บทที่ 196 สิบหก

น้ำเสียงของแม่นางน้อยแผ่วเบานัก หากเย่ซิวไม่ใช่ผู้ฝึกปราณชั้นที่เจ็ด ก็คงไม่มีทางได้ยินเสียงที่เบาราวกับยุงบินของนางเป็นแน่

เมื่อเห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ของแม่นางจื่อฉิง หญิงสาวข้างกายเฉินโจวก็รู้สึกขัดใจอยู่บ้าง นางอยากจะสั่งสอนสักสองสามคำ แต่พอคิดได้ว่าแขกยังอยู่ตรงนี้จึงไม่เหมาะไม่ควร ได้แต่ระงับอารมณ์ไว้ แล้วหันไปหัวเราะต่อกระซิกดื่มสุรากับเฉินโจวต่อ

คนทำอาชีพนี้ย่อมต้องคอแข็งเป็นธรรมดา เพราะคืนหนึ่งไม่รู้ว่าต้องรับรองแขกกี่โต๊ะ ยิ่งรับแขกมาก เหรียญเงินในมือก็ยิ่งเพิ่มพูน หากไม่ใช่เพื่อเงินทองแล้ว จะมีใครยอมทิ้งศักดิ์ศรีมานั่งดื่มสุราเอาใจพวกตาแก่เหล่านี้กัน