บทที่ 321 ตะลุยฟันฝ่า

เมื่อเห็นขุนพลของตนออกศึก เหล่าทหารหาญด้านหลังย่อมตีกลองโห่ร้องให้แก่แม่ทัพเพื่อปลุกขวัญกำลังใจ เสียงกู่ร้องในสนามรบดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูชาหนึบไปชั่วขณะ เจี่ยงหุยอดทอดถอนใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าอาวุธเวทชิ้นนี้เป็นฝีมือของผู้ใด ช่างล้ำลึกพิสดารและร้ายกาจเหลือเกิน

ทว่ายังไม่ทันได้ชื่นชมวิชาตัวเบาอันล้ำลึกของขุนพลผู้นี้ อีกฝ่ายก็ควงง้าวทะยานเข้ามาแล้ว สกิลวิชาตัวเบาของขุนพลที่เพิ่งใช้ไปเมื่อครู่ยังติดคูลดาวน์ ไม่อาจใช้ซ้ำได้อีก เจี่ยงหุยจึงจำต้องยกกระบี่ขึ้นต้านรับอย่างแข็งกร้าว ทว่าการประหัตประหารกันบนหลังม้าย่อมเป็นไปตามหลัก 'อาวุธยาวกว่าได้เปรียบ' บวกกับแรงโถมจากม้าศึกใต้หว่างขา อานุภาพของเพลงง้าวนี้จึงมหาศาลยิ่ง การใช้กระบี่ย่อมตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างไม่ต้องสงสัย

เจี่ยงหุยรู้ดีแก่ใจว่าหากดันทุรังปะทะกับขุนพลง้าวศึกผู้นี้ต่อไปย่อมไม่ใช่การตัดสินใจที่ฉลาดนัก ข้อได้เปรียบของกระบี่อยู่ที่การระเบิดพลังยามเข้าประชิดตัว ชั่วขณะที่ทั้งสองปะทะกันย่อมเป็นจังหวะที่คมอาวุธของอีกฝ่ายดุดันที่สุด หากคิดจะสังหารศัตรูก็ต้องหาทางคลุกวงในให้ได้เท่านั้น ทว่าระบบในเกมกลับออกแบบมาได้อย่างแยบยล แม้คนผู้นี้จะเป็นเพียงขุนพลปลายแถว แต่ก็เป็นนายทหารที่กรำศึกมาอย่างโชกโชน เพลงง้าวในมือยิ่งแปรเปลี่ยนยากหยั่งถึง ทำให้เจี่ยงหุยไม่อาจชิงความได้เปรียบได้เลยแม้แต่น้อย