บทที่ 64 ละครฉากเด็ดเริ่มขึ้นแล้ว 2

สิ้นเสียงประกาศ ทั่วทั้งงานก็ฮือฮากันยกใหญ่

ลอกผลงานงั้นเหรอ!

ขาของอู๋ซิงเทียนเริ่มสั่นพั่บๆ

โดนจับได้แล้วเหรอ

เป็นไปไม่ได้น่า!

เมื่อวานแม่ยังบอกอยู่เลยว่าไม่มีปัญหาแน่นอน! แถมครั้งที่แล้วบทนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด ทำไมบทนี้ผ่านมาแค่วันเดียวถึงโดนแฉเสียแล้วล่ะ

กรรมการคนเดิมยังคงพูดต่อด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เมื่อครู่นี้เอง มีชาวเน็ตผู้หวังดีส่งอีเมลเข้ามา เนื้อหาก็คือบทกวีนั่งคนเดียวที่เขาเติงซงบทนี้นี่แหละ!"

อู๋ซิงเทียนโพล่งตะโกนออกมาทันที "ต้องเป็นเพราะบทกวีของผมรั่วไหลออกไปแน่ๆ ครับ!"

บทกวีรั่วไหลแล้วมีคนนำไปสวมรอย เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ทว่ากรรมการท่านนั้นกลับแค่นยิ้มเย็น

เขาคลิกลิงก์ในอีเมล หน้าจอจึงเปิดไปยังเว็บบอร์ดเล็กๆ แห่งหนึ่ง

ในเว็บบอร์ดเล็กๆ นั้นมีบทกวีที่ถูกปักหมุดไว้สองบท หนึ่งในนั้นก็คือนั่งคนเดียวที่เขาเติงซง

"ในเว็บบอร์ดนี้มีระบุวันที่ไว้ วันที่ที่แสดงคือเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน แต่ตอนที่เธอมาส่งผลงานกลับบอกว่าเพิ่งแต่งขึ้นมาได้สองวัน! อู๋ซิงเทียน เธอยังมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม"

หลักฐานคาหนังคาเขา!

ใบหน้าของอู๋ซิงเทียนพลันซีดเผือดทันที

เป็นไปไม่ได้น่า! เขาเคยค้นในเน็ตดูแล้ว ไม่มีบทกวีนี้เลยสักนิด หรือว่า…เว็บบอร์ดจะเล็กเกินไป เครื่องมือค้นหาเลยยังไม่เก็บข้อมูลเข้าสู่ระบบ

ต่อหน้าหลักฐานมัดแน่นขนาดนี้ ย่อมไม่มีอะไรจะแก้ตัวได้อีกแล้ว!

งานประชันบทกวีครั้งนี้จัดขึ้นโดยทางมหาวิทยาลัย เมื่อเรื่องเน่าเฟะถูกเปิดโปง ชื่อเสียงก็แทบจะป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ยิ่งไปกว่านั้นหากเรื่องบานปลาย จะถูกไล่ออกหรือไม่ก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

…

หลิ่วผิงส่งเสียงฮึดฮัด "กล้าขโมยบทกวีของลูกชายเราไปประกวดเนี่ยนะ! นึกไม่ถึงเลยว่าบ้านแซ่อู๋จะเป็นคนแบบนี้!"

เซียวหรงเซิ่งในฐานะนักวิจัย เกลียดที่สุดก็คือการขโมยผลงานวิจัยของผู้อื่น

การขโมยบทกวีก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการขโมยผลงานของคนอื่นเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามา ‘ขโมย’ เอาถึงบนหัวบ้านตัวเองแท้ๆ

"ต่อไปนี้ลดการไปมาหาสู่กับบ้านนั้นซะ!"

เซียวหรงเซิ่งลุกขึ้นยืนด้วยความโมโหจัด ทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่งแล้วก็สะบัดหน้าเดินหนีไป

หลิ่วผิงเองก็ของขึ้นไม่แพ้กัน

เมื่อวานอุตส่าห์ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี ถึงขั้นให้ลูกชายไปนั่งคุยเรื่องบทกวีด้วย นึกไม่ถึงเลยว่าจะทำเรื่องพรรค์นี้ลงคอ!

หัวขโมยชัดๆ!

หลิ่วผิงที่กำลังหงุดหงิดลุกขึ้นยืน "คนพรรค์นี้ ไล่ออกจากมหาวิทยาลัยครูไปซะได้นั่นแหละถึงจะสาสม!"

เซียวหยางยิ้มๆ ไม่ได้เอ่ยปากต่อความยาวสาวความยืด

มีครั้งแรกได้ แต่ไม่มีครั้งที่สองให้หรอกนะ

ขโมยครั้งแรกเขาไม่มีหลักฐานเอาผิดก็ช่างมันเถอะ แต่นี่คิดจะเล่นครั้งที่สองอีกเรอะ!

