บทที่ 118 ความเปลี่ยนแปลง

"นับว่าโชคดีที่ลูกค้ายังชื่นชอบร้านเล็กๆ ของข้า มีคนยอมแวะมาอุดหนุนก็นับว่าให้เกียรติข้ามากแล้ว"

เย่ซิวเกาหัวพลางกล่าวด้วยความถ่อมตน เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ไม่ถือตัวและสุขุม ท่าทีที่เขาใช้สนทนากับท่านช่างไม้ผู้นี้จึงไม่เหมือนกับที่ใช้กับคนรุ่นเดียวกัน คนส่วนใหญ่มักมีความรู้สึกเช่นนี้ ยามอยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสกว่าย่อมวางตนเป็นรุ่นหลัง คำพูดคำจาจึงนอบน้อมขึ้นหลายส่วน

"โลกยุคนี้ ใครๆ ก็ฝึกตนกันได้ เหตุใดเจ้าไม่ร่วมขบวนไปกับเหล่าผู้บำเพ็ญเพียร มุ่งมั่นฝึกเต๋า ก้าวเข้าสู่โลกแห่งการฝึกตนเล่า?"