บทที่ 57 กรรมการคุมสอบถึงกับอึ้ง อะไรนะ สิบห้านาทีก็ส่งข้อสอบแล้วเหรอ

เมื่อวานเช็กอินได้แพทย์แผนจีน วันนี้เช็กอินได้แพทย์แผนปัจจุบัน

ที่สำคัญที่สุดคือวิชาแพทย์ทั้งสองสายยังเอามาหลอมรวมกันได้อีก

บางทีระบบเช็กอินนี่เวลาจะโกงขึ้นมาก็ไร้เหตุผลสิ้นดี

เซียวหยางก้มดูค่าชื่อเสียง หลังจากกระแสซานถี่ภาคสามโหมกระหน่ำมาตลอดทั้งวันเมื่อวาน ตอนนี้ยังเหลืออยู่อีก 74,000 แต้ม

เขาใช้ 10,000 แต้มอัปเกรดความเชี่ยวชาญแพทย์แผนปัจจุบันขึ้นเป็นขั้นกลางทันที

‘ต้องการหลอมรวมหรือไม่ การหลอมรวมใช้ค่าชื่อเสียง 50,000 แต้ม’

“หลอมรวม!”

‘สร้างสกิลติดตัวใหม่สำเร็จ: หัตถ์เทวะขั้นสูง’

หัตถ์เทวะขั้นสูง: เชี่ยวชาญการแพทย์ทั้งแผนจีนและแผนปัจจุบัน รักษาได้ทั้งโรคภายในและภายนอก

สองสกิลถูกหลอมรวมกลายเป็นสกิลใหม่ขั้นสูงในพริบตา

น่าเสียดายที่ตัวเองไม่มีใบประกอบวิชาชีพเวชกรรม ไม่อย่างนั้น ด้วยอานุภาพของสกิลขั้นสูง จะสร้างชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกก็เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว

เซียวหยางลุกขึ้นนั่ง ความรู้ทางการแพทย์อันสลับซับซ้อนแล่นผ่านหัวอย่างรวดเร็ว

การมอง ฟัง ถาม แมะ หยินหยางเบญจธาตุ ยาตรงกับโรคหายฉับพลัน

แถมสองมือคู่นี้ยังนิ่งสนิท จะให้เฉือนตรงไหนก็คงเสร็จเรียบร้อยได้ในไม่กี่นาที

แลกกับค่าชื่อเสียง 60,000 แต้ม คุ้มเกินคุ้มจริงๆ!

…

พอเห็นว่าเวลายังเหลือเฟือ เขาจึงเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาแล้วออกไปวิ่งออกกำลังกายข้างนอก

ตอนกลับถึงบ้านด้วยความกระปรี้กระเปร่าตอนเจ็ดโมงครึ่ง หลิ่วผิงก็ยกอาหารเช้ามาวางบนโต๊ะแล้ว

ขนมปังสองสามแผ่น ไข่ดาว เบคอนอีกนิดหน่อย และนมสด

สองสามวันมานี้พอแม่เริ่มว่าง เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แต่ฝีมือทำอาหารพัฒนาขึ้นเห็นๆ

ดูจากไข่ดาวในจานนี้ก็รู้

ไฟกำลังพอดี แถมไข่แดงยังเยิ้มเป็นลาวา

เซียวหยางหยิบขนมปังขึ้นมา “พ่อล่ะครับ”

“ช่างพ่อเขาเถอะ อ่านอีบุ๊กยันสว่าง เพิ่งจะได้นอนเมื่อเช้านี่เอง”

พวกนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องคงเป็นแบบนี้กันหมด ถ้าปักใจกับเรื่องไหนแล้วเป็นต้องเอาให้สุด

เซียวหยางยักไหล่ กัดขนมปังไปคำหนึ่ง ไข่แดงเยิ้มๆ ซึมลงบนแผ่นขนมปังเล็กน้อย ยิ่งชวนให้น่ากินขึ้นไปอีก “อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว อย่าให้พ่ออดนอนบ่อยสิครับ”

หลิ่วผิงนั่งลง “ห้ามได้ที่ไหนล่ะ! พวกทำงานสายวิทย์น่ะ หัวรั้นจะตาย!”

…

พอกินมื้อเช้าเสร็จ เซียวหยางก็เอ่ยลาแม่ หยิบเครื่องเขียนที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วมุ่งหน้าไปยังสำนักการศึกษา

การสอบครั้งนี้จัดขึ้นที่สำนักการศึกษา แถมยังอยู่ภายใต้การคุมเข้มอย่างรัดกุม

ข้อสอบส่งตรงมาจากระดับมณฑล ในห้องมีกล้องวงจรปิดติดไว้ถึงสี่ตัว ตัดโอกาสทุจริตทุกรูปแบบโดยสิ้นเชิง

เมื่อก้าวเข้าไปในสำนักการศึกษาและแจ้งเรื่องกับเจ้าหน้าที่ ไม่นานก็มีหญิงสาววัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งออกมาต้อนรับ

