บทที่ 59 ยังคิดจะลอกอีกเหรอ งานนี้ดัดหลังไม่ไว้หน้า

เซียวหยางขมวดคิ้ว

หลี่เจินคนนี้ชักจะได้คืบจะเอาศอกเกินไปแล้ว

คราวก่อนที่แอบฉกบทกวีของเขาไป เขายังไม่ได้ไปคิดบัญชีเลยแท้ๆ ตอนนี้ยังอาศัยจังหวะที่แม่ไม่รู้เรื่องมาพูดจาหยั่งเชิงหวังฮุบอีกรอบ

ถ้าไม่สั่งสอนให้หลาบจำเสียบ้าง ก็คงเสียดายใบหน้าที่ชอบตีสองหน้าของเธอแย่

ตอนที่เซียวหยางลุกขึ้นยืน ในหัวก็วางแผนดัดหลังเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

เขาผลักประตูเดินออกไป

แว่วเสียงแม่ยังคงเอ่ยปากชมเขาไม่หยุด

"ฝีมือแต่งกลอนของลูกชายฉันน่ะไม่เบาเลยนะ เคยได้ยินอยู่บทหนึ่ง เข้าถึงอารมณ์ความรู้สึกง่ายมาก กินใจสุดๆ…"

เซียวหยางเดินเข้าไปควงแขนหลิ่วผิงไว้ "แม่ครับ เดี๋ยวผมคุยเป็นเพื่อนเอง อีกเดี๋ยวคุณน้าคนนั้นคงใกล้จะถึงแล้ว แม่ไปล้างผลไม้รอดีกว่าครับ"

หลิ่วผิงตบมือเบาๆ "จริงด้วย งั้นลูกคุยเป็นเพื่อนไปก่อนนะ พอดีคุณน้าเขาสนใจเรื่องบทกวีอยู่ด้วย"

พูดจบเธอก็บอกลาอีกฝ่ายสั้นๆ คำหนึ่ง แล้วหันหลังเดินเข้าห้องนั่งเล่นไป

เซียวหยางกวาดสายตามองสำรวจหลี่เจินอย่างละเอียด

ผู้หญิงวัยกลางคน สวมแว่นตา ดูแล้วมีบุคลิกของความเป็นครูอยู่เต็มเปี่ยม

รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ!

เป็นถึงแม่พิมพ์ของชาติ คอยอบรมสั่งสอนเด็กแท้ๆ กลับมาขโมยผลงานบทกวี แถมยังคิดจะลอกซ้ำอีก

เซียวหยางแค่นยิ้มในใจ แต่คำพูดคำจายังคงสุภาพ "เมื่อกี้ได้ยินคุยกัน ดูเหมือนคุณน้าจะสนใจบทกวีมากเลยนะครับ?"

หลี่เจินพยักหน้าหงึกๆ "ใช่จ้ะ น้าสอนภาษาจีนน่ะ พวกบทกวีถังและบทฉือซ่งนี่อ่านกี่ทีก็ไม่เคยเบื่อ… เซียวหยาง น้าได้ยินแม่เธอเล่าว่า บทกวีของเธอสื่ออารมณ์ได้ลึกซึ้งมาก ไม่ทราบว่าพอจะมีผลงานอะไรบ้างไหมจ๊ะ? ไม่มีอะไรหรอก น้าแค่อยากจะขอชื่นชมสักหน่อยน่ะ"

ขอชื่นชมสักหน่อยงั้นเหรอ?

ชื่นชมจนกลายเป็นผลงานของลูกชายน้ามากกว่าละมั้ง

เซียวหยางไม่ได้เปิดโปง แต่กลับพยักหน้าเออออตามน้ำ "ผมก็พอมีอยู่บ้างครับ อย่างบทที่เพิ่งแต่งไปไม่นานนี้ ชื่อบท 'โฉ่วหนูเอ๋อร์·เขียนบนผนังระหว่างทางไปเขาป๋อซาน'"

จากนั้นเขาก็เริ่มท่องออกมาด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

"เยาว์วัยไม่ประจักษ์รสโศกศัลย์

หลงใหลเพลินปีนป่ายขึ้นหอสูง

เพลินปีนป่ายขึ้นหอสูง

เค้นคำปรุงแต่งเอ่ยว่าโศกตรม…"

บทนี้ก็คือบทที่ลูกชายของเธอขโมยไปคว้ารางวัลเมื่อคราวก่อนนั่นเอง

เซียวหยางคอยจับสังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายอยู่ตลอดเวลา

ตกตะลึง… แสดงว่าหลี่เจินคิดไม่ถึงว่าบทที่เขากำลังจะท่องคือบทนี้

กระจ่างแจ้ง… อ๋อ ที่แท้มันชื่อนี้นี่เอง

หวาดผวา… กลัวว่าเซียวหยางจะรู้ระแคะระคายอะไรเข้า

พอน้ำเสียงของเซียวหยางเงียบลง หลี่เจินก็เอ่ยถามหยั่งเชิง "บทฉือบทนี้ดีเหลือเกิน เธอเคยคิดจะเอาไปโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตบ้างไหมจ๊ะ?"

เซียวหยางยิ้มเรียบๆ "ผมแต่งบทกวีพวกนี้เล่นๆ เอาสนุกน่ะครับ ไม่ได้หวังชื่อเสียงเงินทองอะไร ไม่เคยคิดจะโพสต์ลงเน็ตด้วยซ้ำ กะแต่งเล่นขำๆ เฉยๆ"

เขาสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายลอบถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด

คงคิดว่าเรื่องของตัวเองยังไม่แตกละสิ

หลี่เจินปรับสีหน้าให้ดูผ่อนคลายลงแล้วถามต่อ "นอกจากบทนี้แล้ว ยังมีผลงานใหม่อื่นๆ อีกไหมจ๊ะ?"

เซียวหยางถามกลับ "น้าหลี่ก็ชอบบทกวีเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ? ไม่มีผลงานของตัวเองบ้างเลยเหรอ?"

สีหน้าของหลี่เจินชะงักค้าง ก่อนจะพูดแก้เก้อ "น้าชอบแค่อ่านวิเคราะห์เฉยๆ จ้ะ ฝีมือยังไม่ถึงขั้น คงแต่งบทกวีดีๆ ออกมาไม่ได้หรอก"

เซียวหยางส่งเสียงอ๋อคำหนึ่ง "ผมยังมีอยู่อีกบท น้าหลี่ลองฟังดูไหมครับ?"

หลี่เจินรีบตอบทันควัน "ดีเลยจ้ะ น้าขอฟังเป็นบุญหูหน่อยนะ"

"วิหคฝูงบินลับสิ้นเวหา เมฆาเดี่ยวลอยล่องอย่างเฉื่อยชา

ต่างมองกันมิวายเบื่อเพลินอุรา มีเพียงข้ากับขุนเขาเติงซง"

ในฐานะครูสอนภาษาจีน หลี่เจินย่อมสัมผัสได้ถึงความยอดเยี่ยมที่ไม่ธรรมดา แววตาของเธอเป็นประกายวาบ ลมหายใจเริ่มติดขัดด้วยความตื่นเต้น

"บทกวีบทนี้ชื่อว่าอะไรเหรอจ๊ะ?"

เซียวหยางยิ้มน้อยๆ "'นั่งคนเดียวที่เขาเติงซง' ครับ!"

"'นั่งคนเดียวที่เขาเติงซง'!"

เธอท่องจำบทกวีทั้งสี่วรรคนี้จนขึ้นใจ

เซียวหยางไม่ได้รีบร้อน รอจนอีกฝ่ายคลายหัวคิ้วที่ขมวดและจำเนื้อหาได้ทั้งหมดแล้ว ถึงค่อยเอ่ยปาก "ขอโทษด้วยนะครับน้าหลี่ พอดีเดี๋ยวที่บ้านจะมีแขกมา น้าหลี่คิดว่า…"

หลี่เจินได้สติกลับมาทันที "อ้อ ตามสบายเลยจ้ะ ตามสบายนะ ว่างๆ ก็แวะไปเที่ยวเล่นที่บ้านน้าบ้างล่ะ!"

พูดจบเธอก็เดินจากไปด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

เซียวหยางมองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายไปพลางแค่นหัวเราะในลำคอ

'ชอบลอกผลงานนักใช่ไหม? เดี๋ยวจัดให้ลอกสมใจอยาก!'

เขาหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนั่งเล่น

แม่กำลังง่วนอยู่กับการล้างผลไม้ในครัว เซียวหยางจึงเปิดคอมพิวเตอร์ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยของลูกชายข้างบ้าน

เป็นไปตามคาด งานประชันบทกวีของมหาวิทยาลัยครูแห่งนั้นจะเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศในวันพรุ่งนี้ช่วงเย็น

ดูทรงแล้วคงเป็นเพราะอู๋ซิงเทียนใช้บทกวีโฉ่วหนูเอ๋อร์ของเขาฟันฝ่าด่านต่างๆ จนทะลุเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้ แต่พอไม่มีบทกวีสำหรับแข่งรอบชิง จึงต้องวานให้หลี่เจินผู้เป็นแม่มาคอย 'ขโมย' บทกวีไปให้อีกทอด

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะช่วยสงเคราะห์ดันส่งให้อีกแรงแล้วกัน!

เซียวหยางหาอีเมลทางการของฝ่ายจัดงานของมหาวิทยาลัยได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นก็พิมพ์บทกวีที่เพิ่งบอกหลี่เจินไปเมื่อครู่ลงในอีเมล พร้อมตั้งเวลาส่งเอาไว้ล่วงหน้า เซียวหยางยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี

พรุ่งนี้งานประชันบทกวีรอบชิงของมหาวิทยาลัยครูมีถ่ายทอดสดออนไลน์ด้วย ถึงเวลานั้นเขาก็แค่นั่งรอดูเรื่องสนุกๆ ได้เลย!

จังหวะนั้นเอง หลิ่วผิงก็ยกจานผลไม้ออกมา "มีเรื่องอะไรเหรอ หัวเราะร่าเริงเชียว?"

เซียวหยางพับหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง หันไปตอบว่า "เรื่องดีน่ะครับ พรุ่งนี้มีละครฉากใหญ่ให้ดูด้วย"

หลิ่วผิงส่ายหน้าเบาๆ "ละครอะไรของลูก?"

"พรุ่งนี้ตอนดูถ่ายทอดสดเดี๋ยวผมเรียกแม่ครับ ถึงเวลานั้นแม่ก็รู้เองแหละ"

"เด็กคนนี้ ทำตัวมีลับลมคมในจริงเชียว"

เวลานี้เอง เซียวหรงเซิ่งที่ไม่ได้โผล่หน้ามาทั้งวันก็เดินหาวหวอดๆ ลงมาจากชั้นบน

"ฮ้าว… วันนี้นอนเต็มอิ่มดีจริง"

เขาบิดคอไปมาจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ

หลิ่วผิงปรายตามองค้อน "ยังจะรู้ตัวตื่นอีกนะ! วันหยุดคราวนี้ตั้งใจให้พักผ่อนแท้ๆ แต่คุณกลับไปติดนิยายไซไฟงอมแงม แถมนั่งอ่านโต้รุ่งอีก ระวังเถอะ โรคความดันไขมันจะถามหาเอา!"

เซียวหรงเซิ่งเอื้อมมือไปนวดท้ายทอยตัวเอง "ก็ต้องโทษอาหยางนั่นแหละ ใครใช้ให้เขียนสนุกขนาดนั้น อ่านแล้วมันหยุดไม่ได้นี่นา"

หลิ่วผิงฮึดฮัดเบาๆ "เอาเถอะๆ ไม่ต้องลงมาแล้ว ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยไป อีกเดี๋ยวเพื่อนเก่าสมัยเรียนของฉันจะมาแล้ว"

เซียวหรงเซิ่งชะงักฝีเท้า ถามด้วยความสงสัย "เพื่อนเก่าคนไหนเหรอ?"

"ฟ่านอวี้ถิง คนที่ทำสายดนตรีนั่นไง!"

เซียวหรงเซิ่งร้องอ๋อทันที "เสี่ยวฟ่านนี่เอง! ได้ๆ เดี๋ยวผมไปล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"

…

เวลาหนึ่งทุ่มตรง ดวงอาทิตย์อัสดงทอแสงเรื่อเรืองอยู่ตรงขอบฟ้า

หลิ่วผิงที่กำลังนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นได้รับสายโทรศัพท์

พอวางสาย เธอก็หันไปบอกลูกชาย "น้าของลูกมาถึงแล้ว เดี๋ยวแม่เดินออกไปรับที่หน้าประตูหมู่บ้านหน่อย…"

เซียวหยางลุกขึ้นยืน "อย่าเลยครับ ผมไปแทนดีกว่า"

"แต่ลูกไม่รู้จักเขานี่นา…"

"มีป้ายทะเบียนรถอยู่ จำง่ายครับ"

หลิ่วผิงขัดความตั้งใจของเขาไม่ได้ จึงต้องยอมพยักหน้าตกลง

เซียวหยางสวมเสื้อคลุมตัวนอกแล้วเดินไปยังหน้าประตูทางเข้าหมู่บ้าน

รถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดเทียบอยู่ข้างทาง กระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับเลื่อนลง เผยให้เห็นหญิงสาวที่แต่งหน้าประณีตและสวมหมวกปีกกว้างสีเทาคนหนึ่ง

คงเป็นคนนี้ไม่ผิดแน่

"น้าฟ่านใช่ไหมครับ?"

หญิงคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้าง "เธอคือเซียวหยางใช่ไหมจ๊ะ? ลูกชายของหลิ่วผิง?"

เธอพูดพลางเปิดประตูรถก้าวลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ

ฟ่านอวี้ถิงคนนี้รูปร่างสูงราวหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร สวมกระโปรงยาวคลุมเข่าสีเงินประกายเงาวับ ท่อนบนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว ดูทันสมัยไม่เบา

รถคันนั้นถอยเข้าช่องจอดข้างทางเรียบร้อย

จากนั้นก็มีชายหนุ่มอายุราวๆ สามสิบปีไว้เคราสั้นทรงเสน่ห์เดินลงมาจากฝั่งคนขับ

เซียวหยางเหลือบมองแวบหนึ่ง อายุประมาณนี้ คงไม่ใช่ลูกชายหรอกมั้ง…

ไม่นานนัก ชายคนนั้นก็เดินมาหยุดอยู่ข้างกายฟ่านอวี้ถิง

"นี่แฟนของน้าเองจ้ะ ชื่อมั่วหรัน"

แฟนเหรอ?

มั่วหรัน?

เซียวหยางลอบถอนหายใจในใจ โชคดีชะมัดที่เมื่อกี้ไม่ได้หลุดปากถามออกไปว่าเป็นลูกชายหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นคงได้อับอายขายขี้หน้าจนแทรกแผ่นดินหนีแน่

อีกอย่าง… อายุตั้งสามสิบกว่า จะให้เรียกพี่ชายเหรอ? ก็ดูไม่ค่อยเข้าท่า!

จะให้เรียกคุณน้า… อายุเขาก็ไม่ได้แก่กว่าตัวเองสักเท่าไหร่ จะอ้าปากเรียกยังไงลง?

ช่างมันเถอะ ไม่ต้องเรียกอะไรทั้งนั้นแหละ