บทที่ 240 หนวกหู

“ศิษย์สถาบันช่างอารมณ์ดีเหลือเกินนะ? ช่างองอาจผึ่งผายเสียจริง ข้าเคยพบศิษย์สถาบันมาก็ไม่น้อย แต่ไม่เคยเห็นใครองอาจเท่าท่านมาก่อนเลย นับถือจริงๆ”

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น เย่ซิวก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้ แค่นักบำเพ็ญเพียรฝึกปราณขั้นสูงสุดแท้ๆ กล้าดียังไงมาพ่นวาจาโอหัง ขอบเขตร่างทองคำเขาเจอมาตั้งเท่าไร นักบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณยิ่งเจอดาดดื่น แต่นักบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณที่อวดดีจองหองขนาดนี้ นอกจากซูฉี่แล้วเขาก็เพิ่งเคยเจอนี่แหละ แถมยังยกคำว่าสถาบันมาอ้างติดปากอยู่ตลอด เสแสร้งสิ้นดี

“ไอ้คนสามหาว เจ้าช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง! ข้าไว้ชีวิตเจ้าแล้ว เจ้ากลับกล้าไม่รับน้ำใจ!”