บทที่ 261 น้าวคันศร

ดังนั้นแม้แต่หน้าไม้ธรรมดา หากต้องการให้อนุภาพรุนแรงพอจะยิงทะลุเกราะได้ ก็ยังต้องอาศัยแรงร้อยกว่าชั่ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหน้าไม้ของซุนฮูหยิน มันจะเป็นหน้าไม้ธรรมดาอย่างที่ทหารเลวใช้ได้อย่างไร ย่อมสร้างจากวัสดุชั้นเลิศ การจะขึ้นสายง้างออกจึงต้องเปลืองแรงไม่น้อย

แม้จะกินแรงปานนี้ แต่สัมผัสนี้กลับส่งผ่านมายังโลกแห่งความเป็นจริงได้อย่างสมจริงเหลือเกิน ในระหว่างที่เล่นเกมนางรู้สึกได้ถึงน้ำหนักอันมหาศาลของหน้าไม้ ทว่าหลวี่อี้เซียงแม้จะเป็นสตรี แต่ก็เป็นถึงอาจารย์แห่งสถาบัน ย่อมมีลูกไม้เฉพาะตัวอยู่บ้าง แม้จะหนักอึ้งแต่ก็ยังน้าวคันศรจนสุด ลูกศรพุ่งแหวกอากาศออกไปทันที!

ลูกศรพุ่งทะยานด้วยความเร็วสุดขีด ทหารที่กำลังคุ้มกันเหล่าขุนนางไหนเลยจะต้านทานได้ ลูกศรดอกหนึ่งพุ่งเสียบเข้ากลางหลังของขุนนางผู้นั้นอย่างจังจนร่วงตกจากหลังม้าในพริบตา