บทที่ 311 เจี่ยงหุย

ร่างของเจี่ยงหุยดูเบาหวิวยิ่งนัก ทว่าความเร็วกลับน่าตระหนก เพียงพริบตาเดียวก็คว้าตัวคนที่วิ่งรั้งท้ายสุดเอาไว้ได้ เขาหัวเราะหึๆ ปลายนิ้วแตะลงบนลำคอของอีกฝ่ายเบาๆ พลังปราณอันบริสุทธิ์ยิ่งยวดสายหนึ่งก็ถ่ายเข้าไปในร่างทันที ซานซานพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้น ทว่ากลับพบว่าร่างกายที่แต่เดิมเปี่ยมด้วยพลังปราณกลับว่างเปล่าขึ้นมาเสียดื้อๆ ไม่อาจเค้นเรี่ยวแรงออกมาได้แม้แต่น้อย

"ซานซาน!"

เมื่อเห็นภาพนี้ สุ่ยหมู่จึงหันขวับกลับมาด้วยความตกใจ เห็นเพียงซานซานผู้เป็นศิษย์น้องนอนกองอยู่กับพื้นขยับเขยื้อนไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว