บทที่ 264 เสน่ห์ของเกม

เมื่อมองตัวอักษรขนาดใหญ่ไม่กี่ตัวในเกม หลวี่อี้เซียงก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง ตนเองลงแรงไปตั้งมากมายแท้ๆ กลับยังปล่อยให้อีกฝ่ายหนีรอดไปได้ ยิ่งไปกว่านั้น นิสัยที่ไม่ยอมคนของนางทำให้ยากจะยอมรับความพ่ายแพ้ที่กะทันหันเช่นนี้ หากรู้ล่วงหน้าว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้ ลูกศรในมือของนางย่อมไม่มีทางสิ้นเปลืองไปเปล่าๆ แม้แต่ดอกเดียว ทว่าไม่ว่าจะเป็นในเกมหรือโลกความเป็นจริง ย่อมไม่มีคำว่า 'หากว่า' อยู่แล้ว

"เก่งมากแล้วขอรับ!"

เย่ซิวเฝ้าดูการต่อสู้ครั้งนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ คำชมนี้มาจากใจจริงของเขาอย่างแท้จริง หากเป็นผู้เล่นทั่วไปที่เล่นเป็นครั้งแรก โดยไม่เข้าใจกลไกของเกมและวิชาของขุนพล ก็คงจบเกมไปตั้งแต่โดนทหารม้าหรือขุนพลฝ่ายศัตรูพุ่งชนใส่ไม่กี่รอบแล้ว ทว่าหลวี่อี้เซียงกลับต่างออกไป นางสามารถยื้อไว้ได้นานขนาดนี้ ทั้งยังเกือบจะผ่านด่านได้แล้วด้วย เพียงแต่น่าเสียดายที่ปล่อยให้อีกฝ่ายหนีรอดไปได้ นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว