บทที่ 301 ชนชั้นที่แตกต่าง

หลายปีมานี้ หลายเมืองต่างแก่งแย่งสถาบันการศึกษากันจนหัวร้างข้างแตก ทางแคว้นซานเหอเองก็จนปัญญาไม่น้อย เพราะอย่างไรกำลังทรัพย์ของแว่นแคว้นก็มีจำกัด ทรัพยากรที่ต้องใช้ค้ำจุนสถาบันแห่งหนึ่งนั้นมหาศาลนัก จึงทำได้เพียงคัดเลือกเมืองที่ดูพอไปวัดไปวาได้มาฟูมฟักดูแล ส่วนเมืองที่ค่อนข้างล้าหลัง มีประชากรบางตารวมกันแค่ไม่กี่หมื่นคน แถมยังมีแต่คนแก่ คนป่วย คนพิการ เช่นนั้นแล้วจะคุ้มค่ากับการเจียดสถาบันแห่งหนึ่งลงไปได้อย่างไร

ในรัศมีร้อยลี้รอบด้าน มีเมืองขนาดใหญ่เล็กไม่ต่ำกว่าหลายสิบเมือง เมืองชิงอวิ๋นจัดเป็นเมืองที่โดดเด่นล้ำหน้าที่สุดในบรรดาเมืองเหล่านั้น เรื่องนี้ย่อมแยกไม่ออกจากการทุ่มเทบริหารอย่างเหน็ดเหนื่อยของเจ้าเมืองมานานหลายปี ทางการจึงยินดีจัดตั้งสถาบันขึ้นแห่งหนึ่ง ทั้งยังตั้งชื่อให้ว่าสถาบันชิงอวิ๋น การนำชื่อเมืองมาตั้งเป็นชื่อสถาบัน นับเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ของเมืองอย่างแท้จริง

แม้ว่าช่วงหลายปีมานี้ เมืองรอบข้างจะพยายามไล่กวดอย่างสุดกำลัง แต่ไหนเลยจะตามเมืองชิงอวิ๋นที่มีสถาบันตั้งอยู่ทัน การมีสถาบันก็เท่ากับได้ครองจำนวนผู้คนสัญจรมากที่สุดในรัศมีร้อยลี้ พ่อค้าแม่ขายย่อมหลั่งไหลตามมา ความเจริญรุ่งเรืองหรือเสื่อมถอยของเมืองหนึ่งมิอาจดูเพียงแค่เปลือกนอก ทว่าต้องดูที่สัดส่วนของประชากรต่างถิ่นต่อจำนวนประชากรทั้งหมด ยิ่งรุ่งเรืองมาก พ่อค้าต่างถิ่นและผู้เล่าเรียนที่มายังสถาบันก็จะยิ่งมากขึ้น นานวันเข้าเศรษฐกิจก็ค่อยๆ ถูกขับเคลื่อนขึ้นมา นี่คือความได้เปรียบอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของการมีสถาบัน