บทที่ 239 โรคบุปผา

เย่ซิวเห็นท่าทางเช่นนั้นของอีกฝ่าย ย่อมรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ อุตส่าห์พูดจาดีๆ ด้วย แต่อีกฝ่ายกลับยังคิดจะมาวางก้ามใส่ เขาไม่เคยมีความคิดประเภทว่าลูกค้าคือพระเจ้าอยู่แล้ว แถมอายุอานามก็ไล่เลี่ยกัน หากเจ้าให้เกียรติข้า ข้าก็เคารพเจ้า ไยต้องมาทำวางท่าสูงส่งกันด้วย

"เจ้าหนู เจ้ากล้าสามหาวถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

คนผู้นั้นตวาดลั่น ยามปกติอยู่ในสถาบัน ด้วยความที่อายุมากกว่าและอาวุโสกว่า ไปที่ใดก็มีแต่คนร้องเรียกศิษย์พี่ๆ จนเคยชินกับการวางมาดใหญ่โต พอติดเป็นนิสัยจึงยากจะแก้ไข เมื่อเห็นเย่ซิวกล้าพูดจาเช่นนี้กับตน จึงบันดาลโทสะขึ้นมาทันที