บทที่ 192 มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน

ขอบตาของเฉินโจวแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะเป็นเพราะฤทธิ์สุราที่ดื่มเข้าไปมาก

เย่ซิวไม่ได้เอ่ยขัดจังหวะ ในฐานะผู้ฟัง สิ่งสำคัญที่สุดคือการเงียบให้ถูกจังหวะ และสิ่งที่เฉินโจวพูดออกมาล้วนกลั่นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาจึงตั้งใจรับฟังเป็นอย่างยิ่ง

"แต่หลังจากได้รู้จักกับเจ้า ตอนแรกก็ยังไม่เท่าไร ทว่าพอนานวันเข้า ข้ากลับพบว่าเจ้าค่อยๆ เปลี่ยนไป แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าไปเจอวาสนาอะไรมา แต่ในฐานะสหาย ข้าจะไม่ซักไซ้ ที่สำคัญที่สุดคือข้ามองเห็นความหวังไร้ขีดจำกัดในตัวเจ้า ข้ารู้สึกว่าวันข้างหน้าเจ้าจะต้องไปได้ไกลมากแน่ๆ"