“เซียวหยางใช่ไหมจ๊ะ เดี๋ยวพี่พาไปห้องสอบเดี่ยว อยู่ชั้นสามนะ”

เขาเหลือบมองป้ายชื่อพนักงานของอีกฝ่าย

ชื่อฉู่อวี่

ระหว่างเดินขึ้นบันได ฉู่อวี่ชวนคุยเก่งทีเดียว

“หลายปีมานี้เธอเป็นนักเรียนคนแรกเลยนะที่มาสอบล่วงหน้า ห้องสอบนี้น่ะเพิ่งจัดเก็บกวาดให้เธอเป็นพิเศษเลย เมื่อก่อนเป็นห้องเก็บของแท้ๆ”

เซียวหยางยิ้มพลางตอบ “รบกวนพวกพี่แล้วครับ”

“ไม่รบกวนหรอก พี่แค่แปลกใจนิดหน่อย ทำไมเธอถึงต้องรีบมาสอบล่วงหน้าด้วยล่ะ รอสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามรอบปกติไม่ดีกว่าเหรอ”

เซียวหยางคิดนิดหนึ่งแล้วตอบ “ผมเรียนหลายอย่างสะเปะสะปะไปหน่อยครับ สอบเสร็จล่วงหน้าจะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่น”

“สะเปะสะปะ? เด็กนักเรียนอย่างเธอจะเรียนอะไรนักหนา”

เซียวหยางหักนิ้วนับพลางตอบอย่างคล่องแคล่ว “กรีฑา เปียโน งานเขียน แล้วก็การแพทย์ครับ”

ฉู่อวี่หัวเราะคิกคัก “นั่นมันก็สะเปะสะปะจริงด้วย…” แต่แล้วเธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “เซียวหยาง…เธอคงไม่ใช่เซียวหยางคนที่ทำลายสถิติการแข่งระดับมณฑลคนนั้นหรอกนะ!”

เรื่องนั้นทำเอาสะเทือนไปถึงทีมมณฑลกับสำนักการกีฬามณฑลเลยเชียวนะ

“ก็แค่ทำลายสถิติเล็กๆ น้อยๆ ไปไม่กี่รายการเองครับ”

สถิติเล็กๆ น้อยๆ เหรอ

คนจากสำนักการกีฬาโร่มาหาถึงที่เนี่ยนะสถิติเล็กๆ

ฉู่อวี่มองเขาด้วยความประหลาดใจ

ด้านกีฬาเก่งขนาดนี้ ยังจำเป็นต้องมาสอบล่วงหน้าอีกเหรอ เข้าโรงเรียนกีฬาไปเลยไม่ดีกว่าหรือไง

“เอาละ ถึงแล้วจ้ะ ข้อสอบยังปิดผนึกอยู่ ต้องให้นักเรียนเปิดผนึกหน้ากล้องวงจรปิด พี่จะคุมสอบตลอดเวลา เธอเองก็ต้องทำตามขั้นตอนด้วยนะ”

เซียวหยางก้าวเข้าไปในห้องสอบ

ห้องกว้างขวาง ตรงกลางมีโต๊ะและเก้าอี้หนึ่งชุด ห่างออกไปสามเมตรมีเก้าอี้ของผู้คุมสอบอีกหนึ่งตัว นอกเหนือจากนั้นไม่มีอะไรอื่นเลย

เซียวหยางหันไปถาม “จำกัดเวลาไหมครับ”

“มีสิ แต่ละวิชาไม่เกินสองชั่วโมงครึ่ง มีเวลาพักครึ่งชั่วโมงระหว่างวิชา แน่นอนว่าถ้าไม่อยากพักจะสอบวิชาต่อไปเลยก็ได้ วันนี้มีข้อสอบสามวิชา ถ้าเวลายังเหลือจะสอบสี่วิชาหรือห้าวิชาเลยก็ได้นะ”

มาตรฐานระดับนี้แทบไม่ต่างจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่มีความยืดหยุ่นมากกว่า

เซียวหยางครุ่นคิด “ส่งข้อสอบก่อนเวลาได้ไหมครับ”

ส่งก่อนเวลาเหรอ

การสอบจริงจังแบบนี้นักเรียนคนอื่นมีแต่จะอยากได้เวลาเพิ่ม ยิ่งเธอเป็นพวกมาสอบก่อนกำหนดแบบนี้ด้วย

เวลายังไม่รู้จะพอหรือเปล่า ดันมาถามเรื่องส่งก่อนเวลาเนี่ยนะ

ฉู่อวี่นั่งลงบนเก้าอี้คุมสอบ “ส่งก่อนเวลาได้จ้ะ แต่พี่แนะนำว่าถ้ามีเวลาก็ตรวจทานดูให้ดีก่อนเถอะ”

เธอยกข้อมือขึ้นดูเวลา “เหลืออีกหนึ่งนาที พร้อมหรือยัง”

เซียวหยางนั่งลงตรงโต๊ะสอบ “พร้อมแล้วครับ”

เมื่อถึงเวลา กล้องวงจรปิดก็เปิดทำงานโดยอัตโนมัติ

จากนั้นฉู่อวี่ก็นำซองข้อสอบที่ปิดผนึกมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าเซียวหยาง

“นี่เป็นวิชาภาษาจีน เธอแกะได้เลย เริ่มจับเวลาแล้วนะ”

พูดจบฉู่อวี่ก็เดินกลับไปนั่งที่ บิดขี้เกียจแก้เบื่อ

ถึงจะคุมสอบแต่ก็เล่นมือถือไม่ได้ ช่างทรมานจริงๆ!

