บทที่ 62 การยอมรับจากมืออาชีพ นี่มันอัจฉริยะชัดๆ

ฟ่านอวี้ถิงหันมองเพื่อนเก่าพลางพยักหน้าอย่างหนักแน่น "มีสิ แถมยังเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงดี เอาเป็นว่าไม่ว่าจะเป็นตัวบทเพลง เทคนิคการเล่น หรืออารมณ์ที่เซียวหยางถ่ายทอดออกมา ล้วนไร้ที่ติทั้งนั้น เก่งยิ่งกว่าที่ฉันพูดไปเสียอีก เซียวหยางน่ะเป็นอัจฉริยะชัดๆ!"

ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ฟ่านอวี้ถิงถึงขั้นยื่นมือไปจับมือหลิ่วผิงไว้แน่น "หลิ่วหลิ่ว เรื่องโควตาพิเศษผ่านฉลุยแน่นอน ตอนนี้ฉันตัดสินใจแทนได้เลย วิทยาลัยดนตรีกลางของพวกเรารับเด็กคนนี้เข้าเรียน!"

เมื่อกี้ยังบอกว่าจะช่วยเต็มที่ ตอนนี้กลับตัดสินใจรับทันที ท่าทีเปลี่ยนไปชัดเจนแท้ๆ

หลิ่วผิงมองเพื่อนเก่าสลับกับมองเซียวหยาง

เก่งขนาดที่ฟ่านอวี้ถิงพูดจริงๆ เหรอเนี่ย!

แถมยังเก่งกว่าที่บรรยายไว้อีก!

หลิ่วผิงรู้สึกชาหนึบไปทั้งหัวทันที

เพื่อนเก่าคนนี้คลุกคลีอยู่ในวงการดนตรีมานานกว่าสี่สิบปี แม้แต่ในแวดวงเปียโนระดับประเทศก็ถือเป็นผู้ทรงคุณวุฒิระดับแถวหน้า

การที่เธอออกปากชมลูกชายของตนขนาดนี้ ย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าลูกชายก้าวไปถึง… ระดับนั้นจริงๆ

ลูกชายของเธอเป็นอัจฉริยะด้านเปียโนจริงๆ ด้วย!

แถมยังเป็นระดับท็อปสุดยอดอีกต่างหาก!

ก่อนหน้านี้คิดแค่ว่าลูกพอจะมีพรสวรรค์อยู่บ้าง จึงอยากใช้เส้นสายฝากฝังให้เข้าวิทยาลัยดนตรี แต่คาดไม่ถึงเลยว่าฝีมือเปียโนของเขาจะสูงส่งถึงขั้นนี้!

ถึงขนาดที่ในสายตาของฟ่านอวี้ถิง มองว่าสูงส่งจนน่าเหลือเชื่อไปแล้ว

สีหน้าของหลิ่วผิงพลันเปลี่ยนเป็นซับซ้อนอย่างยิ่ง

ทั้งดีใจ ไม่อยากจะเชื่อ และยังแอบรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ

ด้านเลี่ยวโม่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ไม่แพ้แฟนสาวเลยแม้แต่น้อย

"วันนี้ผมเปิดหูเปิดตาจริงๆ อายุแค่นี้กลับไปถึงระดับนั้นได้ อนาคตไร้ขีดจำกัดแน่นอนครับ!"

มุมปากของเขาผุดรอยยิ้มเยาะตัวเอง "ถ้าผมมีฝีมือสักหนึ่งในห้าของเซียวหยาง ก็คงไม่ต้องไปร้องเพลงตามผับบาร์หรอกครับ"

วันนี้เขาได้เข้าใจความหมายของคำว่ายอดคนเร้นกายอย่างถ่องแท้แล้ว

เซียวหรงเซิ่งยืนงงเป็นไก่ตาแตก

เขาย่อมฟังออกว่าทั้งสองคนชมลูกชายตนไม่ขาดปาก

หรือว่าไอ้ลูกตัวแสบคนนี้… จะเป็นอัจฉริยะทางดนตรีจริงๆ?

คิดพลางเหลือบมองไปทางเซียวหยาง

…

เซียวหยางมองทุกคนแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "ชมเกินไปแล้วครับ ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกครับ"

ฟ่านอวี้ถิงส่ายหน้าเบาๆ "เซียวหยาง เธอถ่อมตัวเกินไปแล้ว… เอาสำเนาบัตรประชาชนมาให้ฉัน คืนนี้ฉันจะเคาะเรื่องเข้าวิทยาลัยให้เสร็จสรรพเลย!"

รีบเบอร์นั้นเลยเหรอ?

เซียวหยางถูมือไปมา

เดิมทีเขาไม่คิดจะไปเรียนที่วิทยาลัยดนตรีอะไรนั่นอยู่แล้ว เพราะเมื่อเก่งถึงขั้นนี้ การไปวิทยาลัยก็ไม่มีอะไรให้เรียนรู้ที่เป็นประโยชน์กับเขาอีก อย่างมากก็แค่ได้ใบปริญญาเพิ่มมาอีกใบ

แน่นอนว่าจะปฏิเสธต่อหน้าตรงๆ ก็คงไม่เหมาะ

เซียวหยางคิดเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือ ทำท่าทางกระตือรือร้นเหมือนรอไม่ไหวพลางพยักหน้าหงึกๆ "เข้าวิทยาลัยเหรอครับ ดีสิครับ อาจารย์ที่วิทยาลัยต้องเก่งกาจมากแน่ๆ ผมจะได้เรียนรู้อะไรเพิ่มอีกเยอะเลย"

ฟ่านอวี้ถิงชะงักกึกทันที

เรียนรู้งั้นเหรอ?

อย่าว่าแต่อาจารย์ในวิทยาลัยเลย ต่อให้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาปริญญาเอกพ่วงตำแหน่งศาสตราจารย์อย่างเธอก็ยังไม่มีฝีมือเทียบเท่าเซียวหยางด้วยซ้ำ

หากต้องไปเรียนจริงๆ จะไปเรียนรู้อะไรจากใครได้อีกล่ะ?

ก่อนหน้านี้เธอแค่ทึ่งในพรสวรรค์ของเซียวหยาง จึงอยากรีบดึงตัวเข้าวิทยาลัย แต่พอคิดดูอีกทีตอนนี้กลับได้สติขึ้นมาทันควัน

ถ้าเข้าวิทยาลัยแล้วไม่ได้เรียนรู้อะไรที่เป็นประโยชน์ เช่นนั้นก็…

หากเป็นคนอื่นเธออาจจะมีความคิดเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง แต่นี่คือลูกชายของเพื่อนสนิทที่คบกันมานานถึงยี่สิบปีเชียวนะ

ฟ่านอวี้ถิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแห้งให้หลิ่วผิง "หลิ่วหลิ่ว พูดตามตรงนะ ฝีมือของเซียวหยางน่ะสูงส่งเกินไปแล้ว สูงกว่าฉัน และยิ่งสูงกว่าพวกอาจารย์ในวิทยาลัยเสียอีก… ถ้าไปเรียนที่วิทยาลัย ก็แค่ไปเอาใบประกาศนียบัตรไม่กี่ใบ ซึ่งเรื่องพวกนั้นไม่ได้สำคัญอะไรเลย ที่ฉันหมายถึงคือ หากเซียวหยางอยากมีอนาคตที่ก้าวหน้ากว่านี้ มันไม่ใช่สิ่งที่วิทยาลัยหรืออาจารย์ชื่อดังจะช่วยได้แล้ว เขาควรจะไปลงแข่งตามเวทีต่างๆ เพื่อสร้างชื่อเสียง… พอไปถึงระดับโลกแล้ว อย่าว่าแต่อะไรเลย ตำแหน่งปรมาจารย์ชื่อก้องโลกก็อยู่แค่เอื้อม!"

พอมีชื่อเสียงเป็นปรมาจารย์แล้ว เรื่องวุฒิการศึกษาอะไรพวกนั้นจะมีคนประเคนมาให้ถึงที่เอง อีกทั้งงานพรีเซนเตอร์ การแสดงต่างๆ ก็จะหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย…

หลิ่วผิงนึกถึงเรื่องที่เซียวหยางเคยบอกว่าไม่อยากเข้าวิทยาลัยขึ้นมาได้

มาคิดดูตอนนี้ พอเก่งระดับนี้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเข้าวิทยาลัยจริงๆ นั่นแหละ

หลิ่วผิงจึงลองหยั่งเชิงถามดู "เธอหมายความว่า… ตอนนี้ยังไม่ต้องเข้าวิทยาลัยงั้นเหรอ?"

