บทที่ 302 ชั้นเรียนระดับอี่

ส่วนพลังบำเพ็ญของศิษย์ในชั้นเรียนระดับอี่จะด้อยลงมาหน่อย เฉลี่ยแล้วจะอยู่ที่ราวๆ ฝึกปราณชั้นที่เจ็ด และยังมีชั้นเรียนระดับปิ่งสำหรับพวกที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วิถีบำเพ็ญเพียร ซึ่งมีระดับพลังลุ่มๆ ดอนๆ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นมือใหม่ฝึกปราณชั้นที่สี่

ที่น่าสนใจก็คือ อาจารย์ประจำชั้นทุกคนล้วนต้องเริ่มสอนจากชั้นเรียนระดับปิ่ง เมื่อพลังบำเพ็ญของศิษย์เหล่านี้เพิ่มขึ้น ระดับชั้นเรียนก็จะค่อยๆ เลื่อนขึ้นเป็นระดับอี่และระดับเจี่ยตามลำดับ ทุกครั้งที่ชั้นเรียนเลื่อนขึ้นหนึ่งระดับ ทรัพยากรที่ได้รับก็จะไม่เหมือนกัน เมื่อระดับชั้นเลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ ทางสถาบันก็จะมองว่าชั้นเรียนนี้มีศักยภาพมากขึ้น คุ้มค่าที่จะทุ่มเทแรงกายแรงใจฟูมฟักสั่งสอน วันข้างหน้าต่อให้ไม่ถึงขั้นเป็นเสาหลักของบ้านเมือง ทว่าไม่ว่าจะไปอยู่ที่ใดก็ย่อมมีอนาคตที่ดีรองรับ

สาเหตุที่แคว้นซานเหอให้ความสำคัญกับการฟูมฟักคนหนุ่มสาวถึงเพียงนี้ กระทั่งยอมทุ่มเทกำลังของแคว้นจัดสรรงบประมาณให้กับสถาบันเหล่านี้ ก็เพื่อป้องกันความระส่ำระสายที่อาจเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ปี หรือไม่กี่สิบปี หรือหลายร้อยปีข้างหน้า เรื่องพรรค์นี้ใครเล่าจะรับประกันได้?