บทที่ 279 เจ้าหวง

เย่ซิวหัวเราะหึๆ แม้จะไม่รู้ว่าเจ้าหวงที่ตาเฒ่าพูดถึงคือยอดฝีมือจากไหน ทว่าในเมื่อยามนี้เขาคือยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำแล้ว ย่อมไม่กลัวที่จะถูกใครหน้าไหนมาสั่งสอน อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย การหิ้วถังน้ำหนักเฉียดร้อยชั่งมันจะไปยากตรงไหน ก็แค่ออกแรงยกง่ายๆ เหมือนก้มลงผูกเชือกรองเท้าเท่านั้นแหละ

"ข้าติดตามครอบครัวร่อนเร่ไปทั่วตั้งแต่เด็ก เพื่อหาเลี้ยงปากท้องเลยได้เรียนรู้วิชาติดตัวมาบ้างเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกขอรับ"

แน่นอนว่าคำพูดของเย่ซิวล้วนกุขึ้นมาทั้งเพ แต่ก็นับว่าเป็นคำโกหกด้วยเจตนาดี ตาเฒ่าอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้าง หากเขาทำตัวให้น่าสงสารขึ้นอีกนิด ย่อมเรียกคะแนนความเห็นใจได้บ้างมิใช่หรือ?