…

ณ สำนักการศึกษามณฑล เจ้าหน้าที่ซึ่งรับหน้าที่จับตาดูผ่านจอมอนิเตอร์ขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น

หน้าจอคอมพิวเตอร์เปลี่ยนเป็นสีเขียว แสดงว่าเริ่มจับเวลาการสอบแล้ว

เป็นการเฝ้าระวังด้วยระบบอัจฉริยะ เขาจึงหยิบโรตีไข่เจียวที่ซื้อมาเมื่อเช้าขึ้นมากิน พลางมองหน้าจอไปเพลินๆ

…

วิชาภาษาจีนงั้นเหรอ

เซียวหยางก้มหน้าเริ่มทำข้อสอบทันที

สองมือคู่นี้ที่เล่นเปียโนได้และผ่าตัดได้ ผสานเข้ากับสมองขั้นเทพ เริ่มทำงานสอดประสานกันในเสี้ยววินาทีนี้

พอกวาดสายตาดูโจทย์ แทบไม่ต้องหยุดคิดก็ตวัดปากกาเขียนคำตอบลงไปอย่างรวดเร็ว

…

ฉู่อวี่มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเบื่อหน่าย

วินาทีถัดมา

ติ๊ง!

“ผมส่งข้อสอบครับ!”

ฉู่อวี่สะดุ้ง นึกว่าตัวเองหูแว่วไปเอง

เธอหันไปมองเซียวหยางพลางคิดในใจ เพิ่งจะนั่งลงไปได้แค่สิบกว่านาที ตัวเองถึงกับหูฝาดไปแล้วเหรอเนี่ย

เซียวหยางเท้าแขนกับโต๊ะแล้วพูดย้ำอีกครั้ง “ผมส่งข้อสอบครับ”

คราวนี้เธอเห็นริมฝีปากของเซียวหยางขยับชัดเจน และได้ยินอย่างถนัดหู

ส่งข้อสอบเหรอ

ฉู่อวี่ก้มดูเวลา สิบห้านาทีเนี่ยนะส่งข้อสอบแล้ว?

ข้อสอบมันยากเกินไปจนทำไม่ได้เลยหรือเปล่า

เพราะเพิ่งขึ้น ม.6 ข้อสอบพวกนี้สำหรับเขาก็คงจะยากไปจริงๆ นั่นแหละ

“เซียวหยาง ความจริงยังเหลือเวลาอีกเยอะนะ ลองคิดดูให้รอบคอบก่อนดีไหม…”

เซียวหยางยังคงนั่งอยู่ที่เดิม “ไม่ต้องแล้วครับ ผมตรวจทานไปสามรอบแล้ว”

“เอ่อ…”

ฉู่อวี่เดินเข้าไปใกล้ สายตากวาดมองบนกระดาษคำตอบ

เต็มเอี๊ยด เขียนเสร็จหมดแล้วจริงๆ

นี่มัน…

เป็นไปได้ยังไงกัน

ระดับความยากของข้อสอบชุดนี้เทียบเคียงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เลยนะ

แต่เขากลับทำข้อสอบเสร็จสิ้นในเวลาเพียงสิบห้านาทีสั้นๆ เนี่ยนะ!

แถมยังมีเวลาเหลือไปตรวจทานอีก

ต่อให้ข้อสอบรั่ว ก็ไม่มีทางลอกได้เร็วขนาดนี้หรอกจริงไหม

“อะแฮ่ม ส่งข้อสอบครับ”

ฉู่อวี่ถึงได้สติกลับมา

“ได้…ได้จ้ะ”

เธอหยิบข้อสอบขึ้นมาแล้วปิดผนึกใหม่อีกครั้ง

…

เจ้าหน้าที่ที่กำลังเคี้ยวโรตีไข่เจียวถึงกับสำลักเกือบติดคอ

กรอบสีเขียวบนหน้าจอดับหายไป เขานึกว่าระบบมีปัญหาอะไรขึ้นมา

แต่พอเพ่งดูให้ละเอียด ถึงได้พบว่าเด็กนักเรียนส่งข้อสอบแล้ว

เขาก้มมองโรตีในมือตัวเอง แล้วเงยหน้ามองจอคอมพิวเตอร์ แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

โรตีไข่เจียวของเขายังไม่ทันจะหมดชิ้น ก็ส่งข้อสอบแล้วเนี่ยนะ?