บทที่ 100 น้ำดำ

ยามนี้เย่ซิวไม่เพียงต้องแบกรับภาระหน้าที่ในร้านเน็ต ทั้งคอยช่วยลูกค้าเปิดเครื่อง แถมยังต้องคอยอธิบายวิธีเล่นเกมให้กับพวกที่เพิ่งมาเล่นเป็นครั้งแรก ยิ่งรวมกับกระแสความฮิตถล่มทลายของโค้กเข้าไปอีก ก็ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง ถึงขั้นแอบคิดถึงชีวิตช่วงเป็นไอ้กระจอกที่ไม่มีอะไรติดตัวขึ้นมาบ้างแล้ว

คนเราก็เป็นเช่นนี้ มักจะเกิดอารมณ์ความรู้สึกอันไม่จำเป็นอย่างการหวนคิดถึงอดีตอยู่เรื่อย

“เครื่องเต็มแล้ว ท่านคงต้องรอสักประเดี๋ยว”

เมื่อเห็นเงาร่างคนเดินวนเวียนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เย่ซิวที่นอนฟุบอยู่กับโต๊ะก็ขี้เกียจแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

“นี่คืออะไร” ชายผู้นั้นชี้ไปที่เครื่องทำโคล่าพลางเอ่ยถาม

ได้ยินเช่นนั้น เย่ซิวจึงเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้นี้ ส่วนชายหนุ่มก็กำลังจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน

พูดตามตรง ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้มีจุดไหนโดดเด่นสะดุดตา จัดว่าธรรมดามาก ทว่าเย่ซิวกลับรู้สึกว่าเขาดูเจิดจ้าเป็นประกาย

หน้าตาแม้จะดูหมดจด แต่ไม่อาจจัดเข้าขั้นชายงามได้อย่างแน่นอน หากจะบอกว่าแปลกจริงๆ ก็คงเป็นท่าทีของอีกฝ่าย น้ำเสียงเวลาพูดจาดูจริงจังเอามากๆ

ใช่แล้ว จริงจังสุดๆ

เย่ซิวแย้มยิ้ม รู้สึกเพียงว่าคนผู้นี้น่าสนใจยิ่ง หากเป็นคนทั่วไปเวลาเห็นสิ่งที่ไม่เคยพบเคยเห็นย่อมต้องอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด ทว่าชายหนุ่มคนนี้กลับมีท่าทีเคร่งขรึมจริงจัง

ชายหนุ่มดูไม่ชอบล้อเล่น เขายังคงชี้ไปที่เครื่องทำโคล่าแล้วเอ่ยถาม

“ของดื่มน่ะ” เย่ซิวตอบพร้อมรอยยิ้ม

“น้ำดำหรือ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะนึกถึงเครื่องดื่มชนิดหนึ่งที่กำลังฮิตไปทั่วเมืองชิงอวิ๋นช่วงนี้ขึ้นมาได้

“ใช่แล้ว” เย่ซิวพยักหน้า ในเมื่อคนที่นี่คุ้นชินกับการเรียกโค้กว่าน้ำดำ เขาย่อมขี้เกียจไปอธิบายหลักการของโค้กให้เสียเวลา

“อร่อยหรือไม่”

“ก็พอได้อยู่”

ชายหนุ่มยังคงเดินวนเวียนอยู่หน้าเคาน์เตอร์พลางจ้องมองเครื่องนี้ เขาคืออัจฉริยะแห่งการฝึกตน ปัญหาด้านการบำเพ็ญเพียรน้อยนักที่จะทำให้เขาสะดุด หากมีจริงเขาย่อมรีบไปขอคำชี้แนะทันที แต่เครื่องทำโคล่านี้เขาไม่เข้าใจจริงๆ จึงเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาอย่างแรงกล้า

