บทที่ 162 อารมณ์ร้อนแรง

ความรู้สึกและบรรยากาศเช่นนี้ เย่ซิวรู้สึกว่าไม่เลวเลยทีเดียว

ดังนั้นในเวลานี้ จึงเหลือเพียงซานซานคนเดียวที่ยืนดูอยู่ข้างๆ แม้จะร้อนใจจนอยากให้สุ่ยหมู่สลับตัวลงมา เพื่อที่ตนเองจะได้เข้าไปเล่นบ้างสักตา ทว่าด้วยนิสัยที่เป็นคนซื่อเอามากๆ คำพูดพรรค์นั้นเขาจึงพูดไม่ออกอยู่ดี

เมื่อไร้ความขวยเขิน ศิษย์ร่วมสำนักรุ่นเดียวกันเวลาเล่นด้วยกันย่อมไม่มีสิ่งใดต้องเกรงใจ คำพูดคำจาโผงผางอย่างไรก็พ่นออกมาได้หมด ในเมื่อได้ควบม้าไล่ฟันอย่างสะใจ นอกจากจะไม่มีความโหดร้ายของสนามรบจริงแล้ว นี่ก็เป็นหนทางเดียวที่ทำให้คนยุคนี้ได้สัมผัสบรรยากาศสงครามอย่างใกล้ชิด สำหรับพวกเขานับว่าไม่ใช่เรื่องแย่เลย