บทที่ 346 ท้าทายห้องเรียนระดับเจี่ย

ยกตัวอย่างเช่น หากห้องเรียนระดับอี่ท้าประลองกับห้องเรียนระดับเจี่ย ห้องเรียนระดับเจี่ยนั้นได้รับทรัพยากรฝึกฝนมากกว่าห้องเรียนระดับอี่หลายเท่านัก ภายใต้เงื่อนไขเช่นนี้ หากยังไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้อย่างเด็ดขาด ไม่สามารถบดขยี้ผู้ท้าชิงได้ แล้วยังจะมีประโยชน์อันใดที่จะได้รับทรัพยากรมากมายปานนั้น? นี่มิใช่การสิ้นเปลืองหรอกหรือ?

ดังนั้นกฎเกณฑ์จึงถูกกำหนดไว้ตั้งนานแล้ว แม้สีหน้าของจงซานจะย่ำแย่ถึงขีดสุด แต่เขาก็ไม่อาจเอ่ยปากอันใดได้ ในเมื่อรองเจ้าสำนักนั่งอยู่ที่นี่ อีกทั้งคำตัดสินทั้งหมดยังเป็นสิ่งที่รองเจ้าสำนักประกาศด้วยตนเอง หากเขามีความไม่พอใจ ก็เท่ากับปฏิเสธการตัดสินใจของรองเจ้าสำนักโดยตรงมิใช่หรือ?

แม้รองเจ้าสำนักจะดูเป็นคนเข้าถึงง่าย แต่ในยามที่เจ้าสำนักไม่อยู่ เขาก็คือผู้มีอำนาจเด็ดขาดในสำนัก ต่อให้จงซานนั่งอยู่ในตำแหน่งอาจารย์ผู้สอน ก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดขัดขืนเจตจำนงของรองเจ้าสำนัก ต่อให้มีความไม่พอใจเพียงเศษเสี้ยวก็มิกล้าเผยออกมา เพราะมีเพียงผู้ฝึกตนที่ก้าวถึงระดับพลังที่กำหนดเท่านั้น จึงจะรู้ซึ้งว่าขอบเขตชิงอวิ๋นหมายถึงสิ่งใด และล่วงรู้ว่าชายชราที่ดูเปี่ยมเมตตาผู้นี้ แฝงเร้นพลังมหาศาลไว้ในร่างอันร่วงโรยมากเพียงใด