บทที่ 58 ผู้คุมสอบตกตะลึง ความเร็วขนาดนี้… ช็อกจนชาไปหมดแล้ว

ฉู่อวี่นำข้อสอบไปปิดผนึกเรียบร้อย ก่อนจะหยิบซองข้อสอบปิดผนึกอีกชุดออกมา

คราวนี้เธอตั้งใจจะจับตาดูตลอดเวลา แบบที่เบิกตากว้างจ้องเขม็งไม่ให้คลาดสายตาเลยทีเดียว

หลังจากวางซองข้อสอบปิดผนึกไว้บนโต๊ะของเซียวหยาง ฉู่อวี่ก็ถอยกลับไปนั่งที่เก้าอี้พลางจ้องมองไม่วางตา

สายตาคู่นั้นจ้องเขม็งตลอดรอดฝั่งจริงๆ!

เซียวหยางแกะซองข้อสอบออก

ภาษาอังกฤษเหรอ?

เรื่องขี้ผง!

เซียวหยางก้มหน้าเริ่มจรดปากกาเขียนอย่างรวดเร็ว

…

ฉู่อวี่กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

เร็วเกินไปแล้ว

ความเร็วในการอ่านโจทย์นั่น

ความเร็วของมือนั่นอีก!

เธอมองเห็นเลยว่า ดวงตาของเซียวหยางราวกับกล้องบันทึกภาพความเร็วสูง ส่วนมือทั้งสองข้างก็เหมือนเครื่องจักรที่ไม่มีวันหยุดพัก

พอถึงช่วงข้อสอบปรนัย ยิ่งเว่อร์วังจนน่าตกใจ

แค่เวลาสั้นๆ ไม่กี่นาที เขาก็พลิกหน้ากระดาษทันที

ในใจของฉู่อวี่กรีดร้องว่ามันเป็นไปไม่ได้

คนปกติยังไม่ทันอ่านโจทย์เข้าใจด้วยซ้ำ แต่เซียวหยางกลับกาคำตอบเสร็จจนเปิดหน้าถัดไปแล้ว

ในที่สุดเธอก็เห็นมือและปากกาของเซียวหยางหยุดลง

เหนื่อยแล้วสินะ?

มันต้องอย่างนี้สิ!

ฉู่อวี่เพิ่งจะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก็ได้ยินเสียงเรียบๆ ของเซียวหยางดังขึ้น

"ส่งข้อสอบครับ"

ฉู่อวี่แทบจะสะดุดล้มลงกับพื้น

ส่งข้อสอบเนี่ยนะ!

ไม่ได้เหนื่อยสักนิด แต่ทำเสร็จแล้วต่างหาก!

ความเร็วระดับนี้มันอะไรกัน!

ฉู่อวี่รีบลุกขึ้นพรวดแล้วสาวเท้าเร็วๆ ไปที่โต๊ะ สายตาพลันเหลือบมองลงไปบนกระดาษคำตอบทันที

ยังคงเขียนคำตอบไว้แน่นเอี้ยดเต็มหน้าเหมือนเดิม

"เธอ… ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ?"

เซียวหยางสะบัดข้อมือไปมา "ก็พอนั่งไหวครับ ไม่เท่าไรหรอก"

การเล่นเปียโนก็ใช้แรงพอกับการเรียนนั่นแหละ

ขนาดเล่นเปียโนต่อเนื่องหนึ่งชั่วโมงยังคุมอยู่หมัด นับประสาอะไรกับการนั่งสอบติดต่อกันย่อมไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว

ตอนที่ฉู่อวี่มองไปยังเซียวหยาง แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างมาก สายตานั้นแทบจะเหมือนกำลังมองตัวประหลาดก็ไม่ปาน

ข้อสอบชุดเดียวกัน เวลาเท่ากัน ถ้าเปลี่ยนมาเป็นเธอ ป่านนี้คงยังอ่านโจทย์ไม่จบเลยมั้ง!

มิน่าล่ะถึงได้กล้าทำเรื่องขอสอบวัดระดับล่วงหน้าด้วยตัวเอง!

…

สำนักงานการศึกษามณฑล

ชายหนุ่มที่ยังถือแป้งทอดสอดไส้ไข่ค้างไว้ครึ่งแผ่น

สายตาเป็นประกายจ้องเขม็งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

เมื่อครู่นี้เขาเห็นอย่างชัดเจน คนที่ยื่นเรื่องขอสอบวัดระดับล่วงหน้าคนนี้ ปลายปากกาพลิ้วไหวรวดเร็วปานติดปีก เพียงชั่วเวลาสั้นๆ ก็ทำข้อสอบเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขากัดแป้งทอดเข้าไปหนึ่งคำอย่างเหม่อลอย

‘อาจจะถนัดแค่วิชาภาษาจีนกับภาษาอังกฤษก็ได้มั้ง’

…

คณิตศาสตร์งั้นเหรอ?

เซียวหยางยิ้มมุมปาก

เขาเริ่มขยับปากกาพลิ้วไหวรวดเร็วอีกครั้ง

ฉู่อวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้พลางรู้สึกหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว

ภาษาจีนกับภาษาอังกฤษทำได้เร็วก็แล้วไปเถอะ

แต่พอมาถึงคณิตศาสตร์ที่ต้องใช้ตรรกะและการคิดวิเคราะห์ ความเร็วกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

นี่มัน…

ฉู่อวี่ยกแก้วน้ำขึ้นมา จิบไปคำเล็กๆ

"ส่งข้อสอบครับ"

พรวด!

ละอองน้ำพ่นกระจายลงพื้น

เธอยกข้อมือขึ้นดูเวลา

ให้ตายสิ เพิ่งจะสิบโมงตรงเอง วิชาหลักทั้งสามวิชากลับสอบเสร็จหมดแล้ว

แผนเดิมที่วางไว้คือกะจะใช้วันนี้ทั้งวันเพื่อสอบวิชาหลักให้เสร็จ ใครจะไปคิดว่ายังไม่ทันถึงหนึ่งชั่วโมงดีก็จัดการเรียบร้อย

…

เจ้าหน้าที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ดูราวกับกลายเป็นหุ่นยนต์ไปแล้ว

เคี้ยวแป้งทอดในปากอย่างเซื่องซึม

อีแค่ของกินชิ้นเล็กๆ ชิ้นนี้ เขากินไปตั้งหนึ่งชั่วโมงแล้ว

สามวิชาหลัก ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็ทำเสร็จ

คงไม่ใช่ว่าเขียนมั่วส่งเดชหรอกนะ?

แต่มันก็มีความเป็นไปได้ ในฐานะคนของสำนักงานการศึกษามณฑล เขาก็เป็นหนึ่งในคณะกรรมการตรวจข้อสอบชุดนี้เช่นกัน

เขียนมั่วหรือไม่ พรุ่งนี้ก็รู้กัน

…

บ่ายสามโมงตรง เซียวหยางบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า

"เรียบร้อย ส่งข้อสอบครับ"

ฉู่อวี่ลุกขึ้นอย่างเลื่อนลอย เดินมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าด้านชาเพื่อนำข้อสอบใส่ซองปิดผนึก

การสอบที่เดิมทีวางแผนไว้ว่าต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวัน สุดท้ายกลับเสร็จสิ้นภายในวันเดียว แถมในระหว่างนั้นยังได้พักไปตั้งสองชั่วโมงอีกต่างหาก

เคยเห็นแต่คนที่ทำข้อสอบเร็ว แต่ไม่เคยเจอใครเร็วติดจรวดขนาดนี้มาก่อน

ฉู่อวี่หอบซองข้อสอบที่ปิดผนึกทั้งหมดขึ้นมา "เอาละ การทดสอบสิ้นสุดลงแล้ว เธอสามารถกลับได้แล้วจ้ะ"

ข้อสอบชุดนี้จะถูกส่งไปยังเทียนหนาน เพื่อให้ทางสำนักงานการศึกษามณฑลเป็นผู้ตรวจให้คะแนน

เซียวหยางเก็บเครื่องเขียนแล้วเดินตามฉู่อวี่ออกจากห้องไป

หลังจากส่งมอบข้อสอบให้เจ้าหน้าที่ดูแลเอกสารแล้ว ฉู่อวี่ก็ลอบถอนหายใจยาว

เธอมองไปยังแผ่นหลังของเซียวหยางที่กำลังเดินอยู่ข้างหน้า ก่อนจะยื่นมือออกไปแล้วร้องเรียก "เซียวหยาง เดี๋ยวก่อน"

เซียวหยางหยุดฝีเท้าแล้วเอี้ยวตัวหันกลับมามอง

ฉู่อวี่ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถาม "ข้อสอบพวกนั้น ยากสำหรับเธอบ้างไหม?"

ในใจของเธอยังคงมีความข้องใจอยู่บ้าง อยากรู้ให้แน่ชัดว่าเซียวหยางตั้งใจเขียนจริงๆ หรือเปล่า

เซียวหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบไปตามตรง "ไม่ยากเท่าไรครับ มีมือก็ทำได้แล้ว"

มีมือก็ทำได้แล้วเนี่ยนะ…

ฉู่อวี่มองส่งแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่เดินจากไป ยืนอึ้งเคว้งคว้างอยู่กลางระเบียงทางเดินคนเดียว

…

"กลับมาเร็วขนาดนี้เชียว?"

หลิ่วผิงมองดูลูกชายเดินเข้ามาในห้องรับแขกด้วยความประหลาดใจไม่น้อย

"ไหนบอกว่าเลิกตอนหกโมงเย็นไม่ใช่เหรอ แม่กะว่าจะให้พ่อของลูกขับรถไปรับอยู่พอดี"

เซียวหยางวางกระเป๋านักเรียนลง "เขียนเร็วไปหน่อย ก็เลยเสร็จเร็วน่ะครับ"

หลิ่วผิงไม่ได้ใส่ใจกับการทดสอบครั้งนี้มากนัก จึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ แต่เอ่ยขึ้นว่า "เพื่อนเก่าของแม่เพิ่งโทรศัพท์มาเมื่อกี้นี้ วันนี้เธอออกจากสถาบันเร็ว ขากลับบ้านเกิดคืนนี้จะแวะผ่านทางนี้พอดี คืนนี้ก็เลยน่าจะแวะมาที่บ้านเรา"

เพื่อนเก่าที่เธอพูดถึง ย่อมหมายถึงหัวหน้าภาควิชาของสถาบันดนตรีที่มีตำแหน่งนำหน้ายาวเหยียดคนนั้น

คืนนี้จะมาแล้วเหรอ?

เซียวหยางไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

เขาพยักหน้ารับ "ได้ครับ"

พอนึกขึ้นได้ก็พูดต่อว่า "จริงสิ แม่ครับ ดูเหมือนที่บ้านจะไม่ค่อยมีผลไม้เหลือแล้ว เดี๋ยวผมออกไปซื้อข้างนอกหน่อย ถึงเวลาจะได้เอาไว้ต้อนรับคุณน้าคนนั้นด้วย"

หลิ่วผิงพยักหน้าตอบรับ "ดีเหมือนกัน ไปเถอะ"

…

นอกหมู่บ้านมีร้านขายผลไม้อยู่ร้านหนึ่ง เซียวหยางเดินเข้าไปอย่างคุ้นเคย ไม่นานก็เลือกผลไม้สดมาได้จำนวนหนึ่ง

เมื่อซื้อเสร็จก็หิ้วถุงเดินกลับบ้าน

พอเดินมาถึงประตูรั้ว ก็เห็นแม่กำลังยืนคุยอยู่กับคนคนหนึ่ง

เซียวหยางเพ่งสายตามองดู ก็พบว่าคนคนนั้นคือเพื่อนบ้านข้างบ้าน ครูคนนั้น คนที่เคยขโมยผลงานบทกวีของเซียวหยางไปให้ลูกชายตัวเองนั่นเอง

กับคนประเภทนี้ ย่อมไม่มีทางที่เซียวหยางจะมีความรู้สึกดีๆ ให้ได้อยู่แล้ว

จังหวะนั้นเอง หลิ่วผิงหันมาเห็นลูกชายเดินกลับมาพอดี

เธอจึงกวักมือเรียกเซียวหยางที่อยู่นอกรั้ว "มาสิ รีบเข้ามา น้าหลี่ข้างบ้านแวะมาหาน่ะ"

เซียวหยางดึงสติกลับมา มุมปากผุดรอยยิ้ม แล้วผลักประตูรั้วเดินเข้าไป

"เพิ่งซื้อทุเรียนมาใหม่ๆ น้าหลี่จะลองชิมสักลูกไหมครับ?"

ในถุงมีผลไม้นานาชนิด แต่เซียวหยางกลับเจาะจงพูดถึงทุเรียน ย่อมมีความหมายแฝงจิกกัดอยู่ในตัวอย่างแน่นอน

ทว่าหลี่เจินกลับคิดไม่ถึงจุดนั้น หรือไม่เธอก็คงคิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปมันแนบเนียนไร้รอยต่อจนเซียวหยางไม่มีทางรู้เรื่อง

"ไม่กินหรอกจ้ะ ไม่กินดีกว่า" เธอเอ่ยปฏิเสธตามมารยาท

ตามปกติทั่วไปแล้ว เซียวหยางน่าจะต้องคะยั้นคะยออีกสักสองสามประโยค แล้วหลี่เจินค่อยจำใจยอมชิมสักคำ เธอก็คิดเอาไว้แบบนั้นเหมือนกัน

ทว่า เซียวหยางกลับยิ้มแป้นขึ้นมาทันควัน "ผลไม้สดๆ แบบนี้ไม่กิน งั้นผมคงต้องยกเข้าบ้านแล้วล่ะครับ"

พูดจบก็เบี่ยงตัวเดินผ่านเข้าไปทันที

หลี่เจินยืนมองตามตาค้าง

เมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขกและวางผลไม้ลงแล้ว เซียวหยางก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

เขาไม่ใช่คนใจแคบ แต่ก็ไม่ได้ใจกว้างถึงขนาดปล่อยให้คนอื่นมาขโมยบทกวีของตัวเองไปดื้อๆ โดยไม่รู้สึกโกรธเคือง

ขณะที่ตั้งใจว่าจะไม่สนใจหลี่เจินที่อยู่ข้างนอก เขากลับได้ยินเสียงบทสนทนาของทั้งสองคนแว่วเข้ามาพอดี

"พี่หลิ่ว พี่เป็นถึงศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย ก็น่าจะมีความรู้เรื่องบทกวีอยู่บ้างใช่ไหมคะ?"

"ฉันสอนคอมพิวเตอร์ จะไปมีความรู้อะไรเรื่องบทกวีกันล่ะ แต่ลูกชายของฉันน่ะพอจะรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง"

ดวงตาของหลี่เจินเป็นประกายขึ้นมาทันที "จริงเหรอคะ? เขามีผลงานอะไรบ้างไหมล่ะ ฉันจะได้ขอดูเป็นขวัญตาหน่อย"