาก”

“รู้แล้วว่าปากหวาน พอได้แล้ว” เซียวเยว่มองซ้ายมองขวา “แดดแรง อย่ามายืนตากแดดตรงนี้เลย ขึ้นไปพักที่บริษัทฉันก่อน”

“พอดีเลย ผมจะได้ถือโอกาสเยี่ยมชมบริษัทพี่สาวคนโตด้วย”

เซียวเยว่หันไปพูดกับ รปภ. สองคนนั้น “น้องชายฉันเอง เข้าไปได้ใช่ไหมคะ”

รปภ. ทั้งสองคนย่อมรู้จักเซียวเยว่อยู่แล้ว จึงรีบตอบทันที “เข้าได้แน่นอนครับ”

“รีบไปกันเถอะ”

เซียวหยางรีบเดินตามไป

ภายในล็อบบี้ของอาคารสำนักงานมีเคาน์เตอร์ต้อนรับ ถัดเข้าไปข้างในคือลิฟต์

“บริษัทฉันอยู่ชั้นสิบห้า คราวหน้ามาอีกก็กดขึ้นไปได้เลย”

พูดพลาง เซียวเยว่ก็ยื่นมือไปกดปุ่มลิฟต์

ไม่นานประตูก็เปิดออก ทั้งสองคนก้าวเข้าไปข้างใน

เซียวหยางโบกซองเอกสารในมือไปมา “เอกสารที่คุณแม่ฝากผมเอามาให้พี่ครับ”

เซียวเยว่รับมาแล้วถามว่า “สองสามวันมานี้พวกเขากลับบ้านเหรอ”

“การทดลองของพ่อมีความคืบหน้าเลยได้หยุดพักไม่กี่วัน พอดีกับงานบรรยายของแม่เสร็จสิ้นไปช่วงหนึ่ง ทั้งสองคนเลยกลับมาอยู่บ้านได้สี่วัน”

ดวงตาคู่โตของเซียวเยว่โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว “พวกเขาได้ซักไซ้เรื่องคะแนนของนายไหม ตัดสินใจจะส่งนายไปเรียนต่อนอกหรือยัง แล้วพ่อได้ด่านายว่าเป็นไอ้ลูกตัวแสบหรือเปล่า”

ให้ตายสิ สมกับเป็นพี่สาวแท้ๆ เจอหน้าก็เปิดฉากโจมตีจุดตายรัวๆ เลยนะ!

ถ้าเป็นเมื่อก่อน คำถามพวกนี้คงแทงทะลุขั้วหัวใจไปแล้ว แต่ตอนนี้เหรอ…

เซียวหยางยิ้มอย่างจนปัญญาเล็กน้อย “ก็เรื่อยๆ นะ ไม่ได้พูดเรื่องไปเรียนนอกเลย แล้วเรื่องเรียนพวกเขาก็ปล่อยผมตามใจแล้วด้วย”

จะไปเรียนนอกทำไมกัน เรื่องเรียนก็มี เรื่องกีฬาก็เด่น แถมยังมีพรสวรรค์เปียโนระดับหัวแถวอีก

ไม่ปล่อยตามใจ แล้วยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ

สนับสนุนเรื่องเงินเหรอ นิยายระดับตำนานทำเงินเข้ากระเป๋าวันละเป็นแสนขึ้นไปแล้ว

เซียวหยางหันไปมองเซียวเยว่ข้างๆ “พี่สาวแท้ๆ ของผมเอ๋ย ถามได้เจ็บแสบจริงๆ งั้นผมขอถามพี่กลับสามข้อบ้างนะ”

“มีคนจีบยัง มีคนคุยยัง มีแฟนหรือยังครับ”

เซียวเยว่ถึงกับ “เอ่อ…”

ในฐานะน้องชายแท้ๆ ย่อมต้องทำให้พี่สาวได้สัมผัสถึงความ ‘หวานซึ้ง’ ของความรักในครอบครัวเสียหน่อย

เซียวเยว่รู้สึกราวกับโดนมีดปังตอสับเข้ากลางแสกหน้า

สามคำถามแทงใจดำชัดๆ!

“ฉันงานยุ่งจะตาย…”

เซียวหยางเบะปาก “ข้ออ้าง!”

“ยุ่งจริงๆ ย่ะ ทุกวันต้องรับมือกับสารพัดปัญหา จะมีเวลาไหนไปคิดเรื่องอื่นกัน”

จังหวะนั้นประตูลิฟต์ก็เปิดออก เซียวเยว่แอบถอนหายใจโล่งอก “เอาละ ถึงแล้ว พวกเราเข้าไปกันเถอะ”

เซียวหยางเงยหน้าขึ้นก็เห็นชื่อบริษัทเด่นหราอยู่บนผนัง

‘บริษัท ซิงฮุ่ย เทคโนโลยี จำกัด’

“ชั้นนี้เป็นโซนสำนักงาน ให้ฉันพานายเดินดูรอบๆ ไหม”

เซียวหยางพยักหน้ายิ้มๆ “ขึ้นมาถึงนี่แล้ว ก็ต้องขอดูบริษัทเทคโนโลยีของพี่สาวหน่อยสิครับ ยังไงพี่ก็เป็นไอดอลของผม เผื่อวันไหนผมเริ่มทำธุรกิจจะได้เอาไว้เป็นแบบอย่างบ้าง”

เซียวเยว่เม้มปากยิ้ม “นายนี่นะ!”

