บทที่ 300 อัจฉริยะ

เย่ซิวพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ในสายตาของเขา สถาบันชิงอวิ๋นที่เคยดูลึกลับสูงส่ง กลับถูกจัดอยู่เพียงระดับปิ่งท่ามกลางบรรดาสถาบันของแคว้นซานเหอ เรื่องนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ ผู้บรรลุขอบเขตร่างทองคำอายุไม่เกินยี่สิบปีที่สถาบันพอจะหยิบยกขึ้นมาได้มีไม่เกินสิบคน แม้จะนับว่าไม่เลวแล้ว ทว่าเมื่อเทียบกับสถาบันระดับเจี่ยและระดับอี่เหล่านั้น ก็ยังดูห่างชั้นกันเกินไปมาก

ในเมื่อหลวี่อี้เซียงอธิบายชัดเจนแล้วว่า เกณฑ์สำคัญในการจัดอันดับสถาบันก็คือจำนวนคน เช่นนั้นสถาบันระดับเจี่ยที่ถึงขั้นมีอัจฉริยะขอบเขตชิงอวิ๋นให้ส่งเข้าแข่งขัน จะบ่มเพาะยอดฝีมือรุ่นเยาว์ในขอบเขตร่างทองคำออกมาได้มากขนาดไหนกัน

ไม่ต้องถามก็พอเดาได้ว่าต้องเป็นตัวเลขที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง