บทที่ 312 วิชาตัวเบาอันแยบยล

ทว่านอกจากความประหลาดใจแล้ว เจี่ยงหุยก็ยอมรับว่าตนเองประมาทไปบ้าง นึกไม่ถึงเลยว่านักเรียนขั้นฝึกปราณคนนี้จะใช้วิชาตัวเบาที่ร้ายกาจเช่นนี้ออกมาได้ ทำให้เจี่ยงหุยต้องเริ่มเอาจริงขึ้นมา มิใช่ว่าเขาจับตัวนักเรียนคนนี้ไม่ได้ เพียงแต่ไม่อยากเสียเวลามากเกินไป จับตัวได้แล้ว ค่อยพากลับไปซักไซ้ไล่เลียงที่สถาบันให้ละเอียดก็ยังไม่สาย

ยามนี้นักบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณตัวจ้อยตรงหน้า แม้จะงัดกระบวนท่าวิชาตัวเบาอันแยบยลที่ไม่เคยพานพบมาก่อนออกมา แต่ด้วยพลังบำเพ็ญครึ่งๆ กลางๆ ในขั้นฝึกปราณ บัดนี้ก็เป็นดั่งเกาทัณฑ์สุดแรงส่ง จะทานทนมือไม้ของเจี่ยงหุยได้สักกี่น้ำ แม้จะพลาดไปหนึ่งครา แต่เจี่ยงหุยที่ไม่คิดจะประมาทอีกแล้ว มีหรือจะยอมให้ตนเองพลาดซ้ำสอง?

เมื่อเห็นร่างของเจี่ยงหุยพลิกวนกลับมา ศิษย์คนนั้นก็กัดฟันกรอด หมายจะเปลี่ยนท่วงท่าอีกครา ทว่าน่าเสียดายที่แต่เดิมเขาเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการเล่นเกม สิ่งที่ใส่ใจส่วนใหญ่ก็คือพลังปราณที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นยามเล่นเกมเท่านั้น รายละเอียดการต่อสู้ของพวกขุนพลส่วนใหญ่มีหรือจะจำได้แม่นยำ?