ฟ่านอวี้ถิงยิ้มแล้วพยักหน้า "ไม่จำเป็นเลย! เขาลงแข่งซิงไห่เป่ยอยู่ไม่ใช่เหรอ? ด้วยฝีมือระดับนี้ คว้าแชมป์ได้สบายๆ อยู่แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยดันให้เข้าร่วมการแข่งขันเปียโนระดับนานาชาติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก รับรองว่าต้องมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกแน่นอน"

พอได้ยินคำว่าโด่งดังไปทั่วโลก หลิ่วผิงก็สะท้านไปทั้งตัว แววตาเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

จากนั้นฟ่านอวี้ถิงก็เริ่มยกตัวอย่างเรื่องราวในแวดวงเปียโนระดับสากลให้หลิ่วผิงฟัง

ส่วนเลี่ยวโม่ก็เดินมาหาเซียวหยางเพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องอารมณ์ความรู้สึกและบทเพลงเปียโน ปล่อยให้เซียวหรงเซิ่งยืนเคว้งอยู่คนเดียว

…

ด้านนอกหมู่บ้าน

เซียวหยางยกของขวัญที่เตรียมไว้ล่วงหน้าใส่เข้าไปในกระโปรงท้ายรถ

ของพวกนี้หลิ่วผิงเตรียมไว้ให้ฟ่านอวี้ถิง เพราะตอนแรกตั้งใจจะไหว้วานให้ช่วยเรื่องเส้นสาย เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้…

แม้ว่าเซียวหยางจะยังไม่เข้าวิทยาลัยดนตรีในตอนนี้ แต่ของขวัญที่ควรให้ หลิ่วผิงก็ไม่คิดจะตระหนี่อยู่แล้ว

ฟ่านอวี้ถิงตั้งท่าจะห้ามเซียวหยาง "ไม่ต้องใส่หรอก ฉันยังไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ"

หลิ่วผิงจับมือฟ่านอวี้ถิงไว้แน่น "พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ เธอนานๆ แวะมาหาฉันที ตอนกลับจะให้ติดไม้ติดมือไปบ้างมันแปลกตรงไหนกัน"

หลังจากเซียวหยางจัดของเรียบร้อย ก็ปิดฝากระโปรงท้ายรถลง

ตอนนั้นเองหลิ่วผิงจึงเอ่ยชวน "ฝั่งตรงข้ามมีโรงแรมสามดาวอยู่ ไปกินข้าวที่นั่นสะดวกมากนะ กินเสร็จแล้วค่อยไปเถอะ!"

"ไม่กินแล้วล่ะ ทางบ้านของ moran ยังรอพวกเราอยู่ ชักช้าไปนานกว่านี้จะไม่ดี เอาไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาส ค่อยมานั่งดื่มสังสรรค์คุยกันนะ"

หลิ่วผิงยิ้มพลางกล่าวว่า "ในเมื่อเป็นเรื่องสำคัญขนาดนั้น งั้นฉันก็ไม่รั้งพวกเธอไว้แล้ว เดินทางปลอดภัยนะ"

"บ๊ายบาย" ฟ่านอวี้ถิงโบกมือลา

ทั้งสองคนขึ้นรถ เอ่ยอวยพรกันอีกสองสามประโยค จากนั้นรถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวกลืนหายไปในกระแสจราจร

…

ผ่านพ้นไปอีกหนึ่งคืน

เวลาหกโมงเช้า

แม้จะไม่มีเสียงนาฬิกาปลุก เซียวหยางก็ตื่นขึ้นมาตรงเวลา

‘เช็กอิน’

ไอคอนหมุนวน

ในที่สุดก็หยุดลงตรงภาพไอคอนที่มีข้อมูลซับซ้อน

‘ได้รับสกิลติดตัว: เชี่ยวชาญคณิตศาสตร์ขั้นต้น’

เชี่ยวชาญคณิตศาสตร์ขั้นต้น: เชี่ยวชาญทฤษฎีจำนวน พีชคณิต เรขาคณิต ทฤษฎีฟังก์ชัน สมการเชิงอนุพันธ์ เป็นต้น