บทที่ 63 ละครฉากเด็ดเริ่มขึ้นแล้ว

เชี่ยวชาญคณิตศาสตร์ขั้นต้น?

มีสกิลที่แบ่งย่อยแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?

ดูเผินๆ เหมือนสกิลนี้จะไม่ได้มีอะไรน่าทึ่งสักเท่าไร

แต่ถ้าลองคิดดูให้ดี ก็จะรู้ว่าความเชี่ยวชาญคณิตศาสตร์ที่โผล่แยกออกมาต่างหากนี้มันสุดยอดแค่ไหน

การนำคณิตศาสตร์ไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันนั้นกว้างขวางเหลือเกิน

เรียกได้ว่าคณิตศาสตร์ผูกพันกับชีวิตของผู้คนส่วนใหญ่ไปแล้ว หรือแม้แต่การขับเคลื่อนอารยธรรมมนุษย์ให้ก้าวหน้า คณิตศาสตร์ก็มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งยวด

ตั้งแต่ของเล็กๆ อย่างนาฬิกาโทรศัพท์ ไปจนถึงของใหญ่อย่างจรวดหรือเรือบรรทุกเครื่องบิน ล้วนขาดคณิตศาสตร์ไม่ได้ทั้งนั้น

แววตาของเซียวหยางเป็นประกายขึ้นมาทันที

ถ้าอัปสกิลเชี่ยวชาญคณิตศาสตร์ขั้นต้นนี้ไปจนถึงขั้นสูงสุด จะช่วยผลักดันความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้เลยไหมนะ?

เขารู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก

เขาก้มมองดูค่าชื่อเสียงของตัวเอง

เมื่อวานมี 25,000 ตอนนี้พุ่งเป็น 33,000 แล้ว

จัดการเปย์ไป 10,000 อัปเกรดเป็นเชี่ยวชาญคณิตศาสตร์ขั้นกลางทันที

เชี่ยวชาญคณิตศาสตร์ขั้นกลาง: แตกฉานในทุกสาขาย่อยของคณิตศาสตร์ในยุคปัจจุบัน และมีความรู้ความเชี่ยวชาญทางคณิตศาสตร์ในระดับสูงลิ่ว

เป็นไปตามคาด พออัปเป็นขั้นกลาง สกิลก็ทรงพลังขึ้นอีกเท่าตัว

…

แปดโมงเช้า

สำนักงานการศึกษามณฑล

เซียวเฉียงโยนถุงห่อขนมปังไข่ลงถังขยะแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงาน

เมื่อวานนี้เขาเฝ้ามองนักเรียนคนนั้นผ่านกล้องวงจรปิด เด็กนั่นทำข้อสอบวัดระดับทุกวิชาเสร็จสิ้นภายในเวลาแค่วันเดียวด้วยความเร็วเหลือเชื่อ

เขายังนึกสงสัยในคุณภาพของกระดาษคำตอบอยู่ไม่น้อย

แต่โชคดีที่เขาได้มีโอกาสร่วมตรวจข้อสอบชุดนั้นด้วย

วิชาที่เขารับผิดชอบตรวจคือภาษาอังกฤษ

หลังจากรับกระดาษคำตอบมาจากหัวหน้างานแล้ว เขาก็กางเฉลยแล้วเริ่มตรวจทันที

เซียวเฉียงตรวจดูอย่างละเอียดรอบคอบ ทว่ายิ่งดูก็ยิ่งอัศจรรย์ใจ

ถูกหมดทุกข้อ!

ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว ทั่วทั้งห้องทำงานต่างมีเสียงอุทานด้วยความทึ่งดังระงม

ไม่นานนักเซียวเฉียงก็ตรวจเสร็จ แล้วลงคะแนนบนกระดาษคำตอบทันที

“สุดยอด คณิตศาสตร์ได้เต็ม!”

“ทางนี้ก็เหมือนกัน ไม่ผิดเลยสักข้อเดียว!”

“ยังมีเรียงความภาษาจีนอีก บทความโบราณเรื่อง ‘บันทึกกระท่อมมอซอ’ นี่มันระดับผลงานชิ้นเอกชัดๆ!”

เซียวเฉียงรีบชะโงกหน้าเข้าไปดูบทความชิ้นนั้นทันที

ภูบ่จำเป็นต้องสูง มีเซียนสถิตย่อมเลื่องลือ

วารีบ่จำเป็นต้องลึก มีมังกรจำศีลย่อมศักดิ์สิทธิ์

นี่คือกระท่อมมอซอ มีเพียงคุณธรรมข้าหอมจรุง

คราบตะไคร่เขียวลามขึ้นขั้นบันได…ไฉนจึงว่ามอซอเล่า?

มิน่าล่ะถึงทำวิชาภาษาจีนเสร็จเร็วขนาดนั้น ที่แท้บทความโบราณนี้มีความยาวไม่ถึงแปดสิบตัวอักษรด้วยซ้ำ

แม้จะสั้น แต่ก็เปี่ยมไปด้วยคุณภาพชั้นยอดอย่างแท้จริง!

คะแนนเต็มของเรียงความนี้คือ 60 คะแนน ครูผู้ตรวจลังเลอยู่นาน

แต่ในที่สุดก็จรดปากกาสีแดงเขียนเลข 60 ลงไป!

เรียงความคะแนนเต็ม!

บันทึกกระท่อมมอซอที่มีความยาวเพียงไม่กี่สิบคำ กวาดคะแนนเต็มไปแบบไร้ข้อกังขา

ครูผู้ตรวจคนนั้นถอนหายใจยาว พึมพำกับตัวเองเสียงเบา “ที่ฉันลังเล ไม่ใช่เพราะคิดว่าควรได้เต็มไหม แต่เป็นเพราะคะแนนเต็มมันมีให้แค่ 60 ต่างหาก!”

…

ไม่นานผลสอบก็ถูกรวบรวม

การทดสอบลักษณะนี้จะไม่แจ้งคะแนนดิบโดยตรง แต่จะแจ้งเป็นระดับผลการประเมิน

จากนั้นใบแจ้งผลก็ถูกส่งต่อไปยังสำนักการศึกษาในพื้นที่ทันที

…

ฉู่อวี่ที่ได้รับเอกสารยืนอึ้งตาค้าง

s+!

ตามระเบียบแล้ว ได้เกรด c ก็ถือว่าผ่านเกณฑ์และมีสิทธิ์สอบเกาเข่า แต่ระดับการประเมินของเซียวหยางกลับพุ่งไปถึง s+!

นี่มันคือเพดานขั้นสูงสุดของการประเมิน เท่ากับว่าผลงานของเซียวหยางอยู่ในระดับสูงสุดยอด

ฉู่อวี่ขยี้ตาตัวเองซ้ำๆ

บนเอกสารยังคงปรากฏตัวอักษร s+ เด่นหรา!

s+ จริงๆ ด้วย!

นั่นหมายความว่าทั้งเร็วและสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

…

ตอนที่เซียวหยางได้รับแจ้งเรื่องก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว

เขามองดูผลประเมิน s+ ในอีเมลด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด

หลิ่วผิงที่อยู่ข้างๆ เห็นเซียวหยางไม่มีปฏิกิริยาอะไร นึกว่าผลสอบไม่ผ่าน “ไม่เป็นไรหรอกลูก ตอนนี้เรามุ่งไปทางดนตรีให้เต็มที่ เดี๋ยวค่อยไปคว้าแชมป์ซิงไห่เป่ยมาให้ได้! จากนั้นเราค่อยไปแข่งเวทีระดับนานาชาติ เรื่องคะแนนสอบอะไรนั่น ไม่สำคัญหรอก”

เซียวหยางยื่นหน้าจออีเมลในมือถือให้หลิ่วผิงดู “สอบผ่านแล้วครับ”

หลิ่วผิงมองตัวอักษร s+ บนหน้าจอแล้วรู้สึกเหมือนไม่อยู่ในโลกแห่งความจริง

ผ่านจริงๆ ด้วย!

แถมยังผ่านด้วยเกรด s+ ซึ่งเป็นระดับสูงสุดอีกต่างหาก!

นี่มัน…

หลิ่วผิงนิ่งคิดไปครู่ใหญ่

ก่อนหน้านี้คิดแค่ว่าเรื่องเรียนของลูกชายคงหมดลุ้นไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าการสอบที่เป็นทางการและเข้มงวดขนาดนี้ จะผ่านฉลุยด้วยเกรด s+ ได้

นี่มัน…

สายกีฬาก็มีแวว ดนตรียิ่งมีความหวัง ตอนนี้แม้กระทั่งสอบเกาเข่าก็ดันมีลุ้นขึ้นมาอีก…

หลิ่วผิงเอ่ยถามหยั่งเชิง “อาหยาง ลูกตั้งใจว่า…หลังจากนี้จะทำอะไรต่อ?”

เซียวหยางหันไปมองแม่แล้วยิ้มตอบ “อีกไม่กี่วันผมต้องไปเทียนหนานครับ ทางทีมมณฑลมีการเก็บตัวฝึกซ้อมพิเศษ 10 วัน หลังจากนั้นก็มีการแข่งกรีฑาระดับประเทศ…เสร็จแล้วก็คงไปแข่งซิงไห่เป่ยครับ”

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของหลิ่วผิงก็คือ…คุมไม่ได้แล้วนี่หว่า!

