บทที่ 265 ผ่านด่าน

ต้องยอมรับและชื่นชมเลยว่า แม้หลวี่อี้เซียงจะจัดอยู่ในกลุ่มอาจารย์อายุน้อย เป็นประเภทอาจารย์สาวสะสวย ทว่ามุมมองและความเข้าใจต่อสิ่งต่างๆ นั้นสูงส่งเกินกว่าที่เด็กหนุ่มรักสนุกอย่างอวี๋จี๋จะเทียบเคียงได้จริงๆ ความคิดความอ่านเหล่านี้ หากไม่ผ่านการขัดเกลามานานนับปี ย่อมมิอาจเกิดขึ้นได้

หลังจากถอดบทเรียนจากคราวก่อน หลวี่อี้เซียงก็เข้าสู่เกมอีกครั้ง เมื่อเริ่มเข้าใจตัวเกมระดับหนึ่งแล้ว การบังคับควบคุมของเธอก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด อย่างน้อยที่สุดก็สามารถผสานเข้ากับความเป็นจริงได้ในระดับหนึ่ง หรือกระทั่งนำเอาทักษะในโลกจริงเข้าไปปรับใช้ในเกม

เดิมทีความยากของศึกเซ็กเพ็กในฉากนี้ก็ไม่ได้สูงอะไรอยู่แล้ว หลวี่อี้เซียงที่มีบทเรียนย่อมรู้ดีว่าจะผ่านด่านให้เร็วขึ้นได้อย่างไร ลูกธนูในมือไม่ได้ถูกยิงทิ้งขว้างแม้แต่น้อย ซ้ำยังเหลือไว้สองดอกเพื่อเป็นไม้ตายสำรอง เพราะคราวก่อนขุนพลผู้นี้เล่นเผ่นหนีไปดื้อๆ จึงจำเป็นต้องระวังลูกไม้นี้ไว้