บทที่ 61 เพลงจบลง ความตกตะลึงดั่งคลื่นซัดสาด

คำพูดนี้ทำเอาฟ่านอวี้ถิงชะงักไปครู่หนึ่ง

ไม่มีความยากอะไรเลยเหรอ?

สำหรับปรมาจารย์เปียโนตัวจริง การสอบระดับเกรด 10 มันย่อมไม่มีความยากอะไรอยู่แล้ว แต่นี่เธอเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้า กล้าพูดได้ยังไงว่าไม่มีความยากอะไรเลย?

นี่มันฝีปากนำหน้าฝีมือชัดๆ!

สีหน้าของฟ่านอวี้ถิงเริ่มฉายแววไม่พอใจ

นี่เห็นว่าเป็นลูกชายของหลิ่วผิงหรอกนะ ถ้าเป็นลูกเต้าเหล่าใครที่สนิทกันน้อยกว่านี้หน่อย เธอคงสะบัดหน้าใส่ไปแล้ว

ฟ่านอวี้ถิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “ในเมื่อเธออยากได้เพลงยากๆ งั้นเธอลองว่ามาสิว่าจะเล่นเพลงไหน?”

บอกว่าไม่มีความยากอะไรเลยไม่ใช่เหรอ? ได้ ฉันให้เธอเลือกเองเลย!

เซียวหยางยิ้มบางๆ “เพลงเปียโนที่มีเกลื่อนตลาดมันไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ เอาเป็นว่าผมเล่นเพลงที่ผมแต่งเองดีกว่าไหมครับ?”

เพลงที่แต่งเองเหรอ?

ฟ่านอวี้ถิงรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกขึ้นมาจริงๆ

การประพันธ์เพลงเปียโนมันเป็นเรื่องง่ายขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?

ตัวเธอเองฝึกเปียโนมาเกือบสี่สิบปี ยังเพิ่งจะแต่งเพลงของตัวเองได้แค่เพลงเดียว แถมผลตอบรับก็ยังงั้นๆ อีกด้วย

เธอแค่ได้ที่หนึ่งจากการประกวดระดับเขตเทียนหนานที่ไม่ได้มีคุณค่าอะไรมากมายแท้ๆ ดันมีหน้ามาบอกว่ามีเพลงที่แต่งเองเนี่ยนะ?

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอมีทัศนคติที่เคร่งครัดต่อดนตรีมาโดยตลอด

พอได้ยินคำพูดนี้ของเซียวหยาง รอยยิ้มที่ยังหลงเหลืออยู่บนใบหน้าก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น

“เซียวหยาง ไม่มีปรมาจารย์ทางดนตรีคนไหนสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืนหรอกนะ มันต้องสั่งสมมาเป็นเวลานาน ถึงจะระเบิดอารมณ์ความรู้สึกออกมาได้… ช่างเถอะ พูดไปเธอคงไม่เข้าใจ”

“ในเมื่อเธออยากจะเข้าวิทยาลัยดนตรี ทัศนคติที่มีต่อดนตรีก็ต้องเป็นความรัก ไม่ใช่คิดเอาเองตามใจชอบ!”

“การแต่งเพลงน่ะ ต่อให้เป็นปรมาจารย์เปียโนระดับโลก ถ้าไม่มีการบ่มเพาะอารมณ์ความรู้สึกมาอย่างยาวนาน ก็ไม่มีทางแต่งเพลงที่มีพลังอารมณ์รองรับออกมาได้หรอก เวลาที่พวกเขาใช้บ่มเพาะมันอาจจะมากกว่าอายุของเธอด้วยซ้ำ!”

“ตอนนี้… เธอยังอยากจะเล่นเพลงที่แต่งเองอยู่อีกไหม?”

เซียวหยางเกาขมับ “เอาเป็นว่า… ผมขอลองดูหน่อยได้ไหมครับ?”