เมื่อเดินเข้าไปในสำนักงาน พนักงานก็ทยอยลุกขึ้นทักทายทันที

“ประธานเซียว”

…

หลังจากเดินดูรอบหนึ่งแล้ว เซียวเยว่ก็พาเซียวหยางเข้ามาในห้องทำงาน

การตกแต่งภายในห้องค่อนข้างเรียบง่ายทีเดียว

เซียวหยางนั่งลงบนโซฟา “นี่บริษัทเทคโนโลยีไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เห็นพวกทีมวิจัยอะไรเลยล่ะ”

เซียวเยว่ได้ยินก็หัวเราะ “ที่นี่เป็นอาคารสำนักงาน เอาไว้พัฒนาและออกแบบขั้นพื้นฐาน แล้วก็ใช้รับรองลูกค้า ส่วนงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์อยู่ที่อุทยานเทคโนโลยีแถบชานเมือง ทางโน้นเช่าห้องทดลองขนาดเล็กเอาไว้ห้องหนึ่ง”

เธอตบซองเอกสารบนโต๊ะเบาๆ

“เดี๋ยวต้องเอาเอกสารไปส่งที่นั่น ถ้านายสนใจ ฉันพานายไปดูด้วยก็ได้”

เซียวหยางลูบคาง “ห้องทดลองขนาดเล็กเหรอ ไม่มีพวกโรงงานผลิตอะไรเลยเหรอครับ”

“ไม่มีหรอก เพิ่งเริ่มทำธุรกิจได้ไม่นาน ยังไม่มีผลิตภัณฑ์ใหม่ออกสู่ตลาด เงินลงทุนที่ดึงมาได้ก็ย่อมน้อยตามไปด้วย รอให้ผลิตภัณฑ์ใหม่ออกมาก่อน พอได้เงินทุนก้อนใหญ่ค่อยสร้างโรงงาน”

เซียวหยางพยักหน้า “วิจัยเกี่ยวกับด้านไหนเหรอครับ”

“อุปกรณ์เครื่องมือความแม่นยำสูงน่ะ”

เซียวเยว่ลุกขึ้นยืน “มีน้ำกับเครื่องดื่ม นายหยิบตามสบายนะ ฉันไปจัดการธุระสักหน่อย เดี๋ยวค่อยชวนไปกินข้าว”

พูดจบเซียวเยว่ก็เดินออกจากห้องทำงานไป

เซียวหยางลุกขึ้นไปรินน้ำมาแก้วหนึ่ง พลางจิบน้ำแล้วเดินสำรวจในห้องทำงานไปเรื่อยเปื่อย

ดูท่าพี่สาวคงไม่ได้กะจะปักหลักอยู่ที่อาคารสำนักงานแห่งนี้นานนัก การตกแต่งห้องทำงานถึงได้เรียบง่ายจนถึงขีดสุด

เซียวหยางถือแก้วน้ำเดินมาหยุดที่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองทิวทัศน์ภายนอกอย่างสบายอารมณ์

ในจังหวะนั้นเอง เซียวเยว่ก็ผลักประตูเดินเข้ามา สีหน้าดูร้อนรนขึ้นมาทันตา

เธอคว้าซองเอกสารบนโต๊ะ แล้วเอ่ยถามเซียวหยางด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเร็ว “ฉันต้องรีบไปที่อุทยานเทคโนโลยีเดี๋ยวนี้ นายจะไปด้วยไหม”

“ไปสิครับ!”

“งั้นดีเลย เร็วเข้า”

พูดจบเธอก็หยิบเอกสารแล้วเดินตรงไปยังประตูทันที

เซียวหยางวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ แล้วรีบก้าวเท้าตามเซียวเยว่ไป

เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง เซียวหยางก็ถามขึ้น “ด่วนมากเลยเหรอครับ”

เซียวเยว่มองหน้าจอบอกชั้นของลิฟต์แล้วถอนหายใจยาว “เฮ้อ ตอนนี้อยู่ในช่วงสำคัญที่สุดของการวิจัยและพัฒนา มีปัญหาข้อหนึ่งที่ติดขัดมาหลายวันแล้วยังแก้ไม่ตก เมื่อกี้โทรไปที่ห้องทดลอง พอพวกเขารู้ว่าฉันได้เอกสารมาแล้ว ก็เลยอยากให้รีบเอาไปส่งให้เร็วที่สุด”

ปัญหานี้สร้างความปวดหัวให้เซียวเยว่มาหลายวันแล้ว ไม่เพียงแต่ทีมวิจัยและพัฒนาจะวุ่นวายจนหัวหมุน แม้แต่ตัวเธอเองก็คิดถึงปัญหานี้จนนอนไม่หลับแทบทุกคืน

นี่จึงเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เธอดูอิดโรยไปบ้าง

เซียวหยางลูบคาง “มันเป็นปัญหาแบบไหนกันครับ”

เซียวเยว่หันมามองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างจนใจ “มันค่อนข้างซับซ้อน บอกนายไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก”

ในความทรงจำของเธอ ผลการเรียนของน้องชายคนนี้จัดว่าเข้าขั้นพูดยาก

ขนาดเธอที่จบปริญญาเอกกับพวกมืออาชีพในห้องทดลองยังแก้ไม่ได้ แล้วเด็กมือใหม่อย่างเขาจะช่วยอะไรได้กัน

เซียวหยางเพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูลิฟต์ก็เปิดออกพอดี