บทที่ 60 เพลงนี้ง่ายไป เปลี่ยนเป็นเพลงที่ยากกว่านี้ดีไหมครับ

ฟ่านอวี้ถิงชี้ไปที่เซียวหยางพลางเอ่ยกับแฟนหนุ่มรุ่นน้อง “moran นี่ไงลูกชายของหลิ่วผิง เพื่อนเก่าที่ฉันเล่าให้ฟังบ่อยๆ เซียวหยางจ้ะ”

moran คลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปากพร้อมยื่นมือออกมา “สวัสดีครับ”

หลังจากจับมือกันแล้ว เซียวหยางก็ยิ้มพลางพูดว่า “คุณแม่รออยู่ที่บ้านแล้วครับ พวกเราไปกันตอนนี้เลยไหมครับ”

ฟ่านอวี้ถิงดึงปีกหมวกลงเล็กน้อย “ไปสิ ไม่ได้เจอหลิ่วหลิ่วตั้งหลายปี คิดถึงอยู่เหมือนกัน”

เซียวหยางจึงเดินนำทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังบ้าน

…

เซียวหรงเซิ่งและหลิ่วผิงที่ยืนรออยู่หน้าประตูบ้าน พอเห็นคนเดินตรงมาก็รีบก้าวออกไปต้อนรับทันที

“อวี้ถิง!”

หลิ่วผิงจับมือฟ่านอวี้ถิงไว้ “ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี เธอดูไม่แก่ลงเลยสักนิด ดูการแต่งตัวเข้าสิ พวกสายดนตรีอย่างเธอนี่นำสมัยจริงๆ”

ฟ่านอวี้ถิงยิ้มพลางตบหลังมือหลิ่วผิงเบาๆ “เธอก็เหมือนกันนั่นแหละ ยังดูฉลาดมีเสน่ห์ บุคลิกดีเหมือนเมื่อก่อนเป๊ะ”

เซียวหรงเซิ่งถูมือไปมาพลางมอง moran ที่ยืนอยู่ข้างๆ

หัวใจของเซียวหยางแทบจะกระดอนขึ้นมาถึงคอหอย พ่อผู้เป็นนักวิทยาศาสตร์ติสต์แตกคนนี้เป็นพวกเก็บคำพูดไม่เป็นเสียด้วย ขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งทักว่านี่เป็นลูกชายเธอนะ…

เซียวหรงเซิ่งพยักหน้าพลางเอ่ย “เธอคือน้องชายของเสี่ยวฟ่านใช่ไหม ดูหนุ่มแน่นดีจริงๆ นะ!”

moran ยื่นมือออกมาด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ผมเป็นแฟนเธอครับ เลี่ยวโม่ หรือจะเรียกผมว่า moran ก็ได้ครับ”

เซียวหรงเซิ่งรีบจับมือทักทายพลางกล่าวขอโทษเสียงเบา

หลิ่วผิงเอี้ยวตัวมองแล้วกระซิบ “อวี้ถิง ร้ายไม่เบานี่ แฟนหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ดูหุ่นดีมีสไตล์ไม่เลวเลย ไปรู้จักกันได้ยังไงล่ะ”

“งั้นเหรอ ฉันกับ moran เจอกันที่บาร์น่ะ”

เซียวหรงเซิ่งที่อยู่ด้านข้างดูเหมือนจะหาหัวข้อคุยกับเลี่ยวโม่ไม่ได้ จึงพูดแก้เก้อว่า “พวกเราเข้าไปคุยกันในบ้านเถอะครับ”

หลิ่วผิงได้สติ “ใช่ๆ เข้าไปคุยข้างในกัน”

หลังจากทั้งสี่คนเดินเข้าลานบ้านไปแล้ว เซียวหยางถึงค่อยก้าวตามเข้าไป

…

สมกับที่เป็นคนในแวดวงดนตรีอาชีพ สายตาแรกของฟ่านอวี้ถิงก็สะดุดเข้ากับเปียโนในห้องรับแขกทันที

“เปียโนตัวนี้ดีแฮะ…” จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจเล็กน้อย “รุ่นโปรเหรอ”

หลิ่วผิงเอียงคอถาม “เปียโนมันมีแบ่งประเภทด้วยเหรอ”

ฟ่านอวี้ถิงยิ้มบางๆ “มีแบ่งเป็นหลายเกรดจ้ะ รุ่นใช้ในบ้าน รุ่นสำหรับการแสดง รุ่นมืออาชีพ และอื่นๆ อีก แค่คิดไม่ถึงว่าเปียโนบ้านเธอจะเป็นรุ่นมืออาชีพน่ะสิ”