“เอ่อ…” ฟ่านอวี้ถิงรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ

ที่ฉันพูดไปตั้งเยอะ อธิบายเหตุผลไปตั้งแยะนี่มันไร้ประโยชน์เลยใช่ไหม?

ในเมื่อเธอยังดึงดันจะลอง ฉันก็จะให้เธอลอง แต่ถึงตอนนั้นอย่ามาหาว่าฉันวิจารณ์ปากคอเราะร้ายก็แล้วกัน!

พอคิดเตรียมใจไว้แบบนั้นแล้ว ฟ่านอวี้ถิงจึงลูบชายกระโปรงลงเบาๆ “ในเมื่อเธออยากลอง ก็ลองดูสิ! ฉันเองก็อยากจะฟังเหมือนกันว่าผลงานของนักประพันธ์รุ่นเยาว์จะมีชั้นเชิงอารมณ์สักแค่ไหน!”

คำพูดนี้แฝงแววประชดประชันอยู่จางๆ

ทว่าเซียวหยางกลับไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เขาลุกขึ้นยืนแล้วสะบัดแขนไปมา พลางพึมพำกับตัวเอง “ไม่ได้แตะตั้งหลายวัน นิ้วแข็งไปหมดแล้ว”

เขาเดินไปที่หน้าเปียโนแล้วเปิดฝาครอบออก จากนั้นก็เลื่อนเก้าอี้เปียโนออกมา

พอนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เซียวหยางก็เริ่มครุ่นคิดในใจว่าจะเล่นเพลงอะไรดี

Pathetique Sonata เหรอ?

เล่นเพลงนี้ตลอดมันก็ดูซ้ำซากจำเจไปหน่อย

หรือจะเป็นความฝันแห่งรักทั้งสามเพลงดี?

ผู้ฟังตรงนี้ล้วนแต่เป็นผู้ใหญ่ เอาเรื่องรักๆ ใคร่ๆ มาเล่นก็ดูจะไม่ค่อยเหมาะ

เซียวหยางเปิดหน้าต่างระบบเช็กอินขึ้นมา กดเข้าไปที่สกิลติดตัวปรมาจารย์เปียโน แล้วเข้าสู่ร้านค้าเฉพาะ

ในนี้สามารถใช้ค่าชื่อเสียงแลกบทเพลงได้

บทเพลงแบ่งออกเป็นสี่ระดับ ได้แก่ ระดับ 500 แต้มต่อหนึ่งเพลง, 1,000 แต้ม, 1,500 แต้ม และ 2,000 แต้ม

ในหมวด 2,000 แต้มมีเพลงให้แลกอยู่แค่ยี่สิบกว่าเพลงเท่านั้น

เดาว่าในอีกโลกหนึ่ง เพลงเหล่านี้น่าจะเป็นบทเพลงระดับตำนานของโลกทั้งนั้น

เซียวหยางก้มดูค่าชื่อเสียงของตัวเอง จากเมื่อวานที่มี 14,000 ตอนนี้พุ่งขึ้นมาเป็น 27,000 แล้ว

จากนั้นเซียวหยางก็ยอมควักค่าชื่อเสียง 2,000 แต้มเพื่อแลกบทเพลงหนึ่งออกมา

‘แคนอน’

บทเพลงฉบับสมบูรณ์พลันผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที

…

ในช่วงเวลาที่เซียวหยางกำลัง ‘บ่มเพาะ’ อารมณ์อยู่นั้น หลิ่วผิงกลัวว่าเพื่อนเก่าจะรอนานจนหงุดหงิด จึงหยิบผลไม้บนโต๊ะขึ้นมา “มาเถอะ ไหนๆ ก็ต้องรอ กินองุ่นสักหน่อยสิ”

