บทที่ 270 งานช้าง

ทว่าการจะแก้ปัญหาใหญ่ข้อนี้ให้ตกไป มันช่างยากเย็นเสียนี่กระไร

เพราะต้องคอยเฝ้าร้าน เขาจึงไม่อาจไปสมัครเป็นทหารออกรบเข่นฆ่าพวกโจรเพื่อขัดเกลาฝีมือและปรับขอบเขตพลังให้มั่นคงได้อย่างรวดเร็ว ส่วนการประลองกับศิษย์ของสถาบันอย่างพวกซูฉี่หรืออวี๋จี๋ ส่วนใหญ่ก็แค่แตะพอเป็นพิธี ไม่คิดจะทำให้บาดเจ็บ หากจะเอาศิษย์สถาบันพวกนี้มาเป็นหินลับมีดให้ตนก็ยังดูไม่พอเสียเท่าไร เช่นนี้แล้วควรจะทำอย่างไรดีเล่า

หากมียอดฝีมือไร้เทียมทานคอยอยู่เคียงข้างชี้แนะการบำเพ็ญเพียรให้ทุกเมื่อเชื่อวันก็คงจะดีไม่น้อย ความคิดของเย่ซิวนั้นงดงามยิ่ง ทว่าเขาก็รู้ดีว่าความคิดเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับฝันกลางวัน ยอดฝีมือระดับนั้นคนไหนจะยอมลดตัวลงมา แถมยังต้องมาอยู่เคียงข้างคอยสั่งสอนเรื่องฝึกตนทุกวี่ทุกวันอีกหรือ