…

อาหารมื้อเย็นจัดเต็มเป็นพิเศษ แน่นอนว่าหลิ่วผิงรู้ฝีมือตัวเองดีว่ามีจำกัด ส่วนใหญ่จึงสั่งเดลิเวอรีมาจากร้านอาหาร

หลิ่วผิงคีบน่องไก่ให้เซียวหยางหนึ่งชิ้น "อาหยาง พรุ่งนี้พ่อกับแม่ต้องกลับไปที่หน่วยงานแล้ว ไปคราวนี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่กี่วัน ลูกต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ"

เซียวหยางพูดยิ้มๆ "หลายปีมานี้ผมก็อยู่ของผมแบบนี้มาตลอดไม่ใช่เหรอครับ พวกพ่อกับแม่ไปทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วงหรอก"

หลิ่วผิงคลี่ยิ้มออกมา

ก็จริง หลายปีมานี้ลูกชายของเธอใช้ชีวิตดูแลตัวเองมาโดยตลอด

"จริงสิ เหมือนว่าลูกจะต้องไปทีมมณฑลแถวเทียนหนานใช่ไหม"

เซียวหยางพยักหน้า "ครับ ก่อนหน้านี้นัดกับโค้ชอู๋ทางนู้นไว้แล้ว ต้องไปเทียนหนานเพื่อเข้าคอร์สฝึกพิเศษสิบวันครับ"

หลิ่วผิงร้องอ๋อ แล้วพูดต่อทันที "บริษัทของพี่สาวลูกก็อยู่ที่เทียนหนานพอดี ครั้งนี้ที่ลูกไป ก็เอาของไปให้พี่เขาหน่อยสิ"

เซียวหยางถามขึ้นมา "ของอะไรเหรอครับ"

"เอกสารน่ะ ช่วงก่อนพี่สาวลูกอยากได้วิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการพัฒนาซอฟต์แวร์ แม่หาอยู่ตั้งหลายวันเจอแค่แบบฉบับกระดาษ เดิมทีตั้งใจว่าจะแวะไปเทียนหนานสักหน่อย นี่ก็พอดีเลยที่ลูกจะไป งั้นก็ถือไปให้พี่เขาแล้วกัน"

เซียวหยางพยักหน้าตอบรับ "ไม่มีปัญหาครับ ไม่ได้เจอพี่เขานานแล้วพอดี กะว่าจะแวะไปฝากท้องสักสองวัน เดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศ แล้วค่อยไปฝึกพิเศษ"

"แกนี่นะ!" เซียวหรงเซิ่งที่อยู่ข้างๆ ส่ายหน้า "บริษัทของพี่แกเพิ่งจะอยู่ในช่วงเริ่มต้นกำลังเติบโต แกไปแล้วอย่าไปสร้างความวุ่นวายล่ะ!"

หลิ่วผิงตวัดสายตาค้อนใส่ "สร้างความวุ่นวายอะไรกัน ถ้าพูดไม่เข้าหูก็กินข้าวของตัวเองไปเถอะ!"

เซียวหรงเซิ่งค้อมหน้ารับชะตากรรม หยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างจ๋อยๆ

ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้เซียวหยาง "รีบกินเถอะ เดี๋ยวจะเย็นชืดหมด"

…

เมื่อไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องกังวล ร่างกายก็เบาสบาย แม้กระทั่งคุณภาพการนอนก็ยังดีขึ้นตามไปด้วย

ลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เซียวหยางก็เช็กอินอีกครั้ง

‘ค่าชื่อเสียง +5,000’

วันนี้เช็กอินได้ค่าชื่อเสียง

เขาลองกวาดตามองค่าชื่อเสียงของตัวเอง พบว่าสะสมกลับมาได้สามหมื่นสามพันกว่าแต้มแล้ว

ดูท่ากระแสความนิยมของนิยายบนเว็บไซต์คงกำลังค่อยๆ ซาลงไปเรื่อยๆ

ถ้าอยากให้พุ่งทะยานอีกรอบ ก็คงต้องรอให้หนังสือเล่มตีพิมพ์วางแผง

เรื่องหนังสือเล่มได้ยกให้เว็บไซต์เค่อฮ่วนเซียนเฟิงเป็นฝ่ายจัดการไปแล้ว คาดว่าอีกไม่นานคงมีข่าวคราวคืบหน้า

เซียวหยางลุกขึ้นมาเก็บกวาดห้องเล็กน้อย จากนั้นก็เตรียมตัวไปล้างหน้าแปรงฟัน

พอเดินลงมาที่ชั้นหนึ่ง ก็เห็นพ่อกับแม่กำลังเก็บข้าวของกันอยู่

วันนี้พวกเขาต้องเดินทางไปยังหน่วยงานของแต่ละคน ใช้เวลาขับรถสองชั่วโมงกว่า จึงต้องตื่นกันแต่เช้า

เมื่อเห็นลูกชายเดินลงบันไดมา หลิ่วผิงก็ส่งยิ้มให้ "อาหยาง เอกสารที่พี่สาวลูกอยากได้อยู่บนโต๊ะน้ำชาตรงนั้นนะ ตอนไปอย่าลืมหยิบไปด้วยล่ะ"

เซียวหยางทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค "ผมจัดการเอง แม่สบายใจได้เลยครับ"

หลิ่วผิงจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ "สบายใจสุดๆ อยู่แล้วจ้ะ!"

เซียวหรงเซิ่งถือกระเป๋าผ้าใบเล็กเดินลงมาจากชั้นสองพอดี

"เรียบร้อยหรือยัง ได้เวลาออกเดินทางแล้ว"

เซียวหยางได้ยินดังนั้น จึงเอื้อมมือไปรับกระเป๋าของทั้งสองคนมาถือไว้

"ให้แม่ถือเถอะ แม่อย่างฉันยังไม่แก่นะ"

เซียวหยางเบี่ยงตัวหลบมือของเธอ "ผมถือกระเป๋าให้พวกคุณมันก็ถูกต้องแล้วนี่ครับ อีกอย่าง…ยังหนุ่มยังแน่นแรงเยอะจะตาย"

เซียวหรงเซิ่งปลดกุญแจรถลงมาจากผนัง "ให้มันถือไปเถอะน่า ผู้ชายน่ะ เรื่องแค่นี้ก็ควรต้องทำอยู่แล้ว"

หลังจากขนของใส่ท้ายรถเรียบร้อย ทั้งสองคนก็ขึ้นไปนั่งบนรถ

"ขับช้าๆ นะครับ ขอให้เดินทางปลอดภัย" เซียวหยางปิดประตูรถให้ พลางแซวเล่นนิดหน่อย "พ่อครับ ความก้าวหน้าของมนุษยชาติฝากไว้ในมือพ่อแล้วนะ!"

ทำเอานักวิทยาศาสตร์สุดเฮี้ยบถึงกับหลุดขำออกมาจนได้

"ไอ้ลูกตัวแสบ!"

รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป แล่นมุ่งหน้าไปยังทางออกของหมู่บ้าน

รอจนกระทั่งมองไม่เห็นท้ายรถแล้ว เขาถึงค่อยหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน

หลังจากทำความสะอาดบ้านจนเรียบร้อย เซียวหยางก็เดินมาที่ห้องนั่งเล่นแล้วหยิบเอกสารบนโต๊ะน้ำชาขึ้นมา

อยู่บ้านเฉยๆ ก็น่าเบื่อ สู้ไปเที่ยวเล่นที่บริษัทของพี่สาวสักสองสามวันเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ยังจะดีเสียกว่า!

เขาโยนแฟ้มเอกสารขึ้นกลางอากาศแล้วยื่นมือออกไปรับไว้ ก่อนจะหมุนตัวก้าวออกจากบ้านไป

…

ไม่มีรถนี่มันไม่สะดวกเอาเสียเลย

ตอนนี้ในบัญชีธนาคารตัวเองมีเงินตั้งล้านกว่าหยวน ไว้สอบใบขับขี่ผ่านเมื่อไหร่ จะต้องถอยรถมาขับเล่นสักคันให้ได้

เซียวหยางคิดพลางโบกเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง

"พี่ครับ ไปเทียนหนานไหมครับ"

ตอนเก้าโมงเช้าได้เจอลูกค้ารายใหญ่แบบนี้ โชคดีเป็นบ้าเลย

คนขับแท็กซี่พยักหน้าหงึกๆ แทบไม่ต้องคิด "ไปสิ ไปเลยน้อง"

เซียวหยางเปิดประตูก้าวขึ้นไปนั่งในรถ

แล้วแท็กซี่ก็แล่นกลืนหายเข้าไปในสายธารการจราจร…

…

เซียวหยางเงยหน้าขึ้นมองอาคารสำนักงานสูงยี่สิบกว่าชั้นตรงหน้า

ที่นี่แหละ!

ไม่รู้ว่าอยู่ชั้นไหน เซียวหยางจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาเซียวเยว่

"ฮัลโหล ไอ้ตัวแสบ ทำไมนึกยังไงถึงโทรหาพี่สาวคนโตได้ล่ะเนี่ย"

น้ำเสียงฟังดูเป็นปกติ เพียงแต่เซียวหยางจับสังเกตได้อย่างเฉียบไวว่าในน้ำเสียงของพี่สาวเหมือนจะแฝงความเหนื่อยล้าเอาไว้เล็กน้อย

"คิดถึงพี่ไงครับ ผมก็เลยมาหาพี่ที่เทียนหนานนี่ไง"

ปลายสายส่งเสียงทั้งประหลาดใจระคนตกใจออกมาทันที "แกมาเทียนหนานแล้วเหรอ!"