บทที่ 309 ไปเปิดหูเปิดตาข้างนอก

น่าสนุกจริงๆ นั่นแหละ เมื่อมองดูคนไม่กี่คนที่เอาแต่วิ่งหน้าตั้งอยู่ใต้จมูกของตน เจี่ยงฮุยก็รักษาระยะห่างตามหลังสุ่ยมู่อยู่ไม่กี่ร้อยเมตรมาตลอด ไม่คลาดสายตาและไม่ถูกจับได้แม้แต่น้อย ท่าทางสบายอารมณ์ประหนึ่งกำลังเดินเล่น มองดูเจ้าเด็กนำทางที่หันไปพูดคุยหัวเราะร่ากับคนข้างหลังเป็นพักๆ เจี่ยงฮุยก็ยิ่งรู้สึกว่าน่าสนใจขึ้นไปอีก

เขายิ่งอยากรู้นักว่าเจ้าพวกเด็กเมื่อวานซืนกลุ่มนี้คิดจะไปที่ไหนกันแน่

สุ่ยมู่ยังคงจมดิ่งอยู่กับความสุขล้นพ้นที่จะได้เล่นเกม แม้จะคอยเหลียวมองด้านหลังเป็นระยะว่ามีอาจารย์หรือใครตามมาหรือไม่ ทว่าร่องรอยของเจี่ยงฮุยมีหรือที่คนอย่างเขาจะตรวจพบ เมื่อเห็นว่าออกมาพ้นสถาบันได้หลายลี้แล้ว สุ่ยมู่จึงวางใจลงอย่างสิ้นเชิง พลางยิ้มหยอกล้อกับซานซาน