คนผู้นี้ย่อมเป็นชิงม่อ คนหนุ่มผู้เปี่ยมพรสวรรค์ในการฝึกตนที่สุดแห่งเมืองชิงอวิ๋น และยังเป็นยอดอัจฉริยะปีศาจตามคำเล่าลือที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำได้ตั้งแต่อายุเพียงสิบหกปี

“ขอสักแก้วได้หรือไม่” ชิงม่อมองเย่ซิวพลางกะพริบตาปริบๆ

“หนึ่งศิลาวิญญาณ” เย่ซิวหัวเราะ รู้สึกว่าคนผู้นี้น่าสนใจดีพิลึก

ใครเล่าจะคิดว่าเรื่องที่น่าสนใจยิ่งกว่ายังอยู่ถัดจากนี้ ชิงม่อไม่ได้รู้สึกว่าราคาหนึ่งศิลาวิญญาณนั้นแพงเลยสักนิด ในเส้นทางการฝึกตนของเขา ศิลาวิญญาณที่เป็นของใช้สิ้นเปลืองแบบนี้ถูกผลาญไปไม่รู้ตั้งเท่าไร ในเมื่อเป็นของสิ้นเปลือง ต่อให้ราคาสูงเพียงใดก็ไม่อาจนับเป็นของล้ำค่าหายากได้

“เจ้าเลี้ยงข้าสักแก้วสิ” ชิงม่อเอ่ยขึ้นอย่างจริงจังยิ่ง

หากคำพูดนี้หลุดออกมาจากปากเฉินโจว เย่ซิวคงปฏิเสธเสียงแข็งไปแล้วอย่างไร้เยื่อใย เพราะเงินในมือเขาก็ไม่ได้มีเหลือเฟือ ต่อให้เก็บเงินส่วนตัวไว้ได้นิดหน่อย ก็ล้วนต้องเก็บไว้ใช้การใหญ่ในวันข้างหน้า

ทว่ากับคนผู้นี้ เย่ซิวกลับรู้สึกว่าเขาน่าสนใจดี คำว่าเลี้ยงข้าสักแก้ว ไม่ได้ฟังดูเหมือนการออกคำสั่ง และไม่ได้ฟังดูเหมือนการร้องขอ แต่ฟังดูเป็นธรรมชาติเหมือนสหายสุราคบหากันมานานปีบอกว่ามื้อนี้เจ้าจ่ายนะ จนทำให้คนฟังไม่รู้สึกรังเกียจหรือขัดหูเลยแม้แต่น้อย

เป็นธรรมชาติมาก จึงทำให้คนรู้สึกสบายใจ

“ได้สิ”

เย่ซิวไม่ปฏิเสธอย่างน่าประหลาด เขาหยิบศิลาวิญญาณหนึ่งก้อนจากใต้โต๊ะวางลงบนเครื่องทำโคล่า แล้วนำภาชนะด้านข้างมารองจนเต็มยื่นส่งให้ชิงม่อ

ช่วงนี้เย่ซิวไหว้วานให้เฉินโจวช่วยจัดซื้อจอกสุราแบบใช้แล้วทิ้งมาจากในเมืองชิงอวิ๋น จุโค้กได้ห้าร้อยมิลลิลิตรพอดิบพอดี เครื่องดื่มราคาระดับหนึ่งศิลาวิญญาณเลอค่าเพียงใด แต่คนที่ใช้จอกสุราราคาถูกพรรค์นี้กลับเพิ่งเคยเห็นเย่ซิวทำเป็นคนแรก

ในใจเย่ซิวเองก็จนปัญญา เพราะกระบวยตักน้ำอันนั้นเขาไม่อยากให้ใครใช้อีกแล้วจริงๆ ในใจแทบจะกลายเป็นแผลฝังใจอยู่รอมร่อ สู้ควักกระเป๋าตัวเองซื้อจอกราคาถูกมาไว้ให้ลูกค้าใช้ดีกว่า แต่ถึงอย่างนั้น ลูกค้าส่วนใหญ่ที่มาซื้อน้ำดำต่างก็นำภาชนะติดตัวมาเองกันทั้งสิ้น