บทที่ 117 กิจการรุ่งเรือง

เนื่องจากต้องซ่อมประตูไม้ ย่อมส่งผลกระทบต่อลูกค้ารายอื่นอย่างไม่ต้องสงสัย ถึงตอนนั้นเศษไม้คงปลิวว่อนไปทั่วจนลูกค้าพากันบ่นแน่ เย่ซิวจึงทำได้เพียงตัดสินใจว่าจะหยุดให้บริการชั่วคราวในวันนี้ พอลูกค้ากลุ่มนี้หมดเวลาก็จะปิดร้านพักหนึ่งก่อน

ต่อการกระทำเช่นนี้ของเย่ซิว ลูกค้าย่อมรู้สึกขัดใจอยู่ในอก เดิมทีพวกเขายังอยากอยู่ต่ออีกสักพัก ต่อให้เวลาของตัวเองจะหมดลงแล้ว ก็ยังสามารถยืนดูคนอื่นเล่นอยู่ด้านหลังได้ การที่เย่ซิวปิดร้านก่อนเวลาจึงทำให้ความหวังนี้พังทลายลงไป ย่อมรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นธรรมดา

คนพวกนี้ทำได้เพียงบ่นพึมพำสองสามคำแล้วรีบเดินจากไป ไม่มีใครทันสังเกตเห็นช่างไม้วัยกลางคนที่นั่งอยู่ในโถงร้านเลยสักคน ถึงจะเห็นก็แค่เหลือบมองผ่านๆ ใครจะไปคาดคิดว่าบุรุษวัยกลางคนในคราบช่างไม้ผู้นี้ แท้จริงแล้วจะเป็นถึงใต้เท้าเจ้าเมืองแห่งเมืองชิงอวิ๋น ชายผู้ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในเมืองชิงอวิ๋นกันเล่า?