เธอคิดว่าหลิ่วผิงคงโดนพนักงานขายกล่อมมา เลยไม่ได้คุยเรื่องเปียโนต่อ

พอนั่งลงเรียบร้อย ฟ่านอวี้ถิงก็ถอดหมวกบนศีรษะออก “หลิ่วหลิ่ว เธอเป็นถึงศาสตราจารย์ระดับสูงด้านคอมพิวเตอร์ พี่เขยก็เป็นนักวิทยาศาสตร์ชื่อดัง ทำไมถึงคิดจะให้ลูกเรียนดนตรีได้ล่ะ”

หลิ่วผิงเหลือบมองเซียวหยางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วตอบอย่างจนใจ “เด็กคนนี้ไม่มีดีเอ็นเอทางวิทยาศาสตร์เลย กับเรื่องกีฬาก็…” น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปกะทันหัน รีบวกกลับมาเรื่องดนตรี “แต่กับดนตรีนี่ตั้งอกตั้งใจไม่เบา เลยอยากให้เธอช่วยดูให้หน่อยว่าพอจะมีพรสวรรค์ทางนี้บ้างไหม”

ฟ่านอวี้ถิงยิ้มบางๆ “เกณฑ์การรับสมัครของวิทยาลัยดนตรีกลางน่ะเข้มงวดมาก ถ้าเป็นเด็กธรรมดาทั่วไปก็ต้องผ่านการคัดเลือกหลายต่อหลายรอบ…แต่ก็นะ หลายปีมานี้เพิ่งจะเป็นครั้งแรกที่หลิ่วหลิ่วมาขอให้ฉันช่วย ต่อให้ยากแค่ไหน ฉันก็จะจัดการเรื่องนี้ให้เธอให้ได้!”

แววตาของหลิ่วผิงเป็นประกายขึ้นมาทันที “มีคำพูดนี้ของเธอก็พอแล้ว เธอนั่งกินผลไม้ไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปหยิบน้ำมาให้”

พูดจบก็ลุกเดินตรงไปยังห้องครัว

ฟ่านอวี้ถิงปรายตามองเซียวหยางอีกสองสามรอบ ก่อนจะหันไปพูดกับเซียวหรงเซิ่ง “พี่เขย ช่วงไม่กี่ปีมานี้ทางสถาบันวิทยาศาสตร์มีความคืบหน้าอะไรบ้างคะ”

“ก็เรื่อยๆ นั่นแหละ”

ให้ตายสิ สมกับเป็นตัวปิดประเด็นสนทนาจริงๆ!

ฟ่านอวี้ถิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเซียวหยางอย่างช่วยไม่ได้

“ได้ยินแม่ของเธอว่า ฝีมือเปียโนเธอเคยได้รางวัลมาเหรอ”

เซียวหยางพยักหน้า “ครับ ประมาณไม่กี่วันก่อนไปแข่งเปียโนมา ได้ที่หนึ่งมาน่ะครับ”

การแข่งขันน่ะนะ ตราบใดที่ไม่ใช่รายการใหญ่ ได้ที่หนึ่งมาก็ไม่ได้มีความหมายอะไรมากมาย หรือแทบจะเอามาเป็นเกณฑ์อ้างอิงไม่ได้ด้วยซ้ำ

“รายการอะไรล่ะ”

“ซิงไห่เป่ย รอบคัดเลือกเขตเทียนหนานครับ”

ซิงไห่เป่ยงั้นเหรอ

ในฐานะการแข่งขันระดับแถวหน้าของประเทศ ฟ่านอวี้ถิงย่อมต้องรู้จักอยู่แล้ว เผลอๆ ในรอบชิงชนะเลิศ เธอก็อาจจะได้ไปเป็นกรรมการตัดสินด้วยซ้ำ

ถ้าหากเป็นเขตปักกิ่ง ที่หนึ่งนี้ย่อมมีน้ำหนักและคุณค่ามหาศาล

แต่ถ้าเป็นเขตเทียนหนานละก็…

ทั้งเทียนหนานไม่มีวิทยาลัยดนตรีเลยสักแห่ง พูดง่ายๆ ก็คือ ต่อให้ได้ที่หนึ่งมา ก็ไม่ได้แปลว่าจะมีทักษะทางเปียโนล้ำลึกอะไรขนาดนั้น

แต่นี่ก็พิสูจน์ได้ว่าเซียวหยางเองก็น่าจะมีฝีมืออยู่บ้าง

ฟ่านอวี้ถิงรับขวดน้ำมาจากหลิ่วผิงพลางเอ่ย “ที่หนึ่งเขตเทียนหนาน ก็ไม่เลวนี่ ลูกชายเธอเรียนเปียโนมากี่ปีแล้วล่ะ”

หลิ่วผิง…เรื่องนี้ไม่รู้จริงๆ แฮะ

เซียวหยางรีบรับช่วงตอบทันควัน “ก็เรียนมาได้ไม่กี่เดือนแล้วครับ”

พอพูดจบ เซียวหยางก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที นี่ฉันโกหกไปแล้วสินะ!