ไม่ว่าจะด้านกีฬาหรือดนตรี ตอนนี้เธอรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองพอจะทำได้ก็มีแค่คอยสนับสนุนลูกเท่านั้น

ส่วนด้านอื่นๆ น่ะเหรอ ช่วยอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเดียว

จังหวะนั้นเอง เซียวหยางก็ก้มดูเวลาแล้วหันไปพูดกับหลิ่วผิง “เมื่อวานผมบอกว่าจะให้ดูเรื่องสนุกๆ จำได้ไหมครับ ตอนนี้ไลฟ์เริ่มแล้ว พวกเรามาดูด้วยกันเถอะ”

พูดจบเซียวหยางก็นั่งลงบนโซฟา แล้วเชื่อมต่อสัญญาณถ่ายทอดสดจากมือถือขึ้นจอโทรทัศน์

เซียวหรงเซิ่งที่เดินลงมาจากชั้นสองมองจอทีวีด้วยความสงสัย “งานประชันบทกวี? มันมีอะไรน่าดูเหรอ”

เซียวหยางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ลูกชายบ้านลุงอู๋ข้างบ้านเรียนอยู่มหาวิทยาลัยครูนี่ครับ วันนี้เขาลงแข่งด้วย”

“อ้อ? บ้านเจ้าอู๋น่ะเหรอ?” เซียวหรงเซิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูท่าทางจะไม่ค่อยชอบหน้าเพื่อนบ้านคนนี้เท่าไร

การแข่งขันในการถ่ายทอดสดดำเนินไปอย่างราบรื่น

หลิ่วผิงเองก็จำอู๋ซิงเทียนได้ทันทีที่เห็น

“ดูสิ นั่นลูกชายบ้านเจ้าอู๋นี่นา”

อู๋ซิงเทียนบนจอทีวีรูปร่างสูงผอม สวมแว่นตา ท่าทางดูคล้ายคลึงกับหลี่เจินอยู่บ้าง

อาจเป็นเพราะบทกวีในรอบคัดเลือกของเขาโดดเด่นน่าทึ่งเกินไป ทั้งคณะกรรมการและผู้ชมในห้องส่งจึงต่างพากันตั้งความหวังไว้กับเขาอย่างมาก

“สวัสดีครับอาจารย์ทุกท่าน ผลงานที่ผมนำมาเสนอในวันนี้มีชื่อว่า นั่งคนเดียวที่เขาเติงซง ครับ”

ด้วยการฝึกซ้อมมาอย่างดีบวกกับลีลาท่าทางที่ใช้ได้ ตอนท่องบทกวีออกมาจึงทำได้น่าประทับใจทีเดียว

เหล่ากรรมการพากันพยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด

หลิ่วผิงที่อยู่หน้าจอทีวีเริ่มขมวดคิ้ว

กลอนสี่บาทนี้ เหมือนกับว่า…

เมื่อวานตอนที่เซียวหยางคุยกับหลี่เจินอยู่นอกบ้าน เหมือนเธอจะได้ยินกลอนสี่บาทนี้เป๊ะๆ เลย

“อาหยาง ทำไมแม่รู้สึกว่ากลอนสี่วรรคนี้…มันคุ้นเหมือนกับบทที่ลูกบอกหลี่เจินไปเมื่อวานเลยล่ะ?”

หลิ่วผิงเริ่มสงสัยขึ้นมาแล้ว

เซียวหยางแย้มยิ้ม “ดูต่อไปเถอะครับ เดี๋ยวแม่ก็เข้าใจเอง”

เมื่อเห็นเซียวหยางไม่ยอมเฉลย หลิ่วผิงจึงได้แต่เก็บงำความสงสัยไว้ในใจแล้วดูต่อไป

เหล่ากรรมการต่างผลัดกันเอ่ยปากชมเปาะ ว่าบทกวีช่างเปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึก และนักศึกษาอู๋ก็ยอดเยี่ยมเหลือเกิน

กระทั่งมีกรรมการบางคนฟันธงไปแล้วว่า อู๋ซิงเทียนนี่แหละคือผู้ชนะเลิศของงานประชันบทกวีในครั้งนี้อย่างแน่นอน

ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคึกคักถึงขีดสุด เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็ค้อมตัววิ่งอย่างรีบร้อนมาที่โต๊ะกรรมการ แล้วกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง

จากนั้น กรรมการคนหนึ่งก็หันไปมองอู๋ซิงเทียนด้วยสีหน้าแปลกๆ ก่อนจะลุกเดินออกไป

ผ่านไปไม่กี่นาที กรรมการคนเดิมก็เดินกลับมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง

อู๋ซิงเทียนเริ่มจับสังเกตได้โดยสัญชาตญาณว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แล้วก็เป็นจริงดังคาด หลังจากคณะกรรมการปรึกษาหารือกันสั้นๆ

หนึ่งในนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ไมโครโฟนบนเวที

“อู๋ซิงเทียน มีพฤติกรรมเข้าข่ายลอกเลียนแบบบทกวี จึงถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขัน!”