บทที่ 163 ลองสักตามั้ยล่ะ

หากเป็นวันธรรมดาทั่วไป สุ่ยหมู่ย่อมไม่อยากไปหาเรื่องอวี๋จี๋อยู่แล้ว เพราะถึงอย่างไรเขาก็มิใช่คนเมืองชิงอวิ๋น ทว่าในวันนี้เขาเพิ่งจะทะลวงผ่านสู่ระดับฝึกปราณชั้นที่แปดมาหมาดๆ นับว่าโดดเด่นเป็นหัวแถวในหมู่พวกเดียวกัน จึงมองพวกอวี๋จี๋ขัดหูขัดตาเป็นธรรมดา

เพียงแต่เขาไม่รู้เลยว่า อวี๋จี๋เองก็เพิ่งทะลวงสู่ระดับฝึกปราณชั้นที่แปดเมื่อไม่กี่วันก่อนเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างก็เหม็นขี้หน้ากัน ทว่าสถาบันชิงอวิ๋นมีกฎเหล็ก เกลียดการกัดกันเองเป็นที่สุด จึงสั่งห้ามมิให้นักเรียนลงไม้ลงมือต่อกัน มิฉะนั้นแม้แต่อาจารย์ก็จะต้องพลอยโดนหางเลขไปด้วย ดังนั้นแม้ทั้งสองฝ่ายจะมีวาจาเชือดเฉือนกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่ก็ไม่มีใครคิดจะลงไม้ลงมือจริงๆ

ซานซานมองดูพวกอวี๋จี๋ที่มาอย่างไม่เป็นมิตรด้วยความประหม่า ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี