บทที่ 271 ตกตะลึง

อีกทั้งกลุ่มคนที่เข้ามาจับจ่ายใช้สอยล้วนไม่ผู้มีอำนาจก็เป็นมหาเศรษฐี พวกเขาไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง ไม่ได้ขาดแคลนศิลาวิญญาณ จากการสังเกตของเย่ซิวตลอดเดือนนี้ เงินของคนรวยหาเท่าไรก็ไม่มีวันหมดสิ้น มีเพียงเงินของคนจนเท่านั้นที่ควักออกมาได้ยากเย็นแสนเข็ญ ดังนั้นการเปิดร้านสาขาจึงเป็นเรื่องใหญ่ ต้องวางแผนระยะยาว อีกทั้งยังต้องรอให้เฉินโจวกลับมาแล้วค่อยหารือกันให้รอบคอบถึงจะดี เจ้าหนุ่มเฉินโจวเกิดในตระกูลพ่อค้าวาณิช ในหัวเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและไอเดียพิลึกพิลั่น น่าจะรู้ดีกว่าเย่ซิวว่าพวกชนชั้นสูงเหล่านี้ต้องการประสบการณ์แบบใด และช่วงไม่กี่วันมานี้เฉินโจวก็แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ทางการค้าอันยอดเยี่ยม เย่ซิวจึงยังคงให้ความสำคัญกับความเห็นของเฉินโจวอย่างยิ่ง

สรุปสั้นๆ คือ ในโลกใบนี้ เงินของคนรวยหาได้ง่ายกว่าเงินของคนจนมากนัก และเงินของผู้ฝึกตนก็หาได้ง่ายกว่าเงินของคนรวยขึ้นไปอีก ดังนั้นเย่ซิวจึงใคร่ครวญดูแล้ว แทนที่จะลดราคาเพื่อให้สินค้าเข้าถึงง่าย สู้ทำให้มันหรูหรามีระดับยิ่งขึ้น เจาะกลุ่มเป้าหมายกระเป๋าหนักพวกนั้น แล้วผูกมัดถุงเงินของพวกเขาเอาไว้ให้แน่นหนายังจะดีกว่า

เพียงแต่ในเมื่อจำเป็นต้องเปิดร้านสาขาและขยายขนาดกิจการ ก็ต้องสร้างอาคาร ลงเสาลงคาน คัดสรรคุณภาพหิน และเรื่องจุกจิกอีกมากมายที่เย่ซิวไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย ในยามนี้ประโยชน์ของสหายร่วมงานชั้นยอดจึงได้เฉิดฉาย ทั้งสองคนปรึกษาหารือกัน ไม่เข้าใจตรงไหนก็ถาม และเฉินโจวก็คือตัวเลือกที่ดีที่สุด