บทที่ 342 ร้ายกาจ

ในยุคสมัยก่อน บ้านเมืองเกิดกลียุค ข้าวยากหมากแพง อดอยากไร้เสื้อผ้าให้อบอุ่น ในภาวะสงคราม ผู้ใดกุมเสบียง ผู้นั้นย่อมมีกองทัพ มีกำลังคนเพียงไม่กี่สิบก็สามารถยึดภูเขาตั้งตนเป็นใหญ่ วันนี้ยังมีชีวิตสุขสบาย แต่วันพรุ่งนี้อาจกลายเป็นศพถูกฝังในดิน สำหรับผู้คนในยุคนั้น การบำเพ็ญเพียรนับเป็นเรื่องไกลเกินเอื้อม ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำเพียงคนเดียวยังได้รับการกราบไหว้บูชาดั่งเทพเซียนมีชีวิต ทว่ายามนี้ต่างออกไป ทุกคนล้วนฝึกปราณได้ ทุกคนล้วนบำเพ็ญเพียรได้

เมื่อเทียบกับผู้ฝึกตนในยุคก่อน ซานซานและพวกพ้อง รวมถึงเหล่าศิษย์ในสถาบันล้วนแข็งแกร่งกว่ายอดฝีมือยุคนั้นหลายเท่านัก

เด็กหนุ่มชุดดำเบะปาก มองเด็กหนุ่มที่ยังแฝงแววตระหนกตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลน พลังปราณในทะเลปราณโคจรเข้าห่อหุ้มหมัด ส่งให้วิชาต่อสู้ยิ่งทวีอานุภาพ หมัดที่ชกออกไปมีกระแสพลังน่าสะพรึงกลัว ทั้งยังแว่วเสียงคำรามของพยัคฆ์ออกมาจางๆ สร้างความตื่นตะลึงให้แก่ผู้คน