ตั้งแต่เพิ่งเริ่มแตะเปียโนจนถึงตอนนี้ก็เพิ่งจะแค่สิบกว่าวันเอง…นี่เราถ่อมตัวเกินไปหรือเปล่าเนี่ย

ฟ่านอวี้ถิงชะงักไป ก่อนจะส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบาๆ “เรียนมาไม่กี่เดือน…เจ้านี่คิดจะแกล้งหยอกน้าเล่นหรือไงกัน”

เซียวหยางคิดในใจ: เห็นไหมล่ะ ไม่น่าโกหกเลย…

“ต้องเรียนมาหลายปีถึงจะสมเหตุสมผล” ฟ่านอวี้ถิงกล่าว “เรียนมาหลายปีแล้วได้ระดับนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว ต้องมีพรสวรรค์ระดับหัวกะทิและความพยายามอย่างหนักถึงจะคว้ารางวัลจากเขตเทียนหนานมาได้ เธอนี่นะ ทำไมชอบคุยโวโอ้อวดจัง”

คุยโว? หมายความว่าหาว่าผมขี้โม้งั้นเหรอ

เซียวหยางเองก็จนปัญญาไปเลย

ให้ตายเถอะ ฉันอุตส่าห์ถ่อมตัวสุดชีวิตจนบอกว่าฝึกมาไม่กี่เดือน ผลลัพธ์คือโดนหาว่าขี้โม้ซะงั้น…

ช่างเถอะ

เซียวหยางจึงเออออไปส่งๆ “ครับๆ ตามนั้นเลยครับ”

ฟ่านอวี้ถิงส่งขวดน้ำให้แฟนหนุ่มรุ่นน้องข้างๆ พออีกฝ่ายเปิดฝาให้เรียบร้อยแล้วจึงรับกลับมา “ดนตรีน่ะไม่เหมือนอย่างอื่นนะ พรสวรรค์กับความพยายามจะขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไม่ได้ โดยเฉพาะเปียโน ไม่เพียงแต่ต้องมีอารมณ์ความรู้สึกที่ละเอียดอ่อน แต่ยังมีข้อกำหนดเรื่องสภาพร่างกายด้วย หากอยากประสบความสำเร็จ ทุกด้านจะต้องผ่านเกณฑ์ทั้งหมด”

เธอดื่มน้ำไปหนึ่งอึก แล้วหันไปมองหลิ่วผิง “หลิ่วหลิ่ว ทางสายนี้มันยากกว่าที่พวกเธอคิดไว้นะ”

หลิ่วผิงพยักหน้ารัวๆ “ฉันรู้…เอาอย่างนี้ไหม ให้เขาลองเล่นเปียโนให้เธอฟังหน่อย ลองฟังดูว่าเจ้าลูกตัวแสบคนนี้พอจะมีพรสวรรค์บ้างไหม จะไปเข้าวิทยาลัยดนตรีได้หรือเปล่า พวกเราฟังความเห็นของเธอนะ”

ฟ่านอวี้ถิงหันไปมองเซียวหยางที่นั่งอยู่ตรงข้าม

เธอก็อยากจะลองฟังดูเหมือนกันว่าระดับฝีมือของเซียวหยางที่คว้าที่หนึ่งเขตเทียนหนานมาได้นั้นจะอยู่ระดับไหน

จะได้ประเมินภาพรวมได้ถูก หากพอมีแววจริงๆ การที่เธอจะยอมลงแรงวิ่งเต้นหาเส้นสายพาเข้าวิทยาลัยก็คงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

คิดได้ดังนั้น ฟ่านอวี้ถิงจึงพยักหน้าเอ่ย “ก็ดี งั้นเซียวหยาง เธอเล่นเพลง…แบบฝึกหัดหมายเลข 10 ให้ฟังหน่อยสิ”

แบบฝึกหัดหมายเลข 10 เป็นเพลงสำหรับใช้สอบวัดระดับเกรด 10 ขั้นสมัครเล่น เด็กหนุ่มอายุสิบแปดปีที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝนแบบมืออาชีพมาก่อน หากเล่นเพลงนี้ได้ก็ถือว่ามีพรสวรรค์สูงมากแล้ว

และยังถือโอกาสตรวจสอบได้พอดีว่าเซียวหยางไปถึงระดับเกรด 10 ขั้นสมัครเล่นจริงหรือไม่

เซียวหยางนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองอีกฝ่ายพลางคลี่ยิ้มบางๆ “เพลงนี้มันไม่ค่อยมีความยากเท่าไรเลยครับ น้าว่าเราเปลี่ยนเป็นเพลงที่ยากขึ้นอีกหน่อยดีไหมครับ”