ฟ่านอวี้ถิงยิ้มบางๆ พลางยื่นมือไปหยิบมาลูกหนึ่ง

เธอเหลือบตามองแผ่นหลังของเซียวหยาง

บ่มเพาะอารมณ์น่ะมันก็พอเข้าใจได้ แต่นี่นั่งนิ่งไม่ขยับเลยตั้งสามนาทีแล้วเนี่ยนะ…

หลิ่วผิงลุกขึ้นแล้วเลื่อนจานผลไม้ไปทางเลี่ยวโม่ “เธอก็กินผลไม้หน่อยสิ”

“ขอบคุณครับ”

ทันใดนั้นเอง เซียวหยางที่นั่งนิ่งสนิทมาตลอดก็เริ่มเคลื่อนไหว

การบรรเลงเริ่มต้นขึ้นแล้ว

ฟ่านอวี้ถิงหยิบองุ่นใส่ปาก

เสียงเปียโนอันไพเราะพลิ้วไหวพลันดังกังวานขึ้นมา

ฟ่านอวี้ถิงชะงักงันไปในทันที

ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ เธอจับความแตกต่างได้ในชั่วพริบตา

เมื่อจังหวะเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น ฟ่านอวี้ถิงถึงกับไม่กล้าเคี้ยวองุ่นที่อมไว้ในปาก

เพราะการทำแบบนั้นอาจจะรบกวนการได้ยินของเธอไปชั่วขณะ

เธออดไม่ได้ที่จะค่อยๆ หลับตาลง ซึมซับอารมณ์ความรู้สึกที่บอกเล่าผ่านเสียงดนตรีอย่างเงียบๆ

ท่วงทำนองของเปียโนทำให้ความเศร้าอันแผ่วเบาพลันก่อตัวขึ้นมา หากแต่แฝงไว้ด้วยความหวานละมุนและความเงียบสงบ

ราวกับเธอเริ่มจะเข้าใจแล้ว

ในบทเพลงนั้นดูเหมือนจะสะท้อนถึงการกุมมือเคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่า การเฝ้าใฝ่หาความสงบสุขเช่นนี้ รวมถึงความรักอันเป็นนิรันดร์ตราบชั่วฟ้าดินสลาย

ฟ่านอวี้ถิงดำดิ่งลงไปในห้วงภวังค์ ถูกท่วงทำนองอันงดงามพันธนาการเอาไว้จนถอนตัวไม่ขึ้น…

…

มือของเลี่ยวโม่ที่กำลังยื่นออกไปพลันชะงักค้าง

เขาเคยเป็นนักร้องในผับมาก่อน แม้จะไม่ได้มีความรู้ความเชี่ยวชาญเรื่องเปียโนลึกซึ้งอะไรนัก แต่ก็สัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกที่ไม่ธรรมดา

เขาดึงมือกลับมา แล้วค่อยๆ หลับตาลงฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ…

…

เซียวหรงเซิ่งที่ตอนแรกดูเบื่อหน่ายสุดขีดพอมองดูคนทั้งสองแล้ว ในใจก็เริ่มเต้นระรัว

ก็แค่เพลงเปียโนไม่ใช่เหรอ?

ทำไมถึงขั้นต้องหลับตาฟังกันขนาดนั้นด้วยล่ะ?

แต่จะว่าไป มันก็เพราะจับใจจริงๆ นั่นแหละ

เซียวหรงเซิ่งหลับตาพิงพนักโซฟา รู้สึกผ่อนคลายและสงบสุขเหลือเกิน

…

หลิ่วผิงฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความชอบของเธอเลยสักนิด

เธอปรับท่านั่งให้สบายขึ้น แล้วมองไปทางเซียวหยาง พลางเงี่ยหูฟังอย่างเงียบๆ

เพราะจัง!

…

บทเพลงจบลงในที่สุด

เซียวหยางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขาหันตัวกลับมา มองดูคนทั้งสี่ที่ยังคงเคลิบเคลิ้มตกอยู่ในภวังค์

“คุณน้าฟ่านครับ เพลงที่ผมแต่งเองเพลงนี้ พอใช้ได้ไหมครับ?”

ฟ่านอวี้ถิงได้สติกลับมาในที่สุด

ไม่ใช่แค่พอใช้ได้ แต่มันยอดเยี่ยมสุดๆ ไปเลยต่างหาก!

เข้าขั้นไร้เทียมทานแล้ว!

ไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด!

โดยเฉพาะท่อนสุดท้าย ยิ่งดึงเธอเข้าไปสู่ห้วงอารมณ์อันศักดิ์สิทธิ์

ไม่ว่าจะเป็นบทเพลงที่ไม่เคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน แต่ในอนาคตจะต้องกลายเป็นเพลงคลาสสิกระดับตำนานอย่างแน่นอน หรือจะเป็นชั้นเชิงทางศิลปะอันลึกซึ้งและการใส่อารมณ์ลงไปอย่างเต็มเปี่ยม ทั้งหมดนี้มันเหนือชั้นไปไกลแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นเพลงที่แต่งขึ้นมาเองด้วยนะ!

อัจฉริยะชัดๆ!

อัจฉริยะตัวจริงเสียงจริงเลย!

แววตาของฟ่านอวี้ถิงเปล่งประกายเจิดจ้า

ก่อนหน้านี้เธอยังคิดอยู่เลยว่าคงต้องเปลืองแรงและใช้เส้นสายสักหน่อย ถึงจะดึงตัวเซียวหยางเข้าวิทยาลัยดนตรีในฐานะโควตาพิเศษได้ แต่พอได้ฟังการบรรเลงระดับเทพประทานเมื่อกี้นี้แล้ว ความคิดของเธอกลับตาลปัตรไปอย่างสิ้นเชิง

อัจฉริยะระดับนี้ ยังต้องใช้เส้นสายเข้าข้างหลังอีกเหรอ? ยังต้องพึ่งพาความสัมพันธ์อะไรอีก?

แค่เดินดุ่มๆ เข้าวิทยาลัยดนตรีไป อธิการบดีก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว!

นี่มันช้างเผือกชัดๆ!

สมบัติล้ำค่าแท้ๆ เลย

ถึงขนาดที่ฟ่านอวี้ถิงรู้สึกว่า สามารถมอบใบปริญญาให้ตอนนี้ได้เลยด้วยซ้ำ จากนั้นก็ส่งไปลงแข่งระดับนานาชาติ สร้างชื่อเสียงขจรไกลไปทั่วโลก!

ถึงเวลานั้น ชื่อเสียงของวิทยาลัยดนตรีของพวกเธอก็จะพลอยได้รับการยกระดับขึ้นไปด้วย

เธอเคี้ยวองุ่นที่อมไว้ในปากนานถึงเจ็ดนาทีจนแตก

น้ำองุ่นหวานฉ่ำ ไหลรินออกมาเหมือนกับท่วงทำนองเปียโนเมื่อครู่ไม่มีผิด

“ดี! เพราะเหลือเกิน! ฉันไม่เคยฟังเพลงไหนที่ไพเราะขนาดนี้มาก่อนเลย” ฟ่านอวี้ถิงออกอาการตื่นเต้นจนเก็บไม่อยู่ ถึงกับผุดลุกขึ้นยืนมองเซียวหยาง “เพลงนี้ชื่อเพลงอะไรเหรอ?”

เซียวหยางยิ้มบางๆ “เพลงเปียโนแคนอนครับ”

“นี่คือบทเพลงที่เพราะที่สุดในชีวิตที่ฉันเคยได้ยินมาเลย ยอดเยี่ยมจนหาคำบรรยายไม่ได้จริงๆ!”

หลิ่วผิงมองดูเพื่อนเก่าที่ฉีกยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงรูหู จึงเอ่ยถามอย่างสงสัย “อวี้ถิง… มันดีขนาดนั้นเลยเหรอ?”