บทที่ 262 ประลองกันสักตั้ง

ดังนั้นโดยทั่วไปแล้ว การถูกฟันตกจากหลังม้าก็เท่ากับแพ้ไปแล้วครึ่งหนึ่ง ม้าก็ไม่มี แล้วจะไปต้านทานการพุ่งชาร์จของอีกฝ่ายได้อย่างไร

ทว่าหลวี่อี้เซียงกลับมิได้คิดเช่นนั้น นางเป็นถึงอาจารย์ของสถาบัน แม้จะพูดคุยสนิทสนมกับเหล่าศิษย์ในสถาบันอย่างออกรส แต่สายตาในการสังเกตและทักษะรอบด้านล้วนเหนือกว่าระดับของศิษย์ทั้งสิ้น ขุนพลทุกคนต่างมีจุดเด่นเฉพาะตัว เรื่องนี้ตั้งแต่เริ่มเกมสุ่ยมู่ก็อธิบายไว้อย่างชัดเจนแล้ว ว่าไม่มีขุนพลที่เก่งกาจที่สุด มีเพียงขุนพลที่เหมาะกับเจ้าที่สุดเท่านั้น

ดังนั้นตั้งแต่เริ่มเปิดฉาก หลวี่อี้เซียงจึงพยายามมองหามาตลอดว่า จุดเด่นที่สุดหรือข้อได้เปรียบของขุนพลอย่างซุนฮูหยินคืออะไร คำตอบคือความคล่องแคล่วว่องไว การอยู่บนหลังม้ากลับยิ่งจำกัดข้อได้เปรียบของตน ทำให้ไม่อาจสำแดงระบบการต่อสู้อันเป็นเอกลักษณ์ของตัวละครออกมาได้ ทั้งยังถูกบีบให้ปะทะตรงๆ กับอีกฝ่าย ทั้งที่พละกำลังและด้านอื่นๆ ของศัตรูกดข่มตนเองไว้ทุกทางมิใช่หรือ