บทที่ 313 เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร

ศิษย์คนนั้นที่นั่งแหมะอยู่กับพื้นหัวเราะแหะๆ พลางบรรยายสรรพคุณของเกมในร้านเน็ตว่าลึกล้ำพิสดารเหลือเชื่อ ถึงขั้นคิดจะล่อลวงให้เจี่ยงหุยเข้าไปเล่นด้วย มีหรือที่เจี่ยงหุยจะดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

เจี่ยงหุยหัวเราะลั่น “หนทางบำเพ็ญเพียรยากลำบากแสนเข็ญ ไหนเลยจะมีทางลัดกันเล่า! วิถีแห่งเต๋ากว้างใหญ่ไพศาล พวกเจ้าไม่คิดมุ่งมั่นฝึกฝนด้วยตัวเองก็ช่างเถอะ แต่กลับไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงต่อการบำเพ็ญ คิดแต่จะพึ่งพาทางลัดนอกลู่นอกทางเพื่อเลื่อนขั้น ไม่รู้หรือไรว่าต่อให้พวกเจ้าจะฉวยโอกาสได้ผลประโยชน์มาบ้าง แต่มันย่อมส่งผลร้ายต่อเส้นทางการบำเพ็ญในอนาคตแน่ พวกเจ้าทั้งสี่คนอยู่แค่ขั้นฝึกปราณ อาจจะมีกลเม็ดบางอย่างช่วยยกระดับพลังได้บ้าง แต่ข้าเป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีอะไรช่วยให้ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำก้าวหน้าขึ้นมาได้ คำพูดพวกนี้เอาไปหลอกศิษย์น้องคนอื่นอาจจะได้ผล แต่สำหรับข้าแล้วมันไม่ตลกไปหน่อยหรือ?”

“ข้าบำเพ็ญเพียรจนถึงขอบเขตร่างทองคำ ย่อมเข้าใจถึงแก่นแท้ได้บ้าง แม้ความก้าวหน้าจะไม่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แต่ก็ล้วนมาจากหยาดเหงื่อแรงกายของข้าที่ก้าวเดินทีละก้าว รากฐานจึงมั่นคง แล้วมีเหตุผลอะไรให้จิตใจแห่งการบำเพ็ญของข้าต้องมาสั่นคลอนเพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำของศิษย์น้องเล่า? หากเป็นเช่นนั้นจริง ข้าคงไม่คู่ควรจะเป็นศิษย์พี่ของพวกเจ้าแล้ว”